Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia listopada 2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - po rozpatrzeniu odwołania A. K. i M. K. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego, z częścią usługową w przyziemiu budynku (organizowanie szkoleń, przyjęć okolicznościowych, konferencji).
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów wyjaśniło, że powołany w zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 września 1992 r. zachował ważność do dnia 31.12.2003 r. Nadto planowana inwestycja jest zgodna z jego postanowieniami.
W skardze od powyższej decyzji A. K. i M. K. wnosząc o jej uchylenie podnieśli "niewyjaśnienie przez organ II instancji, jaki plan zagospodarowania lub też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania osiedla Brzeziny w Warszawie, stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, nieodniesienie się do zarzutów dotyczących prawdopodobieństwa naruszenia norm ochrony środowiska w zakresie poziomu hałasu".
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, iż teren na którym ma być realizowana inwestycja, położony jest na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MU-15 przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe i usługi. Natomiast w planie uproszczonym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną z dopuszczeniem realizacji usług nienaruszających interesów osób trzecich i nie powodujących uciążliwości wykraczających poza granice działki. Odnośnie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 28.09.1992r. Sąd podzielił stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Stwierdził też, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie może być zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wobec czego brak było podstaw do " odniesienia się na tym etapie do ewentualnego występowania nasilenia hałasu, tym bardziej, że takie nakazy nie wynikają z ustaleń obowiązującego planu".
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej A. i M. K. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi II instancji zarzucili mu:
- naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 4 – ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na "niezbadaniu, czy wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy zawiera dane charakteryzujące wpływ przedsięwzięcia na środowisko",
- naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi, a to
- sprzeczności decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...].07.2003 r. z planem zagospodarowania przestrzennego m.st. W-wy z 28.09.1992 r. w zakresie ujęcia na mapie dołączonej do w/w decyzji oznaczenia obszaru inwestycji symbolem A-9 MN" właściwym dla zabudowy mieszkaniowej, a nie usługowej",
- zarzutu wadliwego procedowania organów w aspekcie protestu mieszkańców Os. Brzeziny przeciwko inwestycji i niezbadania zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, zwłaszcza w kontekście opinii wydanej w dniu [...].07.2002 r. przez Wydział R. O.S. i L. Urzędu Gminy W-wa – Białołęka.
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestorzy opuścili rubrykę "wpływ inwestycji na środowisko spowodowany takimi uciążliwościami jak hałas, wibracje itp." Ponadto art. 41 cyt. ustawy obligował organy do przeprowadzenia "orientacyjnej oceny czy dana inwestycja będzie zgodna z prawem ochrony środowiska".
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania podali, że nawet na rozprawie przed sądem podnoszono, że teren, na którym planowana jest inwestycja oznaczony symbolem A-9 MN" – przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, a nie usługową. Podnieśli też, że zarówno decyzje jak i zaskarżony wyrok pominęły słuszny interes obywateli, pozwalając na lokalizację na terenie osiedla obiektu stwarzającego "potencjalną możliwość uciążliwości w postaci hałasu".
Odpowiadając na w skargę uczestnicy postępowania E. i H. Z. wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: po pierwsze, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, po drugie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania przed sądem (art. 183 § 1 powołanej ustawy).
Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzić należy, że zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Art. 41 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy zawiera wymogi, jakim powinien odpowiadać wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie zakwestionowały wniosku uznając go za kompletny. Sąd administracyjny pogląd ten podzielił.
Skuteczne zakwestionowanie w skardze kasacyjnej ustaleń dokonanych przez organ, a podzielonych przez Sąd mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli w tym zakresie.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu statuuje wymóg zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w przypadku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji.
W niniejszej sprawie zapadł wyrok oddalający skargę, zatem bezspornie nie ma zastosowania art. 141 § 4 zd. 2 powołanej ustawy. Odnośnie zgodności zaskarżonego wyroku z przepisem art. 141 § 4 zd. pierwsze, stwierdzić należy, iż uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymogom w nim określonym. Wyrok Sądu I instancji bezspornie zapadł w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z uzasadnienia tego orzeczenia. Sąd odniósł się do zarzutu skargi, w szczególności do kwestii mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego dla m. st. Warszawy z dnia 28.09.1992r. Wyraził również swoje stanowisko w sprawie ewentualnego naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów dotyczących ochrony środowiska. W tej sytuacji nie sposób podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż kwestionowany wyrok narusza art. 141 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że zaprezentowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przedstawionych wyżej okoliczności mogłoby jedynie wówczas podlegać kontroli kasacyjnej NSA, gdyby w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.