Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie sygn. akt [...] oddalił skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 12 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.
Jak wynika z akt sprawy – powyżej wskazanym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Śląski powołując się na art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. Nr 142 z 2001 poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały nr VIII/87/03 Rady Gminy [...] z dnia 9 grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, jako niezgodnej z art. 20 w związku z art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001r. (Dz.U. Nr 72 poz. 747 ze zm.). Zdaniem organu nadzoru przedmiotowe taryfy powinny być określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Na terenie gminy [...] takowe przedsiębiorstwo nie funkcjonowało, a taryfy określił Urząd Gminy – aparat pomocniczy wójta, nieupoważniony do dokonania czynności. Pod pojęciem przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak wskazano, należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków oraz gminne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność (art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Zgodnie z art. 2 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. nr 101 poz. 1178 z późn. zm.) przedsiębiorcą w rozumieniu tejże ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest prowadzeniem gospodarki komunalnej w zakresie użyteczności publicznej, a działalność w sferze gospodarki komunalnej może być prowadzona w formach organizacyjno-prawnych określonych przepisami ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r. Nr 9 poz. 43 z późn. zm.), czyli w formie zakładu budżetowego lub spółki prawa handlowego. Inne formy prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę są dopuszczalne wówczas, gdy gmina powierzy wykonywanie tych zadań na podstawie art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej podmiotom wskazanym w tym przepisie. Dlatego urzędu gminy, zdaniem organu nadzoru, nie można było zaliczyć do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego upoważnionego do ustalania taryf zaopatrzenia w wodę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gmina [...] domagając się uchylenia wyżej wskazanego rozstrzygnięcia nadzorczego zarzuciła naruszenie art. 20 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu podano, że organ nadzoru naruszył zasady postępowania nadzorczego, albowiem wydał zaskarżone rozstrzygnięcie przed zajęciem stanowiska w sprawie przez gminę. Stwierdzoną przez Wojewodę niezgodność uchwały z prawem oceniono jako pozorną i nieistotną oraz podniesiono, że gmina jako osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą realizując zadania własne przy pomocy urzędu gminy jako jednostki organizacyjnej gminy. Wobec tego gmina wraz z urzędem jest uczestnikiem obrotu gospodarczego i przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej taka forma działalności jest dopuszczalna, albowiem art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej posługuje się określeniem "w szczególności" - zatem dopuszcza także inne formy prowadzenia zaopatrzenia w wodę niż wyszczególnione w przepisie, w tym zaopatrzenie w wodę bezpośrednio przez gminę, z wykorzystaniem jej urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę nie podzielił jej zarzutów. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku – stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych należą do zadań własnych gminy. Art. 9 ust. 4 tej ustawy przewiduje, iż zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, stanowią zadania użyteczności publicznej. Zbiorowe dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków spełnia przesłanki zadań użyteczności publicznej. Przepis art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywanie przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa i regulację w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997 r., nr 9, poz. 43 ze zm.), zgodnie z którą organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu i form gospodarki komunalnej oraz o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 4 ust. 1 ustawy). W odniesieniu do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków istnieje odrębna regulacja, wprowadzająca szczególne rozwiązania. Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.Nr 72 poz. 747 ze zm.) przewiduje w art. 3 ust. 1, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem gminy. Dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie umowy zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług.
Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków reguluje rozdział 4 cytowanej ustawy. Zgodnie z art. 20 taryfę taką określa na 1 rok przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a z mocy art. 24 taryfy te podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Przedstawiając procedurę zatwierdzania taryf Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skonstatował, że powołana ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków wprowadza wymóg realizowania przez gminy zadań z zakresu gospodarki wodociągowo-kanalizacyjnej za pośrednictwem przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Pod pojęciem tym należy rozumieć, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy, przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność.
Jako fakt bezsporny uznano niepowołanie w Gminie [...] gminnej jednostki organizacyjnej dla celów prowadzenia zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Stwierdzono, iż taką jednostką pomocniczą nie jest też urząd gminy – aparat pomocniczy organu wykonawczego (wójta). W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych, by można było uznać gminę wykonującą zadania własne w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę za przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy – Prawo działalności gospodarczej, czyli za przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o którym mowa w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Sąd wyjaśnił, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków stanowi wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej. Za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej można natomiast uznać, zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, osobę fizyczną, osobę prawną oraz niemającą osobowości prawnej spółkę prawa handlowego która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą, czyli działalność zarobkową, wykonywaną w sposób zarobkowy i ciągły. Kategorią charakteryzującą przedsiębiorcę jest zarobkowy cel prowadzenia działalności, zaś gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego, służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty.
Z tego względu gmina wykonująca zadania z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej. Zatem nie stanowi przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Tym samym gmina nie była uprawniona do określenia taryfy opłat zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, a uchwała rady gminy zatwierdzająca taryfy naruszała prawo w sposób istotny i zasadnie została objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym.
Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się naruszenia w postępowaniu nadzorczym przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...] reprezentowana przez adwokata, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię tj., naruszenie art. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 9 i art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 ustawy – Prawo działalności gospodarczej z dnia 19 listopada 1999 r. w zw. z art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej z dnia 20 grudnia 1996 r., w zw. z art. 2 pkt 4, art. 20 i art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. Naruszenie prawa materialnego polegało według skarżącej na błędnym uznaniu przez Sąd za sprzeczne z prawem wykonywanie przez gminę zadań własnych polegających na zaopatrywaniu zbiorowym w wodę oraz odprowadzanie ścieków we własnym zakresie, tj. bez powoływania gminnej jednostki organizacyjnej. Postawiono zaskarżonemu wyrokowi zarzut nieuwzględnienia faktu funkcjonowania w obrocie prawnym uchwały Rady Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2002 r. wg, której gmina świadczy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków usługi bezpośrednio, bez powoływania odrębnego przedsiębiorstwa, jak też jednostki organizacyjnej gminy. Zatem, w ocenie skarżącej gminy, należy jej działalność w tym zakresie realizowaną przy pomocy urzędu gminy traktować jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne szeroko rozumiane, zaś gospodarka komunalna (której celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności) nie wyklucza osiągania zysku, jak błędnie ocenił sąd pierwszej instancji.
Skarżąca gmina wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi celem uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego wraz z zasądzeniem kosztów postępowania za obie instancje na rzecz skarżącej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując swoją wcześniejszą ocenę, iż uchwała Rady Gminy [...] narusza prawo w sposób istotny. Podkreślił, iż działalność komunalna gminy powinna być prowadzona w formach prawem przewidzianych. Jeśli jest prowadzona niezgodnie z przepisami prawa przez urząd gminy, to de facto przesądza to również kwestię legalności działań rady gminy zmierzających do zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jakkolwiek składająca skargę kasacyjną gmina nie wskazała, którą podstawę zaskarżenia z przytoczonego przepisu art. 174 podaje, to wprost zarzuciła naruszenie prawa materialnego wskazanego w zarzucie. Zatem należało przyjąć oparcie zarzutu skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej nie jest pozbawiony słuszności. Nie ulega wątpliwości, że z mocy art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r. (Dz.U. Nr 142 z 2001r. poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej u.s.g. sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów i kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Formy jej prowadzenia określa odrębna ustawa – o gospodarce komunalnej z dnia 20 grudnia 1996r. (Dz.U. Nr 9 z 1997r. poz. 43 ze zm.) – co wynika z art. 9 ust. 4 u.s.g.
Ustawa o gospodarce komunalnej – tak, jak podniesiono w skardze kasacyjnej – w art. 2 określa formy prowadzenia przez jednostki samorządu terytorialnego gospodarki komunalnej, które nie stanowią katalogu zamkniętego wobec użycia słów "w szczególności". Wedle jej art. 4 ust. 1 organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego stanowią o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej oraz wysokości cen i opłat, albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej – jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ponieważ w odniesieniu do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków istnieje regulacja szczególna – ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 z 2001r. poz. 747 ze zm.) – to przedmiotowe zadanie gminy o charakterze użyteczności publicznej musi być wykonywane zgodnie z przepisami ostatnio powołanej ustawy. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zostały uregulowane w rozdziale 4 ustawy. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pierwszym etapem jest określenie taryf na jeden rok czasu przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Kolejnym etapem jest zatwierdzenie tak określonych taryf przez radę gminy, po ich przedłożeniu do zatwierdzenia i sprawdzeniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) – zgodnie z art. 24 ust. 1 - 6 ustawy. Następnie zatwierdzone taryfy podlegają ogłoszeniu (art. 24 ust. 7).
Istota problemu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy biorąc pod uwagę legalną definicję przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków sama gmina, bez powołania odpowiedniej jednostki organizacyjnej mogła określić taryfy za wodę i ścieki w oparciu o art. 20 ust. 1 ustawy.
Wbrew ocenie zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku odpowiedź jest twierdząca. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 4 "przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne" oznacza przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. Przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo działalności gospodarczej z dnia 19 listopada 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. nr 101 poz. 1178 ze zm.) wg stanu prawnego aktualnego w postępowaniu administracyjnym była jednostka, która zawodowo, we własnym imieniu podejmowała i wykonywała działalność gospodarczą, tj. zarobkową działalność wytwórczą, handlową, usługową i eksploatacyjną, wykonywaną w sposób ciągły i zorganizowany. W Gminie [...] (co było niesporne) zgodnie z regulaminem dostarczania wody i odprowadzania ścieków zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr II/14/02 z dnia 10 grudnia 2002r. usługi w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków świadczyła sama gmina na podstawie zawieranych z odbiorcami umów. Ona prowadziła całą gospodarkę wodociągowo-kanalizacyjną. Zatem mogła być traktowana jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w znaczeniu funkcjonalnym. Prowadząc faktycznie działalność usługową w zakresie dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków Gmina [...], posiadająca osobność prawną z mocy art. 2 ust. 2 u.s.g. usytuowała się w takiej samej sytuacji, jak każdy inny dostawca prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2005r. w sprawie sygn. akt OSK 1335/04 niepublik.). Skoro skarżąca gmina mogła być traktowana jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - to była uprawniona do określenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy, która to taryfa została zatwierdzona uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 9 grudnia 2003 r. objętą spornym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 12 stycznia 2004 r. Podkreślenia wymaga wzajemna zależność miedzy uchwałą dotyczącą regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a ustalaniem taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Ta ostatnia (taryfa) stanowi konsekwencję i wykonanie regulaminu (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2004r. w sprawie sygn. akt OSK 313 /04 niepublik.). Skoro w regulaminie Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalono jako podmiot świadczący usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków z sieci wodociągowej gminy samą gminę, to należało uznać, iż gmina była władna określić taryfy i przedłożyć je do zatwierdzenia, a uchwała rady gminy je zatwierdzająca nie może zostać uznana jako sprzeczna z prawem. Błędem pozostawało przekonanie organu nadzoru, iżby taryfy określił urząd gminy. Stosownie do art. 33 ust. 1 u.s.g. urząd gminy jest aparatem pomocniczym wójta i jego rola w wykonywaniu gospodarki wodociągowo-kanalizacyjnej Gminy [...] mogła mieć wyłącznie charakter techniczny. Natomiast jako podmiot – przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne występowała gmina i była uprawniona do określenia taryf na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy. W tym miejscu należy zauważyć, iż z mocy art. 9 ust. 1 u.s.g. w celu wykonywania zadań gmina może, a nie musi tworzyć jednostki organizacyjne, także zawierać umowy z innymi podmiotami.
Zaprezentowana powyżej ocena prawna, która doprowadziła do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie pozostaje w sprzeczności z celami ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków określonymi w jej art. 1, w tym przyjętą zasadą ochrony interesów odbiorców usług. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005r. sygn. akt II OPS 1/05 – niepublik. – ustawa z dnia 7 czerwca 2001r. w powiązaniu z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyposażyły organy gminy w oznaczone instrumenty prawa mające w swym założeniu zapobiegać podejmowaniu przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne działań woluntarystycznych, a w szczególności wyłącznie skierowanych na osiągnięcie zysku.
W szczególności ustawodawca bardzo dokładnie określił w rozdziale 4 ustawy oraz przepisach wykonawczych wydanych z upoważnienia art. 23 szczegółowy sposób określania taryf za wodę oraz odprowadzanie ścieków, a także umożliwił w regulacji rozdziału 5 radzie gminy realną kontrolę wysokości stosowanych cen i opłat poprzez powierzenie temu organowi kompetencji do zatwierdzania taryf ustalanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne.
Z wyżej wskazanych względów zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w skardze kasacyjnej należało uznać za uzasadniony. Zważywszy, że w sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – z mocy art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz w wyniku rozpoznania skargi uchylił rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 12 stycznia 2004 r. (art. 148 p.p.s.a.). Zapadło ono, jak słusznie zarzucono w skardze kasacyjnej, z naruszeniem art. 91 ust. 1 u.s.g. w sytuacji stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, która nie była sprzeczna z prawem.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.