Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2004 r. II SA/Kr 3328/00 oddalił skargę Anity J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 listopada 2000 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 października 2000 r. (...) odmawiającą skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego.
Anita J. zamieszkuje w lokalu spółdzielczym na podstawie umowy użyczenia zawartej z członkiem spółdzielni mieszkaniowej, będąc zobowiązana do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z używaniem lokalu, w szczególności opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej, i organ pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie ma tytułu prawnego do lokalu - w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787 ze zm./ - organ odwoławczy zaś ponadto doszedł do przekonania, iż skarżąca opłaca czynsz wolny - i zastosowanie znajduje art. 39 ust. 3 powołanej ustawy - ponieważ taki charakter ma odpłatność za używanie lokalu, natomiast sąd podzielając stanowisko o braku odpowiedniego tytułu do lokalu, stwierdził wprost, że - w świetle wyroku z dnia 28 sierpnia 1997 r. II SA/Gd 351/97 - Lex nr 44 191 - umowa, na podstawie której skarżąca zajmuje lokal, nie jest użyczeniem, lecz najmem właśnie z powodu odpłatności będącej w istocie czynszem wolnym, ustalonym pomiędzy wynajmującym a najemcą.
W skardze kasacyjnej Anita J. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:
"1/ art. 710 i art. 713 przez uznanie, że zawarta przez Anitę J. umowa nie była umową użyczenia, 2/ przy przyjęciu, Anita J. zawarła umowę najmu - art. 26b ustawy z dnia 2.7.1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /dalej ustawa o najmie/ poprzez niezastosowanie tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że umowa najmu zawierała czynsz wolny, 3/ art. 39 ust. 3 ustawy o najmie poprzez /i/ jego zastosowanie do umowy, która była umową użyczenia, a przy przyjęciu, że umowa stanowiła najem /ii/ poprzez jego zastosowanie do umowy, która nie zawierała czynszu wolnego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy /art. 713 Kc/, stąd obowiązek uiszczania opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej nie zmienia charakteru umowy, i nie przekształca użyczenia w najem, w każdym zaś razie nawet najemcy lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych nie opłacają czynszu wolnego /art. 26b powołanej ustawy/.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko, że dodatek mieszkaniowy przysługuje wyłącznie osobom mającym odpowiedni do statusu zajmowanego lokalu tytuł prawny, jakim w odniesieniu do mieszkania spółdzielczego jest spółdzielcze prawo do lokalu, oraz podało, iż art. 26b ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych dotyczy zaszłości związanych z zajmowaniem lokali spółdzielczych na podstawie decyzji administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje zarówno osobom mieszkającym w lokalach bez tytułu prawnego, jak też najemcom - zatem osobom mającym tytuł prawny do lokalu - którzy opłacają czynsz wolny.
Natomiast, jeżeli przyjąć, że skarżąca nie ma tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, nie ma już znaczenia, jaki opłaca czynsz, lecz sąd rozważał to właśnie zagadnienie, i doszedł do przekonania, iż skarżąca opłaca czynsz wolny, gdyż zawarta przez nią umowa nie jest użyczeniem tylko najmem.
Jednak okoliczność, że skarżąca ponowi wszelkie koszty związane z używaniem lokalu, w szczególności opłaty spółdzielcze, jeszcze nie czyni z użyczenia najmu.
Jak bowiem trafnie zarzuca się w skardze kasacyjnej, są to zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej, w rozumieniu art. 713 Kc, ponoszone przez każdego jej dysponenta, nie zaś czynsz, w rozumieniu art. 659 par. 1 Kc, będący przecież odpłatnością za korzystanie z lokalu pobieraną przez wynajmującego dla siebie.
Z kolei właśnie umowa użyczenia stanowi tytuł prawny do lokalu, w rozumieniu art. 39 ust. 1 powołanej ustawy, gdyż z treści tego przepisu nie wynikają żadne warunki specjalne, i przekonanie, że należy mieć tytuł kwalifikowany, odpowiedni do statusu lokalu, nie znajduje uzasadnienia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 188 i art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.