Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w O. - działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./ - rozkazem personalnym w z dnia 25 listopada 2003 r. (...) zwolnił Jerzego P. ze służby w Policji - wobec skazania za przestępstwo z art. 178a par. 1 Kk prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2003 r., doręczonym organom Policji 21 listopada 2003 r. - i, na podstawie art. 108 par. 1 Kpa, nadał swej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności "ze względu na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji...", Komendant Wojewódzki Policji w O. zaś decyzją z dnia 23 grudnia 2003 r. (...) utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 września 2004 r. II SA/Ol 28/04 oddalił skargę Jerzego P. Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem, w szczególności nie podzielił zarzutu, aby doszło do naruszenia art. 108 par. 1 Kpa - co przede wszystkim podnosił skarżący, któremu zabrakło siedmiu dni służby do nabycia uprawnień emerytalnych - zwłaszcza, kiedy organy Policji z opóźnieniem powzięły wiadomość o prawomocnym wyroku, interes społeczny zaś sprzeciwia się pozostawieniu w służbie policjanta skazanego za przestępstwo, i właśnie dlatego decyzji zwalniającej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W skardze kasacyjnej Jerzy P. zarzucił "naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie przepisów: art. 108 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, art. 12 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że stanowi on o konieczności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sprawie, która nie wymaga zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano m.in., że przesłanką zastosowania art. 108 par. 1 Kpa nie może być chęć nadrobienia opóźnienia w czasie, spowodowanego złą komunikacją pomiędzy Policją a sądem karnym, przy czym pozostawienie skarżącego w służbie (przez jeszcze dwie godziny) po doręczeniu decyzji zwalniającej przeczy konieczności zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, i w żadnym razie zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie można uzasadniać powołując art. 12 par. 2 Kpa, jak to uczynił organ odwoławczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu /pkt 1/, oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.
W skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, jak w pkt 1 art. 174, lecz wskazuje się już na art. 108 par. 1 i 12 par. 2 Kpa, czyli przepisy postępowania, jednak nie przepisy postępowania sądowego, jak o tym mowa w pkt 2 art. 174, tylko przepisy postępowania administracyjnego.
Zarzucane naruszenia zostały błędnie nie tylko zakwalifikowane, lecz i adresowane, gdyż skargę kasacyjną wniesiono od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, w postępowaniu sądowym zaś nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Natomiast, jeżeli przyjąć, że - do czego w istocie zmierza skarga kasacyjna - sąd powinien uchylić wydaną w sprawie decyzję wobec naruszenia przez organy Policji art. 108 par. 1 oraz art. 12 Kpa, należało wskazać, którym przepisom Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchybił wojewódzki sąd administracyjny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 powołanej ustawy.