Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt II S.A./Łd 1522/01 oddalono skargę C. T. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 11 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z dnia 21 sierpnia 2000 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił C. T. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBoWiD w Sieradzu decyzją z dnia 18 kwietnia 1978 r. z tytułu udziału w walkach o utrwalenie władzy ludowej w szeregach Milicji Obywatelskiej od 19 stycznia 1945 r. do 30 kwietnia 1945 r. oraz od 15 maja 1945 r. do 20 października 1945 r. a uczynił to w oparciu o przepis art. 25 ust 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.).
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podał, że C. T. w okresie zaliczeniowym przez ZW ZBoWiD jako działalność kombatancką pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej.W związku z czym stwierdził, że C. T. uzyskał na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1945 –1956 w " charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " a zgodnie z treścią art. 25 ust 2 pkt 2 powołanej w podstawie prawnej decyzji ustawy o kombatantach pozbawia się takie osoby uprawnień kombatanckich. Nadto organ podniósł, iż w zaistniałej sytuacji nie jest zobowiązany do wyjaśniania, czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. 1 ust. 2,art. 2 oraz 4 w/w ustawy.
Decyzją z dnia 11 lipca 2001 r. nr [...] wydaną w ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 21 sierpnia 2000 r. W jej motywach ponownie wskazano, iż C. T. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu " walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej za służbę w Milicji Obywatelskiej, która nie była służbą zmilitaryzowaną. Powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2000 r.,OPS 5/00 zaznaczono, że jakiekolwiek zadania wykonywane podczas zatrudnienia w Milicji Obywatelskiej bez względu na zajmowane stanowisko służbowe nie mogą być uznane za działalność kombatancką. W związku z czym ponownie organ stwierdził, że C. T. uzyskał na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 –1956 w " charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej co uzasadnia decyzję o pozbawieniu uprawnień kombatanckich zgodnie z art. 25 ust 2 pkt. 2 ustawy o kombatantach.
- T. od powyższej decyzji wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Łodzi domagając się jej zmiany i przyznania mu uprawnień kombatanckich.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględniając skargi podkreślił, że do jej rozpoznania uprawniony był na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa a jej podstawę prawną stanowił przepis art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.). Z brzmienia tego przepisu wynika, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze " uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " lub z innych niż te, które są wymienione w art. 1 ust 2, art. 2 i 4 tej ustawy, natomiast uprawnienia te zachowują osoby,które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę w Wojsku Polskim w okresie od dnia 10 maja 1945 r. do dnia 30 czerwca 1947 r.
W okolicznościach tej sprawy zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżący uprawnienia kombatanckie nabył na podstawie dotychczasowych przepisów z tytułu uczestnictwa w walkach o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, pełniąc służbę w organach Milicji Obywatelskiej w okresie od 19 stycznia do 30 kwietnia 1945 r. i od 15maja do 20 października 1945 r. co wynika z lektury akt sprawy w szczególności z zaświadczenia KWMO w Zielonej Górze z dnia 11 listopada 1977 r. oraz z zaświadczenia KWMO w Łodzi z dnia 30 stycznia 1978 r. Oba te dokumenty jak zaznaczono potwierdzają służbę skarżącego jako funkcjonariusza MO i jego udział w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem. Nadto w dokumencie z dnia 23 lutego 1978 r. Zespołu do Spraw Przeglądu Akt Członków ZBoWiD w Sieradzu stwierdzono, że C. T. uprawniony jest do korzystania ze świadczeń, z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 19 stycznia do 30 kwietnia 1945 r. i od dnia 15 maja do 20 października 1945 r. (łącznie 10 miesięcy). Zaznaczono także, że skarżący w odwołaniu do Głównej Komisji Weryfikacyjnej Zarządu Głównego ZBoWiD w Warszawie z dnia 22 października 1977 r. pisząc o okresie swojej służby stwierdza " (.....) był to jeszcze czas wojenny a i po kapitulacji Niemiec nie było za wesoło. Chyba była to walka z reakcyjnym podziemiem ". W zaświadczeniu ZBoWiD nr 328143 widnieje adnotacja " (....) Walka zbrojna w okresie od dnia 15 maja 1945 r.do 20 października 1945 r. i od 1945 r. Zaliczone wyżej okresy stanowią łącznie 10 miesięcy "
W świetle powyższych dokumentów zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił przesłanki art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach uznając, że służba w Milicji Obywatelskiej nie może być uznana za działalność kombatancką. Sąd uznał, że brak jest przesłanek do zachowania przez skarżącego uprawnień kombatanckich gdyż ten nie wskazał takich dowodów a ciężar dowiedzenia okoliczność uzasadniających uzyskanie uprawnień kombatanckich spoczywa na osobie która ubiega się o takie uprawnienie. Nie spełnia tego wymogu ani ogólnikowe twierdzenie skarżącego, że walczył z okupantem o wyzwolenie kraju i że był to czas wojny, ani też treść zaświadczenia nr 328143 tak jak próbuje wywodzić to strona.
Konkludując Sąd odniósł się do tego zaświadczenia i zaznaczył, iż nie można rozpatrywać go w oderwaniu od dokumentów na podstawie, których zostało wydane a te nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do służby skarżącego w organach Milicji Obywatelskiej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 113 § 1,art. 134 § 1,art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) a także art. 227,art. 231 i art. 232 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przerzucenie ciężaru dowodu co do spełnienia przesłanek z art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach na skarżącego. Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż powołane przez Sąd I instancji dokumenty nie mogą stanowić dowodu spełnienia przesłanek z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach tj przyznania stronie uprawnień kombatanckich z tytułu utrwalania władzy ludowej. Dla ustalenia spełnienia przesłanek z art. 25 w/w ustawy istotna jest zdaniem skarżącego treść pierwotnej decyzji o przyznaniu C. T. uprawnień kombatanckich uprawnień kombatanckich, której w aktach nie ma. Znajdujące się natomiast inne dokumenty, nie dają podstaw do przyjęcia, że przesłanki te zostały spełnione.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego C. T. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12).
Wskazując na naruszenie prawa procesowego wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie art.113 § 1, art. 134 § 1 i 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także art. 227, art. 231 i art. 232 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przerzucenie ciężaru dowodu w postępowaniu o pozbawienie uprawnień kombatanckich na skarżącego.
Według art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a.) przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Zamknięcie rozprawy kończy etap postępowania wyjaśniającego przed sądem administracyjnym. Przewodniczący wydaje zarządzenie o zamknięciu rozprawy, wówczas gdy zdaniem Sądu sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Ocena jakiej w tym zakresie dokonuje Sad uwzględnia zasady procesowe a w szczególności możliwości korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd administracyjny może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego akt lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo jak i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.
Natomiast stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do postępowania dowodowego, o którym wyżej mowa stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 p.p.s.a.). Tym samym przy uwzględnieniu powyższej normy zauważyć należy, iż sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału dowodowego i faktycznego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracyjnymi, zaś w postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być przeprowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodu z dokumentów. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Zaś przesłankami prowadzenia postępowania dowodowego są konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz niespowodowanie przez prowadzenie postępowania dowodowego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich C. T. podstawową kwestią do wyjaśnienia przez Sąd I instancji pozostawało na podstawie przedstawionych akt administracyjnych to czy skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944- 1956 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej co stanowiło przesłankę ich pozbawienia oraz to czy nie występują przesłanki negatywne pomieszczone w przepisie art. 25 ust. 2 pkt. 2 in fine ustawy o kombatantach pozwalające na zachowanie tych uprawnień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia poczynione przez Sad I instancji nie naruszają przepisów procedury sądowoadministracyjnej wskazanych w skardze kasacyjnej.
Jak wynika z lektury akt administracyjnych skarżącemu przyznano uprawnienia kombatanckie zaświadczeniem z dnia 18 kwietnia 1978 r. nr 328143 ZBoWiD w Sieradzu tytułem " walki zbrojnej w okresie od 15 maja do 20 października 1945 r. i od 19 stycznia do 30 kwietnia 1945 r. ". Zaświadczenie powyższe jest niewątpliwie tym aktem rozstrzygającym co do istoty (merytorycznie) indywidualną sprawę należącą do właściwości organów administracji państwowej. Użycie zaś nazwy " zaświadczenie " nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako decyzji, podjętego zgodnie z art. 104 kpa. W orzecznictwie administracyjnym decyzje nierzadko występują pod postacią " zaświadczeń ", "zawiadomień ". Powyższe zaświadczenie mające w istocie charakter decyzji stwierdzało bowiem skarżącemu istnienie uprawnienia kombatanckiego przyznanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 października 1975 r. o dalszym zwiększeniu świadczeń dla kombatantów i więźniów obozów koncentracyjnych (Dz. U. Nr 34 poz. 186), której przepis art. 1 w sposób nie budzący wątpliwości przewidywał potwierdzenie uprawnień kombatanckich w takiej właśnie formie tj. zaświadczenia. Tym samym chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej, że w aktach sprawy brak jest decyzji o przyznaniu stronie uprawnień kombatanckich.
Uprawnienie to przyznano skarżącemu jak prawidłowo wskazano w zaskarżonym wyroku na podstawie dwóch zaświadczeń Komend Wojewódzkich Milicji Obywatelskiej jednej w Zielonej Górze z dnia 11 listopada 1977 r. gdzie stwierdzono, że C. T. jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej od 15 maja do 20 października 1945 r. brał udział w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem, drugiej w Łodzi z dnia 30 stycznia 1978 r. gdzie wskazano, że w/w jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem. Walka z bandami i reakcyjnym podziemiem w szeregach Milicji Obywatelskiej co miało miejsc w przypadku skarżącego, pozwalała na podstawie powołanej wyżej ustawy z dnia 23 października 1975 r. o dalszym zwiększeniu świadczeń dla kombatantów (.....), obowiązującej w chwili podejmowania rozstrzygnięcia o przyznaniu przedmiotowych uprawnień stronie, wyłącznie na potwierdzenie uprawnień z tytułu " uczestnictwa w walkach o utrwalenie władzy ludowej co wprost wynika z dyspozycji art. 1 tej ustawy – gdzie określono podstawy przyznania uprawnień kombatanckich. Zapis zawarty w powołanej wyżej decyzji (zaświadczeniu) określający nieprecyzyjnie i w sposób nie odpowiadający zapisom powołanego przepisu art. 1 cytowanej ustawy z dnia 23 października 1975 r. jako walka zbrojna nie może zmienić wyrażonego poglądu, że nabyte uprawnienie dotyczy wyłącznie walki o utrwalenie władzy ludowej. Dodatkowym potwierdzeniem takiego stanowiska jest analiza dekretu PKWN z 7 października 1944 r. o Milicji Obywatelskiej (Dz. U. Nr 7 poz. 33), który w art. 2 określał zadania Milicji Obywatelskiej a były nimi ochrona bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego, dochodzenie i ściganie przestępstw,oraz wykonywanie zleceń władz administracyjnych, sądów i prokuratury w zakresie prawem przewidzianym. Tym samym działania w ramach struktury Milicji Obywatelskiej w świetle zapisów ustawy z dnia 23 października 1975 r. o dalszym zwiększeniu świadczeń dla kombatantów nie mogły stanowić innej podstawy przyznania tych uprawnień jak tylko z tytułu uczestnictwa w walkach o utrwalenie władzy ludowej, bowiem Milicja Obywatelska nie prowadziła walk o narodowe i społeczne wyzwolenie Ojczyzny.
Jednocześnie należy podnieść, że jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie administracyjnym nieprecyzyjne określenie działalności kombatanckiej w decyzji ZBoWiD nie może przesądzać o pozbawieniu kombatanta uprawnień z ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, wyłącznie wtedy jeżeli istniały dowody przedstawione przez ubiegającego się o członkostwo tego Związku, świadczące o przysługiwaniu uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. 1 ust.2, art. 2 i art. 4 oraz nie zachodzą przesłanki do ich pozbawienia z art.. 25 ust. 2 tej ustawy – porównaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r. sygn. akt III RN 158/01, (publikowany OSN IAPiUS Nr 20 z 2002 r. poz. 477). Jednakże powołana wyżej argumentacja zawarta w niniejszym uzasadnieniu wsparta także wnikliwą analizą akt kombatanckich dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku wskazuje, że w przedmiotowej sprawie mimo nieprecyzyjnego określenia uprawnień skarżącego, stronie przyznano je z tytułu uczestnictwa w walkach o utrwalenie władzy ludowej co jest w okolicznościach tej sprawy niesporne a przesłanki dotychczasowego tytułu kombatanckiego nie pokrywają się z przesłankami honorowanymi w obecnie obowiązującej ustawie kombatanckiej co uniemożliwia utrzymanie wcześniej uzyskanych uprawnień.
Podkreślić należy, iż skarżący w toku całego postępowania weryfikacyjnego nie składał zarzutu, iż posiada również inne tytuły pozwalające na zachowanie uprawnień kombatanckich, lecz przestawiał wyłącznie inną kwalifikacje swego udziału w strukturach Milicji Obywatelskiej jako walki zbrojnych o wyzwolenie Ojczyzny prowadzonej z niemieckim okupantem. Tym samym wobec powyższego zauważyć należy, iż w ramach postępowania weryfikacyjnego skoro nie wynika to z wcześniej zebranego materiału dowodowego w oparciu, o który przyznano uprawnienie to wówczas ciężar udowodnienia faktów związanych z ewentualnym zachowaniem uprawnień kombatanckich tak jak w tej sprawie spoczywa na osobie wywodzącej z nich korzystne skutki prawne. Tym samym to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania się innym (poza Milicja Obywatelską) tytułem wynikającym z obecnie obowiązującej ustawy o kombatantach wskazującym na zachowanie tych uprawnień.
Skoro zatem skarżącemu przyznane zostały uprawnienia kombatanckie na podstawie przepisów prawnych wcześniej obowiązujących, a omawiana ustawa z dnia 24 kwietnia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.) nie uznaje za działalność kombatancką lub z nią równorzędną utrwalania władzy ludowej w ramach struktur Milicji Obywatelskiej, to w świetle art. 25 ust2 pkt. 2 tej ustawy wystąpiły przesłanki do pozbawienia skarżącego wcześniej nabytych uprawnień.
Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Sądu I instancji oddalający skargę C. T. nie narusza prawa. Zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej tym samym uznać należy za nieusprawiedliwiony.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie na podstawie art. 250 cytowanej wyżej ustawy w związku z § 19 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej skarżącego.