Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 24 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 7 maja 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z 19 marca 2003 r. stwierdzającą z urzędu nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Płocka z 21 października 2002 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-usługowego z przeznaczeniem pod usługi dla rolnictwa na działce Nr [...] położonej w Płocku przy ul. [...]
W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że organ nadzoru z należytą dokładnością dokonał ustaleń potrzebnych do stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Projektowana inwestycja pozostaje bowiem w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego w dacie wydania decyzji z 21 października 2002 r. planu zagospodarowania przestrzennego jednostek osadniczych Płocka zatwierdzonego uchwałą z 28 grudnia 1984 r. i uchwałą z 22 marca 1990 r. Działka, na której ma być zlokalizowana inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem RP. Teren ten przeznaczony jest pod uprawy rolne z dopuszczeniem, w istniejących siedliskach, zabudowy uzupełniającej związanej z gospodarką rolną. Nie było wątpliwości interpretacyjnych ustaleń planu. Zrealizowanie projektowanej inwestycji byłoby więc możliwe, gdyby na działce istniała już zabudowa siedliskowa.
W skardze kasacyjnej Jadwiga Bujalska zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 28, 75 § 1, art. 86, 107, 156 § 1, art. 157 kpa oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 2, art. 46 lit. a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139) wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zdaniem skarżącej nie było przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z 21 października 2002 r., określonej w art. 156 § 1 pkt 7 kpa, przy niejednoznaczności pojęcia "istniejące siedlisko" i niedokonania przez organ nadzoru oględzin. Postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało bezpodstawnie wszczęte z urzędu, zwłaszcza że na terenie obejmującym projektowaną inwestycję powstało bardzo wiele budowli na działkach, na których wcześniej nie było żadnych naniesień. Dołączone zdjęcia wskazują, że liczne działki sąsiednie zostały zabudowane budynkami o różnorodnym charakterze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Art. 46 lit. a ustawy z dnia 6 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 21 października 2002 r. stanowi, że decyzja taka jest nieważna między innymi wówczas, gdy pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji następuje w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Brzmienie tego przepisu pozwala więc na podzielenie, co do zasady, stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku aprobującego rozstrzygnięcie organów administracji stwierdzające na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, nieważność wydanej w tej sprawie decyzji z 21 października 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budynku gospodarczo-usługowego z przeznaczeniem pod usługi dla rolnictwa. Tego rodzaju stanowisko o dopuszczalności w tym przypadku trybu stwierdzenia nieważności, właśnie na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, jest przyjęte w literaturze (por. np. J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, Łódź–Zielona Góra 1997, s. 179). Ma to nie tylko znaczenie teoretyczne, ale również w zakresie stosowania przepisów w określonej sprawie, w której dla stwierdzenia nieważności potrzebne jest wskazanie jedynie sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bez potrzeby dokonywania innych ustaleń, np. w zakresie istnienia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 kpa.
Według obowiązującego w dacie wydania decyzji z 21 października 2002 r. planu zagospodarowania przestrzennego, teren obejmujący działkę skarżącej oznaczony jest symbolem "RP", co oznacza tereny upraw rolnych. Na tym terenie plan dopuszcza uzupełniającą zabudowę związaną z gospodarką rolną, ale "w istniejących siedliskach". Pomijając nawet to jaka jest projektowana zabudowa, z przytoczonego wyżej tekstu planu zagospodarowania przestrzennego w sposób niewątpliwy wynika, że ma być to uzupełniająca zabudowa w istniejącym siedlisku. Odnosi się więc do inwestora, na którego gruncie istnieje już siedlisko związane z gospodarką rolną. Takie siedlisko na gruncie inwestorki Jadwigi Bujalskiej nie istnieje. Przesądzało to o sprzeczności wydanej na rzecz tej inwestorki decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co jak wyżej wskazano w wystarczającej mierze uzasadniało stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji. W tej sytuacji nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej o naruszenie wskazanych w tej skardze przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym także art. 46 lit. a. To samo dotyczy naruszenia przez skarżony wyrok art. 156 § 1 pkt 7 kpa aprobujący stwierdzenie nieważności decyzji, rozstrzygnięć organów administracji.
Nie jest również usprawiedliwiona dalsza podstawa skargi kasacyjnej o naruszeniu przez ten wyrok wymienionych w skardze przepisów kpa (art. 7, 8, 9, 10 § 1, 28, 75 § 1, 86, 107, 157). Przepisy te bowiem w postępowaniu sądowym, poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku i zawartego w nim rozstrzygnięcia, nie miały zastosowania. Nie mogły więc być już z tej przyczyny naruszone.
W nawiązaniu do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej o tym, że działki sąsiednie są zabudowane, należy podkreślić, że są to okoliczności sprowadzające się do kwestionowania słuszności czy celowości ustaleń zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego. Nie mogą natomiast przesądzać o wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, skoro ustalenia planu są niewątpliwe.
Z przytoczonych względów, należało oddalić skargę kasacyjną (art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).