Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2004 r. 4/II SA/Ka 2054/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi Konrada K. na orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie wydalenia ze służby - uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawiony został przebieg postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. nr 4 poz. 14/, w wyniku którego zapadło ostateczne orzeczenie o wydaleniu skarżącego Konrada K. ze służby wobec uznania go winnym popełnienia czynu /jazda samochodem po spożyciu alkoholu oraz potrącenie pieszego/. Po rozpoznaniu skargi Konrada K., w której zarzucił on wadliwe przeprowadzenie badania stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu oraz błędną ocenę tego badania jak też wymierzenie mu kary niewspółmiernej do popełnionego czynu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżone orzeczenie wskazując w uzasadnieniu na szereg istotnych w ocenie Sądu I instancji uchybień procesowych, jakich dopuścił się organ drugiej instancji, a w szczególności braki uzasadnienia tego organu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Wojewódzki Policji w K. reprezentowany przez radcę prawnego Marka S. zarzucając:
"1/ naruszenie prawa materialnego, a to art. 107 par. 3 i 80 Kodeksu postępowania karnego przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia nie zawarł pełnych ustaleń faktycznych i nie wskazał dowodów na jakich się oparł i nie dokonał oceny ich wiarygodności co mogło skutkować uchyleniem orzeczenia spod oceny legalności podczas gdy organ przywołał w uzasadnieniu orzeczenia, opartego o przepisy rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.12.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów wszystkie okoliczności mające wpływ na treść orzeczenia i ocenił zarzuty przedstawione w odwołaniu."
Podnosząc powyższy zarzut wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z cytowanym wyżej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które w par. 45 posiłkowo w zakresie nie uregulowanym odwołuje się do przepisów Kpa, w związku z czym "nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że źle ocenił materiał dowodowy i w uzasadnieniu nie przywołał dowodów na podstawie których wydano orzeczenie oraz że przekroczył zasadę oceny wiarygodności dowodów."
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 par. 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z par. 2 i 3. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się, iż jest ona oparta na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, a więc określonym w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przy czym naruszenie prawa materialnego miałoby polegać na uchybieniu przepisom art. 107 par. 3 i art. 80 Kodeksu postępowania karnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez odwoławczy organ administracji. Należy jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach miały zastosowanie przepisy postępowania sądowoadministracyjnego określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów Kodeksu postępowania karnego natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie mógł naruszyć, gdyż ich nie stosował, a ewentualnie mogły być one zastosowane przez organ administracji orzekający w sprawie administracyjnej to jest ten, który wydał zaskarżone do tego Sądu orzeczenie, nie zaś Sąd. Naruszenia konkretnego przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skardze kasacyjnej nie zarzucono ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu.
Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.