Wyrok NSA z 21 września 2005 r., OSK 1758/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 sierpnia 2004 r. sygn. akt 2 IV SA 3777/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska /spr./, Sędziowie NSA Eugeniusz Mzyk, Małgorzata Stahl
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2003 r. Nr SKO-733-166/03 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2003r., która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta Olecka ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowo -mieszkalnego o dodatkową część handlową.

Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie zadbał o słuszną ochronę interesów osób trzecich, w tym skarżącej, skoro celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, a decyzja korespondowała z wymogami prawa budowlanego i obwarowywała wymagania w tym zakresie koniecznością uzgodnienia projektu budowlanego z państwową inspekcją sanitarną, projektantem specjalistą ds. bhp i ergonomii. Sąd stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowywania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Nie powinna określać ani formy architektonicznej projektowanego obiektu i jego obrysu na gruncie, ani rozstrzygać o odległościach między budynkami sąsiednimi czy innych warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok E. M. wniosła o jego uchylenie zarzucając mu naruszenie przepisu art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa przez uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, art. 3 pkt 2, 39 ust. 1 i 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 litera "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) wskutek ich niezastosowania oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. poprzez uznanie, że ochrona interesów osób trzecich wymagana jest dopiero na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art.113ppsa polegający na tym, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych. Kontrola legalności zaskarżonych aktów polega na tym, że sąd administracyjny bada ich zgodność z prawem, w tym prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie akt administracyjnych danej sprawy. Sąd administracyjny dokonując tej kontroli nie przeprowadza, poza wyjątkiem przewidzianym w art.106§3 ppsa postępowania dowodowego. W rozpoznanej sprawie Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy i rozstrzygnął granicach tej sprawy, zaś w toku rozprawy nie zostały ujawnione jakiekolwiek okoliczności, które stałyby na przeszkodzie w jej zamknięciu i uznaniu sprawy za nie wyjaśnioną. Strony nie wnosiły o przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie dopuszczonym przez wymieniony wyżej art.106§3ppsa a skarga kasacyjna nie wskazuje, że Sąd winien określony dowód z dokumentu przeprowadzić z urzędu i tego zaniechał uchybiając wskazanemu przepisowi.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi naruszenia art.3 i art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z ustaleń organu wynika, że zarówno działka skarżącej, jak i działka inwestora są działkami budowlanymi w zabudowie miejskiej i mogą być na nich realizowane obiekty o charakterze mieszkaniowym z usługami. Prawidłowość poczynienia tych Sąd I instancji podzielił, a skarga kasacyjna ich nie podważa. Oznacza to, że w świetle art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym inwestor miał prawo ubiegać się o wydanie mu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla rozbudowy już istniejącego obiektu usługowo mieszkalnego. Natomiast skarżącej, której działka graniczy z działką inwestora służy ochrona w granicach obowiązujący przepisów. Organ I instancji w decyzji sformułował warunki jakie winny być zachowane przez inwestora dla ochrony interesu skarżącej. Ustalone przez organ administracji warunki czyniły zadość wymaganiom wynikających z art.42§1pkt5 ustawy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się o wyznaczeniu na działce inwestora planowanego obiektu jak i nie ustala szczegółowych wymagań dotyczących odległości od granicy z działkami sąsiednimi i odległości od znajdujących się na tych działkach obiektów. Trafne i zgodne z uregulowaniami art.3 i art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, których naruszenie zarzuca skarga kasacyjna, jest stanowisko Sądu I instancji, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tych kwestii, które podlegają ocenie i ustaleniu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Dotyczy to również ochrony osób trzecich obejmującej zapewnienie dopływu światła do obiektów znajdujących się na ich działkach. Kwestia zbadania czy planowana inwestycja nie spowoduje niezgodnego z prawem ograniczenia dopływu światła do pomieszczeń w obiektach na działkach sąsiednich należy do organu budowlanego i nie mieści się w kompetencjach organu ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Do organu budowlanego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę należy ocena i ustalenie czy zamierzona inwestycja pozostaje w zgodności z przepisami prawa budowlanego w zakresie wymagań ochrony osób trzecich i o kwestiach tych nie może przesądzać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art.42 ust.1pkt5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym upatrujący to naruszenie w nierozważeniu czy planowana inwestycja spowoduje ograniczenie dopływu światła do pomieszczeń w obiekcie skarżącej jest chybiony, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie może rozstrzygać o ochronie interesów osób trzecich w zakresie w jakim jest to zastrzeżone dla organów budowlanych w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mają zastosowania wprost przepisy prawa budowlanego, stąd zarzut skargi kasacyjnej nie zastosowania przez Sąd I instancji przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji art.33ust.2pkt 3 i art.35 ust.1pkt1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane jest nieuzasadniony.

Z przyczyn wymienionych na podstawie art.184 ppsa orzeczono oddaleniu skargi kasacyjnej jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw.