Uzasadnienie
OSK 1772/04
Wyrokiem z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. akt IV S.A, 4350/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi Stowarzyszenia Przyjazne Miasto na postanowienie Ministra Kultury z dnia 19 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchylił zaskarżone postanowienie.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Minister Kultury postanowieniem z dnia 27 lutego 2003 r. uchylił postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 listopada 2002 r, uzgadniające pod względem konserwatorskim projekt decyzji Burmistrza Warszawy - Wilanowa o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie galerii handlowo- usługowej " Miasteczko Wilanów " na działkach o nr ew, [...] położonych w Wilanowie w rejonie ul. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, ponieważ opracowany dla tej inwestycji " Raport oddziaływania na środowisko " zawiera szereg niespójności dotyczących w szczególności stosunków wodnych na całym terenie, emisji spalin, natężenia hałasu, w sytuacji gdy czynniki te będą miały znaczący wpływ na zachowanie zabytkowych obiektów budowlanych i zabytkowego drzewostanu oraz całego wieloprzestrzennego założenia Pałacu i Parku Wilanowskiego. Wyjaśnienia wymaga również według organu odwoławczego kwestia dotycząca ochrony archeologicznej oraz spełnienia przez planowaną inwestycję zasad kształtowania i ochrony krajobrazu miejskiego w rejonach bezpośredniej ekspozycji zespołów zabytkowych oraz terenów zielonych w pasach o szerokości 30 m. od linii rozgraniczających [...] Ponadto w uzasadnieniu podano, że postanowienie organu I instancji nie rozstrzyga czy projektowane zamierzenie jest dopuszczalne z punktu widzenia ochrony zabytków w rozumieniu art. 3 ustawy o ochronie dóbr kultury.
Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 30 czerwca 2003 r. nr 737/03 na podstawie art 8 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r9 o ochronie dóbr kultury (tj. Dz, U. Nr 98 z 1999 r. poz, 1150), w związku z art. 40 ust 4 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dze U. Nr 15 z 1999 r. poz, 139 ze zm,) i art. 106 kpa oraz na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu Wilanowskiego uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Galerii
OSK 1772/04 3
Handlowo- Usługowej " Miasteczko Wilanów ". W motywach tego postanowienia wskazano, iż wnioski wynikające z dowodów dopuszczonych w toku ponownego rozpoznania sprawy takich jak pismo pełnomocnika inwestora z dnia 8 kwietnia 2003 r., ekspertyza wykonana w kwietniu 2003 r. przez Biuro Planowania Rozwoju Warszawy S.A. oraz pismo Muzeum Pałac Wilanów z dnia 18 czerwca 2003 r., wskazują na zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ochrony środowiska. Fakt zawarcie porozumienia pomiędzy Muzeum Pałac w Wilanowie a inwestorem stanowi dowód wyjaśnienia wątpliwości dotyczących ewentualnych zagrożeń przyrodniczych dla zespołu pałacowo - parkowego, zaś zagadnienie ukształtowania formy architektonicznej będzie przedmiotem uzgodnień na etapie projektowania.
Minister Kultury po rozpatrzeniu zażaleń wniesionych przez Stowarzyszenie Przyjazne Miasto w Warszawie, Zieloni Rzeczpospolitej Polskiej Zarząd Regionu Mazowsze w Warszawie oraz Stowarzyszenie Kulturalno -Ekologiczne " Zielone Mazowsze " w Warszawie postanowieniem z dnia 19 września 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że Muzeum Pałac w Wilanowie należycie zadbało o ochronę swoich interesów, a w szczególności o ochronę warunków wodnych ekosystemu parków muzealnych. Ponadto podano, iż w toku dodatkowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wywołanego zażaleniami, inwestor przedstawił przeznaczenie funkcjonalne danego terenu w odniesieniu do poszczególnych obszarów oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego, określił wstępnie powierzchnię biologiczna czynną oraz wykazał, że założył maksymalnie ograniczoną ingerencje w środowisko a zwłaszcza środowisko gruntowo-wodne, że projektowany obiekt będzie posadowiony na poziomie 7,3 m.n.p. "o" Wisły.Zasięg depresji nie obejmuje terenu Parku i Pałacu Wilanowskiego oraz Podnóża Skarpy Warszawskiej. W konkluzji organ uznał, że na tym etapie procesu inwestycyjnego, zapewniona jest ochrona zabytku jakim jest Muzeum Pałac w Wilanowie, w rozumieniu art. 3 ustawy o ochronie dóbr kultury.
Skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Stowarzyszenie Przyjazne Miasto powtarzając zarzuty przytoczone wcześniej w zażaleniu a więc wskazano na to, iż organ nie rozwiązał problemu ścieków opadowych z inwestycji oraz problemów zagrożenia dla przeciążonego już Potoku Służewieckiego. Zawarte w tym zakresie pomiędzy inwestorem a Muzeum porozumienie nie rozwiązuje tych problemów, ponieważ inwestycja może spowodować groźbę wyschnięcia oraz zalania drzew w parku. Zarzucono też, iż nie wyjaśniono w jaki sposób planowana inwestycja spełnia wynikające z § 38 uchwały Nr 404 Rady Gminy Warszawa - Wilanów, szczególne zasady kształtowania i ochrony krajobrazu jak też czy na terenie objętym inwestycja zostały przeprowadzone archeologiczne badania wyprzedzające w zakresie uzgodnionym z właściwym
OSK 1772/04 4
Konserwatorem Zabytków a wymóg ten wynika z pkt 5.7 "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie i dodatkowo podniósł, że zarzut nie ustosunkowania się do obowiązku przeprowadzenia badań archeologicznych jest nieuzasadniony albowiem organ konserwatorski dokonując kontroli zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, stwierdził, że na tym terenie nie ma żadnego stanowiska archeologicznego o czym świadczy załącznik do planu oraz dokumentacja " Archeologicznego Zdjęcia Polski " będąca w posiadaniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając wniesioną skargę podkreślił, iż stosownie do treści art. 40 ust 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U, Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.), który ma zastosowanie w sprawie w związku z art 85 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Powołując się na poglądy występujące w judykaturze Sąd I instancji wskazał, że stanowisko organu współdziałającego wydane w trybie art. 106 § 5 kpa jest wiążące dla organu decydującego a w okolicznościach tej sprawy uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego pod względem ochrony konserwatorskiej ma przesądzić o zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie wymogów ochrony zabytków znajdujących się na terenie lub w obszarze oddziaływania tej inwestycji z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 98 z 1999 r. poz69 1150 ze zm.). Oceniając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, art. 7, art. 77§ 1, art. 80, art. 15 kpa,136 kpa i 124 § 2 kpa bowiem Minister Kultury powinien jako organ II instancji przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w tym do uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz ustosunkować się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, zaś wynik postępowania wyjaśniającego powinien znaleźć wyraz w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego.
Zdaniem Sądu z materiału dowodowego sprawy nie wynika by zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym.Przede wszystkim jak podniesiono organ odwoławczy w lakonicznym uzasadnieniu nie wykazał czy warunki jakie określone zostały w projekcie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z punktu widzenia przepisów ustawy o
OSK 1772/04 5 ochronie dóbr kultury w pełni zabezpieczają ochronę dla otoczenia objętego, w myśl ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu Wilanowskiego, ochroną konserwatorską, a zwłaszcza dla znajdującego się na tym obszarze zabytku, stanowiącego dobro kultury narodowej jakim jest zespół pałacowo parkowy w Wilanowie.Organ odwoławczy zdaniem Sądu nie poddał ocenie materiału dowodowego stanowiącego podstawę uzgodnienia warunków zabudowy I zagospodarowania terenu dla przedmiotowej Inwestycji przez organ I instancji oraz nie rozważył czy w związku z treścią pism, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia warunki określone w projekcie decyzji z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej nie wymagają uzupełnienia czy też są wystarczające dla zabezpieczenia ochrony zabytków. Ponadto Minister Kultury nie wziął pod uwagę, że wcześniejsze swoje postanowienie z dnia 27 lutego 2003 r. uchylające postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazywało na konieczność przeprowadzenia postępowania w całości w związku z tym,że opracowany dla przedmiotowej sprawy "Raport oddziaływania na środowisko " zawierał szereg niespójności, a zwłaszcza dotyczących zmian stosunków wodnych, emisji spalin, zagrożenia hałasem, zasad kształtowania i ochrony krajobrazu miejskiego, powierzchni biologicznej czynnej, zasięgu ochrony konserwatorskiej jak też powoływał się na niepodważalny wpływ niszczący i korodujący inwestycji na zabytkowe materiały budowlane, zwłaszcza kamienie. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje na niekonsekwencję Ministra Kultury w podejmowaniu rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że słuszne są zarzuty skargi, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zażalenia a zwłaszcza kwestii zasięgu strefy archeologicznej ochrony konserwatorskiej. Kwestia ta wyjaśniona dopiero w odpowiedzi na skargę nie czyni zadość temu brakowi bowiem rozważania te winny być zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Konkludując Sąd dodał, że akta sprawy nie zawierają pełnej dokumentacji albowiem brak było " Raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia; Galerie Handlowo -Usługowe Miasteczko Wilanów oraz dokumentów z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym przedmiotową Inwestycją.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Spółka z o.o. w Piasecznie zaskarżają go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające Istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 zezm.) poprzez uchylenie postanowienia Ministra Kultury, pomimo, iż postanowienie to nie zostało wydane z naruszeniem przepisów mogących mleć istotny wpływ na wynik sprawy;
OSK1772/04 6
- art.133 w zw. z art. 54 § 2 w zw. z art. 55 § 1 I 2 oraz art. 62 ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy i pomimo nie wyczerpania trybu określonego w art. 55 § 1 I 2 cytowanej wyżej ustawy;
- art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa sądowoadministracyjnego zgłoszono wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku
Jak wynika z motywów skargi kasacyjnej zarzuty jej odnoszą się do uzasadnienia zaskarżonego wyroku albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu
Stowarzyszenie "Przyjazne Miasto " w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2)naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej [...] Spółka z o.o. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa procesowego. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
OSK 1772/04 7 zarzut ten skierowany musi być przeciwko wyrokowi Sądu a nie przeciwko decyzji organu.(porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 12).Tak też uczyniono w przedmiotowej sprawie wskazując w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W szczególności zarzucono naruszenie art. 133 w związku z art. 54 § 2, w związku z art. 55 § li 2 oraz art. 62 cytowanej ustawy poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych wymagających uzupełnienia akt sprawy i pomimo nie wyczerpania trybu określonego w art. 55 § li 2 ustawy procesowej.
Zgodnie z treścią art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej w dalszej części tego uzasadnienia p.p.s.a. wyrok wydaje się po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art 54 § 2 t.j. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Według powyższego przepisu Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy a więc podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze także pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s..a,) a także dowody uzupełniające z dokumentów,o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. -jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a jednocześnie nie powoduje to nadmiernego przedłużenia w sprawie. Natomiast stosownie do treści art. 113 § 2 p.p.s.a. można przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu znanego stronom po zamknięciu rozprawy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż orzekanie Sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy nie oznacza podejmowania rozstrzygnięcia o przesłane (nadesłane) przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akta lecz wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jeżeli z lektur akt sprawy wynika, iż zgromadzony został stosowny materiał dowodowy, lecz nie przesłano Sądowi administracyjnemu kompletnych akt sprawy to obowiązkiem tegoż Sądu jest ich skompletowanie do czego obliguje powołany wyżej art. 133 § 1 p.p.s.a. W szczególności z naruszeniem tej normy prawnej wydano zaskarżony wyrok.
Niespornym pozostaje w niniejszej sprawie to, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając kwestionowane przez Stowarzyszenie Przyjazne Miasto postanowienie Ministra Kultury z dnia 19 września 2003 r. wobec nie wyjaśnienia i rozważenia przez ten organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego w końcowych motywach wyroku podniósł, że akta nie zawierają pełnej dokumentacji w tym sporządzonego w październiku 2002 r.- Raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia
OSK1772/04 8
: Galeria Handlowo-Usługowa Miasteczko Wilanów jak i dokumentów z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym przedmiotową inwestycją Mimo braku w aktach administracyjnych w/w materiałów, które przecież stanowiły podstawę orzekania przez organy administracji w sprawie albowiem na cytowany wyżej Raport oddziaływania na środowisko, powoływano się już w postanowieniu Ministra Kultury z dnia 27 lutego 2003 r., zaś dokumentacja z oznaczeniem miejsc archeologicznych na obszarze objętym planowanym zainwestowaniem stanowi załącznik do przedmiotowego planu z którym przecież uzgadniano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak też pomieszczona jest w dokumentacji "Archeologiczne Zdjęcie Polski " będącej w dyspozycji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytku a więc organu I instancji, Sąd I instancji nie zażądał od Ministra Kultury uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego do czego był zobowiązany w zaistniałej sytuacji lecz wydał wyrok uchylając zaskarżony akt. Tym samym wyrokowano w przedmiotowej sprawie nie dysponując kompletem akt administracyjnych a to stanowi przecież jak już wyżej podkreślono wyłączną podstawę wyrokowania. Sytuacja taka w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwalała Sądowi I instancji na sformułowanie stanowiska, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy zaś zaskarżone postanowienie nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym skoro ten Sąd nie zapoznał się z wykonanym i zebranym w tym postępowaniu kompletnym materiałem, dowodowym. Zatem w okolicznościach tej sprawy przyjęcie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i uchylenia zaskarżonego postanowienia stanowiło także naruszenie art. 145 § 1 pkt. l lit c p.p.s.a., który statuuje, że w przypadku uwzględnienia skargi Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Również ostatni zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania zasługuje na uwzględnienie gdyż stosownie do powołanego wyżej przepisy uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę powinno zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Obowiązkiem Sądu w tym zakresie jest precyzyjne określenie czynności jakie winien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy tak by przy ewentualnym kolejnym rozpatrywaniu skargi na postanowienie w takiej sprawie zapobiec błędom stwierdzonym przez Sąd Administracyjny i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania. Poza tym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast Sąd I instancji w obszernych motywach zaskarżonego wyroku nie określił na czym powinno
OSK 1772/04 polegać prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie i jakie to czynności należy przeprowadzić w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie określił zakresu w jakim należy wykorzystać materiały i czynności procesowe dotychczasowego postępowania ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które wymagają rozszerzenia lub uzupełnienia.
Wskazane wyżej przesłanki tym samym pozwalają uznać zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione.
Uznając zatem, że nastąpiło naruszenie przez Sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił ją I na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.