Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt II S.A./Gd 2511/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 4 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia 4 lipca 2001 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 127 § 3 kpa oraz art. 129 kpa i art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 10 sierpnia 2000 r. Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich J.M.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż J. M. otrzymał uprawnienia kombatanckie jedynie z tytułu utrwalania władzy ludowej. W aktach Z B o W i D brak informacji o udziale zainteresowanego w walkach z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu. Z powyższego wynika, że J. M. otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby wojskowej pełnionej w Ludowym Wojsku Polskim po 30 czerwca 1947 r.. W myśl art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które otrzymały je wyłącznie z tytułu działalności w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej w latach 1944 – 1956. Uprawnienia zachowują osoby, które otrzymały je z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Kierownik Urzędu działając na podstawie art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach podkreślił, że nie jest obowiązany do dokonywania innych ustaleń w szczególności czy istnieją inne przesłanki do przyznania uprawnień z tytułu działalności określonej w art. 1 ust 2,art. 2 i art. 4 ustawy o kombatantach.
Skargę na powyższą decyzje do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył J. M. podnoszące w niej, że należało w stosunku do niego zastosować art.25 pkt 3 ustawy o kombatantach, który stanowi, że uprawnienia nabyte przed 31 grudnia 1988 r. nie podlegają weryfikacji. Skarżący uprawnienia nabył 10 sierpnia 1988 r. zaś w czasie pełnienia służby wojskowej brał udział w walkach z osobami przekraczającymi granice państwa, nie brał zaś udziału w zwalczaniu organizacji niepodległościowych. Jak dodał skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu w związku z czym powinien zachować uprawnienia kombatanckie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 25 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach (....) osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia z tym,że pozbawia się uprawnień kombatanckich między innymi osoby które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze " uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do dnia 30 czerwca 1947 r.
Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z akt administracyjnych wyłączną podstawą uzyskania przez skarżącego uprawnień kombatanckich było " utrwalanie władzy ludowej od 17 kwietnia 1952 r. do 4 maja 1952 r. w szeregach Ludowego Wojska Polskiego ". Stąd też uznano,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Nie podzielono natomiast stanowiska organu orzekającego w sprawie,że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie jest w postępowaniu weryfikacyjnym obowiązany do dokonywania ustaleń, czy istnieją przesłanki do przyznania uprawnień z tytułu działalności określonej w art. 1 ust 1,art. 2 i art. 4 ustawy.Jednakże jak podkreślił Sąd I instancji skarżący w tej sprawie nie podawał żadnych faktów, mogących być podstawą zachowania uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w art 1 – 4 ustawy o kombatantach. Sama służba wojskowa rozpoczęta po 30 czerwca 1947 r. nie stanowi podstawy zachowania uprawnień kombatanckich nabytych uprzednio z tytułu " utrwalania władzy ludowej ". Zdaniem Sądu skarżący ani w życiorysie ani też w deklaracji członkowskiej Z B o W i D jak też w toku postępowania weryfikacyjnego nie twierdził, by brał udział w walkach z oddziałami UPA lub Wehrwolfu.Również zauważono,iż także w skardze strona wskazuje,że trudno mu zidentyfikować oddziały z którymi walczył. Jedynie udokumentowanie uczestnictwa w walkach z oddziałami UPA lub Wehrwolfu umożliwić mogłoby skarżącemu zachowanie uprawnień kombatanckich.
W związku z tym jak konkludował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zarzut pełnomocnika skarżącego zgłoszony na rozprawie a odnoszący się do braku ustaleń w zakresie ewentualnego udziału strony w walkach z oddziałami UPA, nie jest uzasadniony.Okoliczność ta jak zaznaczono nie była podnoszona na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Również zarzut braku upoważnienia do podpisywania decyzji w imieniu Kierownika Sąd uznał za nieuzasadniony gdyż jak konstatował na prośbę Sądu kopia jego została dostarczona do akt sprawy.
Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że skarżący błędnie interpretuje przepis art. 25 ust 3 ustawy o kombatantach.
W tych okolicznościach sprawy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę J. M..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając go w całości.
Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) w związku z art.6, art. 7, art. 77 § 1, art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), poprzez oddalenia skargi mimo istnienia przesłanek pozwalających na uchylenie w całości zaskarżonych rozstrzygnięć, a polegających na:
- zaniechaniu wyjaśnienia podstaw umocowania pracowników Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych: M. J. oraz H. T., którzy wydali w dniach 10 sierpnia 2000 r i 4 lipca 2001 r. decyzje pozbawiające skarżącego uprawnień kombatanckich. zaś nie wyjaśnienie tej kwestii spowodowało stan niepewności co do podstaw prawnych działania Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w aspekcie art. 268 a kpa a zarazem stanowi naruszenie zasady legalności określonej w art. 6 kpa
- zaniechaniu sprawdzenia stosownie do zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 kpa) wykonania przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej ustalenia o braku danych świadczących o udziale J. M. w walkach z oddziałami UPA, podczas gdy spełnienie tej ostatniej zasady było konieczne w aspekcie weryfikacji założenia o uczestnictwie strony w walkach z UPA oraz było wykonalne w oparciu o dokumentację wojskową, zgromadzoną w byłej Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Gdyni, oznaczoną symbolem CAW i nr [...]
Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarżący powołał się na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego czyli na podstawę kasacji przewidzianą w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pierwszy z zarzutów odnosi się do kwestii zaniechania wyjaśnienia podstaw umocowania pracowników Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych: M. J. i H. T. do wydania decyzji w dniach 10 sierpnia 2000 r oraz 4 lipca 2001 r. pozbawiających skarżącego uprawnień kombatanckich.
Jak wskazuje lektura zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych pozbawiających J. M. uprawnień kombatanckich, decyzję z dnia 10 sierpnia 2000 r. podpisał z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych M. J., zaś decyzję z dnia 4 lipca 2001 r. z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podpisała H. T. - co wprost wynika z treści pieczątek w/w osób widniejących na opisanych decyzjach.
Podpis pod decyzją zgodnie z art. 107 § 1 kpa jest niezbędnym składnikiem struktury każdej decyzji administracyjnej. Podpis taki składa osoba piastująca funkcję organu administracyjnego, osoba działająca z jego upoważnienia udzielonego na mocy art. 268 a kpa albo przepisów odrębnych. W rozpoznawanej sprawie zarówno decyzja z dnia 10 sierpnia 2000 r. jak i wydana w ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzja z dnia 4 lipca 2001 r. zawierają podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego popisującego decyzję a także informację, iż czynione jest to z upoważnienia kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Reprezentowanych – co spełnia wymóg podpisu pod decyzją o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 107 § 1 kpa..
Zatem jeżeli z lektury decyzji w odniesieniu do jej podpisu (treści pieczątki) wynika, iż podejmujący rozstrzygnięcie ma istniejące w trybie art. 268 a kpa umocowanie do podejmowania decyzji z upoważnienia do załatwiania spraw to brak jest podstaw do kwestionowania takiego umocowania czy też żądania dołączenia do akt sprawy odrębnego pisemnego umocowania w tym zakresie, chyba że strona wskazuje na uzasadnione przesłanki pozwalające na podważenie skuteczności tego umocowania.
Zauważyć w tym miejscu należy, iż przepis art. 107 § 1 kpa, jak i art. 268 a kpa nie wprowadza expressis verbis obowiązku zamieszczania w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu. Zamieszczenie takiej klauzuli upraszcza jedynie ustalenie istnienia umocowania pracownika do działania w imieniu organu.Niezamieszczenie zaś takiej klauzuli nie stanowi podstawy do ustalenia naruszenia przepisów o właściwości.Dopiero brak takiej klauzuli nakłada na organ kontrolujący (odwoławczy) bądź sąd oceniający legalność decyzji administracyjnej, powinność ustalenia istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu gdy występują uzasadnione wątpliwości w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie obowiązek taki po stronie Sądu nie istniał gdyż przy podpisie osób wydających decyzje w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyraźnie zamieszczono w treści podpisu (pieczątki) informację, że jest to dokonywane w imieniu Kierownika w/w Urzędu.
W okolicznościach tej sprawy podkreślić należy, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego jak i na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego nie kwestionował prawidłowości umocowania osób wydających decyzje z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaś dopiero na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r. jego pełnomocnik procesowy popierając skargę – dodał: cytat " że w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla osoby,która wydała decyzję " koniec cytatu.
Mimo braku uzasadnionych przesłanek w tej sprawie do badania prawidłowości umocowania H. T., która wydała zaskarżoną decyzję,Sąd I instancji zgodnie z żądaniem pełnomocnika skarżącego zbadał umocowanie tej osoby do wydawania decyzji w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Z nadesłanego przez organ upoważnienia wystawionego w dniu 9 marca 1998 r. wynika jednoznacznie,że w/w osoba jest na podstawie art. 268 a kpa. umocowana do podejmowania i podpisywania w imieniu Kierownika Urzędu postanowień i decyzji a upoważnienie to ważne jest od 9 marca 1998 r. do odwołania. Zatem skoro w dniu 4 lipca 2001 r. umocowanie Kierownika Urzędu do wydawania w imieniu tego organu decyzji dla H. T. nie zostało cofnięte to należy jednoznacznie przyjąć, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do jego kontestowania. W skardze kasacyjnej w sposób zupełnie nieusprawiedliwiony skarżący nadal kwestionuje uprawnienie H. T. do wydawania decyzji administracyjnych tym razem wykazując: cytat - "nie wiadomo zatem, czy i ewentualnie kiedy przytoczone pełnomocnictwo zostało odwołane "- koniec cytatu, co ma uzasadniać zarzut nie wyjaśnienia kwestii właściwego umocowania tejże osoby do podejmowania decyzji.
Nie można zatem w okolicznościach tej sprawy, ostatecznie wyjaśnionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznać,że nie ustalono w sposób należyty czy H. T. - była umocowana do wydawania decyzji w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości Naczelnego Sadu Administracyjnego.
Natomiast niezależnie od wyżej wskazanych wywodów co do braku potrzeby badania umocowania do wydawania decyzji w imieniu organu gdy wynika to w sposób nie budzący wątpliwości z treści podpisu pod decyzją (tj. pieczątki) podkreślić należy, że zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut nie wyjaśnienia także prawidłowości upoważnienia dla M. J. wydającego decyzję w dniu 10 sierpnia 2000 r. również w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w świetle przedstawionej argumentacji jawi się także jako nieusprawiedliwiony. Jednakże przed wszystkim w odniesieniu do tego zarzutu zauważyć należy,że zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego poprzez nie ustalenie kompetencji decyzyjnych podejmującego rozstrzygnięcie, można uczynić Sądowi I instancji dopiero wówczas gdyby ten nie podjął prawem przewidzianych czynności zbadania takiego umocowania w sytuacji wcześniejszego zgłoszenia przez stronę bądź obiektywnie występujących w toku postępowania wobec konkretnej osoby, uzasadnionych wątpliwości kompetencyjnych. Wątpliwość taka jak wynika jednoznacznie z treści protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2004 r. nie została zgłoszona wobec decyzji wydanej w dniu 10 sierpnia 2000 r. a podpisanej przez M. J. lecz wyłącznie wobec zaskarżonej decyzji podpisanej przez H. T..
Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a to przepisów art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 6, 7, 77 § 1, art. 268 a kpa w odniesieniu do nie sprawdzenia przez Sąd I instancji kompetencji decyzyjnych powołanych wyżej pracowników Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w całej rozciągłości nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wątpliwości takie w przedmiotowej sprawie w tym zakresie nie występują..
Przystępując do oceny kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego zaniechania sprawdzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej ustalenia przez Kierownika Urzędu braku danych świadczących o udziale J. M. w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii,podczas gdy spełnienie tej ostatniej przesłanki –pozwalało by skarżącemu na zachowanie przedmiotowych uprawnień, zauważyć należy,iż skarżący pozbawiony został uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego – zgodnie,z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub z innych tytułów nie wymienionych w art. 1 ust.2, art. 2 oraz w art.
- Uprawienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.
Przepis art. 25 ust.2 pkt 2 powołanej ustawy o kombatantach określa przesłanki materialnoprawne, które kształtują treść stosunku prawnego. Sposób zestawienia tych przesłanek w jednej normie prawnej na zasadzie przeciwstawienia (pozbawiają uprawnień kombatanckich – zachowują te uprawnienia) – oznacza, że podstawa zachowania uprawnień kombatanckich stanowi przeszkodę do zastosowania przesłanki dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Norma prawna wyżej wskazana stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez organ administracji publicznej sprawach o pozbawienie uprawnień kombatanckich nabytych zgodnie z dotychczasowymi przepisami przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy o kombatantach z 1991 r.
Z lektury akt przedmiotowej sprawy w sposób niesporny wynika, iż J. M. uzyskał uprawnienia kombatanckie na tej podstawie, że jako żołnierz w szeregach Ludowego Wojska Polskiego w okresie od l7 kwietnia 1952 r. do 4 maja 1952 r. brał udział w walkach z bandami a uprawnienia kombatanckie przyznano stronie decyzją z dnia 10 sierpnia 1988 r. Analiza akt administracyjnych nie pozwala na uznanie, iż J. M. prowadził inną działalność kombatancką, z którą omawiana ustawa wiąże ewentualną możliwość zachowania posiadanych uprawnień. Uprawnienia kombatanckie są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, zatem przyznanie tychże uprawnień (ich zachowanie) musi mieć za podstawę albo działalność z którą ustawa o kombatantach łączy te uprawnienia bądź też być ofiarą w miejscach i z przyczyn określonych w tej ustawie.
Jak już wyżej podkreślono, J. M. posiadał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu walki z bandami co w kontekście ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatanckich (Dz. U. Nr 16, poz. 122 ze zm.) w oparciu, o którą przyznano skarżącemu przedmiotowe uprawnienie należy określić jako utrwalanie władzy ludowej w ramach służby wojskowej.Posiadanie tych uprawnień wyłącznie z tego tytułu stanowiło podstawę ich pozbawienia w oparciu o przepis art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach (....).Skarżący w toku postępowania weryfikacyjnego nie podnosił żadnych okoliczności wskazujących na to,iż w ramach służby wojskowej w Ludowym Wojsku Polskim brał udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią nie czynił tego w skardze na etapie wnoszenia jej do Sądu administracyjnego jak też nie wskazuje tego w skardze kasacyjnej. Nie wynika to także jak już wyżej podniesiono z lektury akt sprawy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wniosek (zarzut) osoby, której uprawnień kombatanckich dotyczy postępowanie o pozbawienie tych uprawnień na podstawie art. 25 ust.2 pkt 2 ustawy o kombatantach, zgłoszony w toku tego postępowania, wskazujący na zachowanie uprawnień z tytułów określonych w tej ustawie, powinien być rozpoznany i rozstrzygnięty w postępowaniu weryfikacyjnym w sprawie o pozbawienie uprawnień kombatanckich (porównaj uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2002 r. sygn. OPS 13/01 opublikowaną ONSA 2/2002 poz.132).
To na osobie, która ubiega się o uprawnienia spoczywa ciężar dowodu na okoliczności uzasadniające uzyskanie (zachowanie) przedmiotowych uprawnień kombatanckich (porównaj wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001 r. sygn. akt V S.A. 222/01 publikowany zbiór Lex. Nr 84350). Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana przede wszystkim przez stronę postępowania weryfikacyjnego. Skoro skarżący nie podnosił jakichkolwiek okoliczności wskazujących na ewentualne zachowanie przez niego uprawnień kombatanckich to nie można uczynić Sądowi I instancji zarzutu oddalenia skargi mimo, iż w ocenie skarżącego organ orzekający z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego w tym zakresie.
Z tych względów należało dojść do wniosku, iż zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.