Uzasadnienie
OSK 1744/04
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. decyzją z dnia 4 lutego 2004 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Elżbiety Ł. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 22 października 2003 r. (...) zatwierdzającej projekt operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków obrębu 20 - "M.-W.", położonego na obszarze miasta L. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że modernizacja ewidencji gruntów polegała na ustaleniu i zarejestrowaniu w operacie ewidencyjnym stanu prawnego poszczególnych działek na podstawie istniejących dokumentów potwierdzających prawo własności do określonych nieruchomości, a także na bezpośrednim ustaleniu granic dokonanym na gruncie z udziałem właścicieli i pomiaru tych granic.
Granica działki Nr 17/2, będącej własnością Elżbiety Ł. z sąsiednim nieruchomościami została ustalona na podstawie istniejących dokumentów archiwalnych. W dniu 7 sierpnia 2003 r. Elżbieta Ł. podpisała protokół z ustalenia granic, przy czym uczyniła w nim adnotację, że uzależnia podpisanie granicy z działką nr 13 od podania powierzchni jej działki. Po wyłożeniu opracowanego projektu operatu opisowo-kartograficznego do wglądu osób zainteresowanych w dniu 15 września 2003 r. odwołująca złożyła zastrzeżenia co do ustalenia granic działki nr 17/2.
Uwzględniając uwagi dotyczące ustalenia granic działki nr 17/2 organ pierwszej instancji przeanalizował ponownie istniejące dokumenty archiwalne w tym i dokumenty znajdujące się w księdze wieczystej Kw (...), na które powoływała się odwołująca. W dniu 10 października 2003 r. dokonano ponownego ustalenia granic i pomiaru przedmiotowej działki, w którym uczestniczyła pełnomocnik Elżbiety Ł. - Katarzyna C. Odmówiła ona złożenia oświadczenia co do dokonanych ustaleń, nie wskazała również innego przebiegu granic.
Dokonane w dniu 10 października 2003 r. ustalenie granic potwierdziło prawidłowość ustalenia granicy w dniu 7 sierpnia 2003 r. nadto właściciele sąsiednich działek przyjęli bez zastrzeżeń ustalone granice i podpisali sporządzony protokół graniczny.
W wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków powierzchnia działki nr 17/2 uległa zmianie z wielkości 0,0746 ha do wielkości 0,0723 ha, co ma uzasadnienie w stosowaniu aktualnie dokładniejszych metod pomiaru i obliczeń w stosunku do dotychczas stosowanych. Granice działki stosownie do par. 36 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38 poz. 454 ze zm./ ustalone zostały na podstawie istniejących danych ewidencyjnych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła Elżbieta Ł. nie zgadzając się z treścią decyzji obu instancji.
Wyjaśniła, iż na podstawie istniejących od 1946 r. dokumentów przedmiotowa działka posiada powierzchnię 0,0746 ha. Uważa, że istniejąca droga pomiędzy działką nr 53 a działką nr 12/4 ma wpływ na powierzchnię jej działki. Również nigdy nie wyrażała zgody na inny przebieg granicy pomiędzy jej działką nr 17/2, a działką nr 13. Dotychczasowy przebieg granicy nigdy nie był kwestionowany przez właścicieli tych działek.
Nie wskazała przebiegu granicy w dniu 10 września 2003 r., gdyż o tym terminie jej siostra, która jest pełnomocnikiem dowiedziała się już po dokonanych pomiarach na gruncie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. II SA/Lu 163/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Elżbiety Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia 4 lutego 2004 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków, oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem jest zgodna z obowiązującym prawem. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż zakwestionowany przez skarżącą projekt operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków obrębu - "M.-W.", sporządzony został zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. 2001 nr 38 poz. 454/.
W szczególności należy podnieść, że zgodnie z par. 44 pkt 8 cyt. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy jej modernizacja.
Modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostów w celu:
1/ uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu, zbioru danych ewidencyjnych, zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2/ modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymogów określonych w rozporządzeniu, 3/ poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.
Jak wynika z akt administracyjnych w związku z potrzebą ujednolicenia danych ewidencyjnych oraz dostosowania ich do obowiązujących przepisów, przeprowadzona została kompleksowa modernizacja ewidencji gruntów i budynków na obszarze obrębu 20 - "M.-W.". Projekt modernizacji ewidencji gruntów i budynków uzgodniony został pismem z dnia 30 grudnia 2002 r. (...) z Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. Skarżąca nie kwestionuje, że jako zainteresowana właścicielka gruntu położonego w obrębie 20 - "M.-W." miała prawo i możliwość zapoznania się z dokumentacją projektu /rejestrem gruntów, rejestrem nieruchomości budowlanym, mapą ewidencyjną/ oraz zgłaszania uwag i wniosków. Korzystając z tego uprawnienia zgłosiła ona w dniu 15 września 2003 r. do protokołu pisemne zastrzeżenia, iż nie zgadza się z granicami działki. Według niej zmiana powierzchni działki może być następstwem wydzielenia z działki nr 13 drogi publicznej pomimo, iż powinna ona stanowić część tej działki. Uwzględniając powyższe zastrzeżenie organ pierwszej instancji ponownie dokonał badania posiadanej w swoich zasobach dokumentacji, jak i dokumentacji znajdującej się w zbiorach do Kw (...). Również dokonał ponownego ustalenia granic na gruncie z udziałem pełnomocnika skarżącej, która odmówiła podpisania protokołu granicznego.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż skarżąca i jej pełnomocnik nie wiedzieli o terminie ponownego wyznaczenia granic w dniu 10 października 2003 r. W aktach znajduje się potwierdzenie otrzymania powiadomienia o tych czynnościach. Nadto w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Elżbieta Ł. przyznała, iż w czasie ponownego wyznaczania granic zwracano uwagę na fakt, iż droga pomiędzy działką nr 13a, 12/4 jest prywatna i nie powinna mieć wpływu na rozmiar działki nr 13 i następnych. Przyznała też, iż nie wyraziła zgody na proponowane w dniu 10 października 2003 r. granice działki 17/2 oraz na jej powierzchnię. Z uwagi na brak złożonego oświadczenia i innego wskazania przez skarżącą przebiegu granic działki nr 17/2 organ I instancji na podstawie par. 36 punkt 6 cytowanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ustalił granice na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej przy zakładaniu ewidencji, w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy dotyczące ewidencji gruntów.
Podkreślić należy, że ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji /art. 20, 22, 24 cyt. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne/, którego zasoby nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygania sporów o własność, czy też sporów granicznych. Owa ewidencja rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, zaś jej zapisy nie są źródłem praw do nieruchomości.
Oznacza to, że jeżeli skarżąca uważa, że granice nieruchomości /w konsekwencji także powierzchnia gruntu/ - w świetle aktualnego stanu prawnego - są odmienne od wskazanych w ewidencji gruntów, to spór w tym zakresie nie może być rozstrzygnięty w postępowaniu dotyczącym ewidencji gruntów, lecz w innym postępowaniu, w szczególności w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości, które ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów /art. 29 i nast. cyt. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne/.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, Sąd skargę oddalił.
Elżbieta Ł. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na naruszeniu przepisów postępowania /art. 79 par. 1, 81 Kpa/, przez nieprawidłowe powiadomienie skarżącej i jej pełnomocnika o terminie wznowienia granic, w sytuacji gdy kwestionowane były granice, a strona powoływała się na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że strona ma prawo do czynnego uczestnictwa w czynnościach organu rozpoznającego sprawę. W sprawie zasada ta została złamana. Zgodnie z art. 79 Kpa strona powinna być powiadomiona o terminie oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. W sprawie pełnomocnik i strona otrzymali zawiadomienie dopiero w dniu oględzin, faktycznie już po przeprowadzeniu czynności. Jest to pozbawienie prawa i możliwości reprezentowania swoich interesów w postępowaniu administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przyjmując zasadę, przy rozpoznaniu spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny, związania granicami skargi kasacyjnej, w art. 176 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały uregulowane warunki materialne skargi kasacyjnej. Do warunków materialnych skargi kasacyjnej zaliczyć należy przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik spraw. W zakresie zarzutu naruszenie przepisów postępowania wywodzono naruszenie art. 79 par. 1 i 81 Kpa. Zarzut naruszenia art. 79 par. 1 i art. 81 Kpa jest nieusprawiedliwiony. Postępowanie przed sądami administracyjnymi wyczerpująco reguluje powołana ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przy rozpoznaniu skargi na decyzję administracyjną sąd administracyjny nie stosuje do czynności procesowych rozpoznania sprawy podejmowanych przez sąd, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.