Wyrok NSA z 9 maja 2005 r., OSK 1747/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krystyny K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt III SA/Łd 661/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Zbigniew Rausz
Iwona Sadownik protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Krystyny K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 5 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego 1.oddala skargę kasacyjną; 2.przyznaje adwokatowi Markowi M. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 180 zł. /sto osiemdziesiąt/ zł. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. III SA/Łd 661/04, oddalił skargę Krystyny K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 5 listopada 2003 r., (...), wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia 16 września 2003 r. (...) Starosta Powiatu Z., działając na podstawie art. 104 i art. 149 par. 3 Kpa, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (...), wydaną przez ten organ w dniu 4 stycznia 2001 r., w przedmiocie przyznania Krystynie K. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty bazowej. W uzasadnieniu Organ I instancji podał, iż o wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego - mających być podstawą do wznowienia - skarżąca dowiedziała się w styczniu 2003 r., a stosowny wniosek złożyła dopiero dnia 24 marca 2003 r., a zatem po terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 par. 1 Kpa. Organ dodał ponadto, iż Naczelny Sąd Administracyjny wydał indywidualne wyroki w sprawach, które rozpoznawał i dlatego też, wyroków tych nie można traktować jako przesłankę do zmiany decyzji wydanych innym osobom w podobnych sprawach.

Wojewoda Ł. utrzymując w mocy tę decyzję wskazał, iż nie ma wątpliwości, że okolicznością, która miała być powodem wznowienia postępowania jest powzięcie przez Krystynę K. wiadomości o treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wynika to wprost z podania o wznowienie postępowania. Bezsporne jest również - zdaniem organu - iż o tej okoliczności strona dowiedziała się w miesiącu styczniu 2003 r., ponieważ wynika to także z treści podania o wznowienie postępowania. Zatem wobec treści art. 148 par. 1 Kpa, zgodnie, z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu I instancji, w terminie jednego miesiąca, od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez Krystynę K. powyższego terminu.

W skardze na powyższą decyzję Krystyna K. podniosła, iż w podaniu o wznowienie postępowania - jak przesłankę wznowienia - wskazała rozstrzygnięcia, jakie zapadły w decyzjach wydanych przez Urząd Pracy w marcu 2003 r., a nie wydanie w tych sprawach wyroków przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd podanie to należy uznać, za wniesione w terminie.

Oddalając skargę, Sąd I instancji uznał, iż organ odwoławczy trafnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę jednomiesięcznego terminu, określonego w art. 148 Kpa Zgodnie z podaniem skarżącej z dnia 24 marca 2003 r., podstawą uzasadniającą wznowienie, jest fakt wydania w styczniu 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, korzystnych wyroków w sprawach o uchylenie decyzji Starosty Powiatu Z. w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Sprawy te zostały wszczęte ze skarg sześciu osób zwolnionych z zakładów "Z." w Z., w tym samym okresie i na tych samych zasadach, co skarżąca.

Skoro, jak wynika z podania o wznowienie postępowania, skarżąca dowiedziała się o tych wyrokach w styczniu 2003 r., to słusznie Organ uznał, iż jej wniosek o wznowienie złożony został z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 par. 1 Kpa.

W ocenie Sądu I instancji nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego argument skargi stwierdzający, iż przesłanką do wznowienia postępowania miał być fakt wydania przez Starostę Z., marcu 2003 r. decyzji, a nie wydanie wyroków przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Niezależnie od tego, Sąd I instancji stwierdził, że zarówno wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków w sprawach, w których stroną nie była skarżąca, jak również przyznanie przez Starostę Powiatu Z. prawa do zasiłku, osobom, które uzyskały korzystne dla siebie orzeczenia sądowe, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż decyzja ostateczna (...) z dnia 4 stycznia 2001 r. nie została wydana w oparciu o jakąkolwiek decyzję administracyjną, czy orzeczenie sądowe /art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa/. Zatem, należy uznać - zdaniem Sądu I instancji - iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podnoszone w skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do jej wzruszenia.

Krystyna K. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, poprzez nieuwzględnienie i nierozstrzygnięcie, wszystkich okoliczności mieszczących się w granicach sprawy - w tym w szczególności oceny całości postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i zmiany decyzji oraz rozstrzygnięć organu odwoławczego zalecających wnikliwe rozpatrzenie rzeczywistej treści wniosku skarżącej, art. 141 par. 4 powołanej ustawy, przez pominięcie w uzasadnieniu wszystkich zarzutów skarżącej w tym konstytucyjnych, art. 148 par. 1 Kpa przez niewłaściwą ocenę niedochowania przez skarżącą terminu do wniesienia podania o wznowienie, art. 235 Kpa przez niewłaściwą ocenę treści skarg i wniosków składanych przez skarżącą, art. 145 par. 1 Kpa przez niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpoznając skargę, nie badał w najmniejszym stopniu przebiegu postępowania. W oparciu o niepełne i niezgodne z treścią wniosku skarżącej z dnia 21 marca 2003 r. ustalenia, Sąd rozpoznawał sprawę jedynie w granicach art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa, nadto bezzasadnie przyjmując, że podstawą wznowienia miało być jedynie uzyskanie przez skarżącą informacji o wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś o decyzjach wydanych w oparciu o te wyroki.

Zdaniem skarżącej Sąd nie wziął także pod uwagę, że w postępowaniu badaniu podlegały wszystkie przesłanki z art. 145 par. 1 Kpa, co jednoznacznie wynika z rozstrzygnięć Starosty, więc także i ta z art. 145 par. 1 pkt 5, w obrębie, których mogą się mieścić informacje o nowych decyzjach i podstawach ich wydania, które nastąpiło po ponownym rozpatrzeniu spraw innych pracowników. Ponadto Sąd w ogóle nie podjął się rozważenia, czy w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie uchybił wymogom art. 235 Kpa, do którego odwołał się Wojewoda w decyzji z dnia 23 maja 2003 r., czy prawidłowo prowadzono w jednej, co do istoty sprawie kilka odrębnych postępowań.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe argumenty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, sprawa została rozpoznana w granicach skargi kasacyjnej.

Odnosząc się, więc do podniesionych zarzutów Sąd uznał, iż nie są one zasadne. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia przez Sąd przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są całkowicie chybione, bowiem Sąd przepisów tych nie stosował. Kwestionowany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł pod rządami powołanych przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to ustawa w sposób kompleksowy reguluje kwestie postępowania i nie zawiera odesłań do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co zawierała uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 134 par. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanej podstawy prawnej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę w jej granicach, tj. w granicach sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego. Do rozpoznania tej sprawy, wbrew temu, co jest podnoszone w skardze kasacyjnej, nie istniała konieczność ustosunkowania się do innych prowadzonych postępowań m.in. o zmianę decyzji dotyczącej wysokości zasiłku przedemerytalnego. W ramach swoich kompetencji Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji o odmowie wznowienia postępowania, a do jej dokonania nie istniała potrzeba odniesienia się do innych postępowań.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 par. 4 ww. ustawy należy wskazać, że przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku, który pomimo zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku zawiera wszystkie te elementy. Przy czym Sąd w sposób szczegółowy przedstawił swoje stanowisko, co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Fakt, że nie ustosunkował się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP nie ma znaczenia w tej sprawie. Skarżąca powołała ten przepis, bowiem w jej ocenie, powinien stanowić podstawę uznania żądania zmiany wysokości przyznanego zasiłku przedemerytalnego. Tak, więc zarzut ten Sąd mógłby rozważać w przypadku oceny legalności decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie. Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, a więc decyzja procesowa, która ze swojej istoty w żaden sposób nie może odnosić się do kwestii merytorycznych.

Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 oraz art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.