Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 350/01 oddalił skargę G. i R. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2000 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia 23 października 2000 r. ([...]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie nakazał skarżącym, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...].
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy obiekt powstał w 1983 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RL – teren lasów. Obiekty letniskowe na tym terenie, należącym wówczas do M. R., powstawały już od lat 60-ych. W 1977 r. były wydane decyzje administracyjne nakazujące rozbiórkę tych obiektów, które następnie zostały uchylone przez organ drugiej instancji i sprawy przekazane do ponownego rozpatrzenia. Rozważano również możliwość czasowej legalizacji zabudowy letniskowej, po spełnieniu określonych warunków, jednak warunki te nie zostały spełnione i decyzją z dnia 8 września 1978 r. Wydział Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku odmówił udzielenia zezwolenia na przeznaczenie gruntów leśnych należących do M. R. na cele rekreacyjne.
W ocenie Sądu wyrażanej w ww. wyroku z dnia 29 czerwca 2004 r., stan faktyczny sprawy jest bezsporny, czego również nie kwestionują skarżący. Odpowiada to przesłankom z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., którego przepisy mają tu zastosowanie z uwagi na to, że obiekt ten został zbudowany przed datą 1 stycznia 1995 r. Teren, na którym został zlokalizowany przedmiotowy domek letniskowy, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie jest i nie był przeznaczony pod zabudowę. Zarzuty podnoszone przez skarżących, nie zasługują na uwzględnienie.
Pełnomocnik skarżących G. i R. W., wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując na powyższą podstawę pełnomocnik skarżących wnosi "o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących odwołuje się do innych przypadków związanych z wydaniem nakazów rozbiórki domków letniskowych w miejscowości Borsk, które następnie zostały uchylone przez organ drugiej instancji. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżących powołuje się na decyzję z dnia 29 grudnia 1987 r., z której rzekomo wynika, że "M. R. uzyskał decyzję legalizującą zabudowę jego gruntów leśnych domkami letniskowymi", z czego należy domniemywać, że decyzja ta nie pozwalałaby na wydanie nakazów rozbiórki spornych domków letniskowych w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut skargi kasacyjnej opartej na przepisie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, w uzasadnieniu skargi, nie został omówiony. W skardze kasacyjnej, będącej pismem o szczególnym znaczeniu, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazano (nawet nie podjęto próby) na czym miałaby polegać błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co ogranicza zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia do rozpoznania zarzutów podniesionych przez skarżących. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odwołująca się do innych spraw, nie koresponduje w żaden sposób z postawionym zarzutem naruszenia prawa materialnego.
Sąd rozpoznając skargę kasacyjną, nie może domyślać się, co pełnomocnik skarżących miał na myśli, formułując zarzuty oparte na art. 174 pkt 1 ppsa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.