Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 czerwca 2004 r. Sygn. akt SA/Bk 1363/03 oddalił skargę M. i S. W.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 29 września 2003 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia 5 maja 2003 r. (UA III 7329/24/01/02/03), którą Burmistrz Choroszczy, na podstawie art. 36 ust. 3, 4, 5, 7, 9 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił jednorazową opłatę w wysokości 19.356,60 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (działki nr [...], obręb 020, o pow. 0,5596 ha) spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek zapłaty powyższej kwoty, nałożono na M. i S. W., jako zbywców nieruchomości położonej w [...] gm. Choroszcz.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została zatwierdzona uchwałą Nr X/67/99 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 22 czerwca 1999 r., która weszła w życie z dniem 7 września 1999 r. Zbycie przedmiotowej nieruchomości przez M. i S. W. w drodze umowy sprzedaży, nastąpiło aktem notarialnym z dnia 22.11.1999 r. (Rep. A nr [...]), zaś umowa przedwstępna w tej sprawie została zawarta w dniu 7 maja 1998 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga jest niezasadna, gdyż w tym przypadku zostały spełnione ustawowe przesłanki, dające podstawę do naliczenia tzw. renty planistycznej. Zmiana wartości nieruchomości nastąpiła w wyniku (uchwalenia) zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbycie nieruchomości miało miejsce przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie tej zmiany planu.
Przeniesienie prawa własności nieruchomości na kupującego miało miejsce w dniu 22.11.1999 r., a nie w dniu 7.05.1998 r. kiedy to zawarto umowę przedwstępną. Nie jest też prawdą, że skarżący byli nieświadomi zmian w planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem już w umowie przedwstępnej oświadczyli, iż "odnośnie działki o nr [...] aktualnie toczy się postępowanie administracyjne mające na celu zmianę przeznaczenia nieruchomości z rolnej na budowlano-usługowo-ogroodniczą". Nie można też twierdzić, że skarżący sprzedając przedmiotową działkę, nie zyskali przysporzenia majątkowego, bowiem cena za jaką sprzedali działkę (244.433,00 zł), jest nieporównywalnie wyższa, niż ceny działek rolnych, co wynika ze sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego.
W ocenie Sądu operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy. Sąd podzielił zarzut skarżących, że decyzja Burmistrza Choroszczy została wydana po upływie 2 lat od daty sporządzenia umowy przenoszącej prawo własności, co narusza przepis art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz nie miało to wpływu na ważność decyzji, bowiem zgodnie z art. 36 ust. 7 w/w ustawy, ostatecznym terminem uprawniającym organ do nałożenia opłaty, jest upływ 5 lat od daty zbycia nieruchomości, a ten termin w sprawie niniejszej, został zachowany.
Od powyższego wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r. Maria i Stanisław małż. Wróbel, reprezentowani przez radcę prawnego Jacka Minkiewicza, wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów:
" - § 35 i § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego poprzez przyjęcie, że sporządzone w sprawie operaty zostały sporządzone prawidłowo,
- art. 77 § 1 i art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie zastrzeżeń skarżących do sporządzonych w sprawie operatów szacunkowych, jak również nieuwzględnienie wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodu z operatu sporządzonego przez innego rzeczoznawcę spoza Białegostoku,
- art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - przez przyjęcie, że skarżący byli powiadomieni o terminie zmiany projektu planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało iż mogli oni dokonać zmian ceny sprzedawanej działki, a faktycznie zmianę ceny uwzględnili w umowie przedwstępnej uzyskując z tego tytułu przysporzenie majątkowe,
- art. 36 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że wydanie przez Burmistrza Choroszczy decyzji ustalającej rentę planistyczną po upływie przeszło 2 lat od daty otrzymania aktu notarialnego dot. sprzedaży działki nie miało wpływu na ważność wydanej decyzji,
- art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że nie upłynął 5 letni okres przedawnienia, w którym to okresie winna być wydana decyzja ostateczna w nin. sprawie,
- art. 8 kpa - przez uznanie, że wydanie przedmiotowej decyzji po upływie 2 lat od sprzedaży działki, nie narusza zasad praworządności,
- art. 46 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 29 prawa o ustroju sądów administracyjnych - poprzez orzekanie w nin. sprawie przez 3 sędziów NSA, a zatem przez sędziów z innego sądu aniżeli sąd rozpoznający sprawę".
Wskazując na powyższe, wnosi się o
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania. Należy również przypomnieć, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego w związku z czym, zarzuty skargi kasacyjnej, powinny dotyczyć naruszeń przepisów tylko tych, które wydając zaskarżone orzeczenie, stosował Sąd pierwszej instancji. Tymczasem rozpoznawana skarga kasacyjna, zawiera szereg zarzutów opartych na rzekomym naruszeniu przez Sąd przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których ten Sąd nie stosował. Podobnie zarzut naruszenia § 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. jest całkowicie chybiony, bowiem operat szacunkowy, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, był sporządzony na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1924), a nie w/w rozporządzenia z dnia 7 lipca 1998 r.
Zastrzeżenia skarżących do operatu szacunkowego, mogą być uwzględnione o ile kwestionują konkretne ustalenia stanu faktycznego, bądź wskazują na naruszenie konkretnych przepisów prawa. Podobnie, jak i wnioski o sporządzenie operatu szacunkowego przez innego biegłego spoza Białegostoku, nie mogą być gołosłowne, nie poparte żadnymi konkretnymi zarzutami. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte w dniu 14.11.2001 r. (k. 11), przed wydaniem decyzji z dnia 5 maja 2003 r., zostało w sprawie wydanych pięć decyzji. Był to więc dostatecznie długi okres, aby sprawdzić w postępowaniu administracyjnym wszystkie aspekty tej spraw, dlatego też należy się zgodzić z oceną Sądu pierwszej instancji, że operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo.
Zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest o tyle nietrafny, że w/w przepis dotyczy procedury planistycznej (zawiadomienia na piśmie właścicieli nieruchomości o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu), co nie jest przedmiotem tego postępowania. Poza tym, twierdzenie skarżących, że nie wiedzieli o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mija się z prawdą, bowiem o tym fakcie informowali już kupującego w umowie przedwstępnej z dnia 5.05.198 r. (s. 4), sami też pismem z dnia 11.02.1998 r. skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy w Choroszczy, wnioskowali o zmianę przeznaczenia działki nr 279 z rolnego na "usługowo-mieszkalno-ogrodniczą". Do sporządzenia zaś aktu notarialnego umowy sprzedaży działki z dnia 22.11.1998 r., skarżący przedstawili nieaktualne już zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy w Choroszczy z dnia 5 maja 1998 r., z którego wynikało, że działka nr 279/1 zgodnie z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Choroszcz, przeznaczona jest pod tereny rolne. Zaświadczenia tego natomiast nie uwzględniono w akcie notarialnym – umowy przedwstępnej.
Fakt, że wydanie decyzji na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miało miejsce z dwuletnim opóźnieniem, nie ma wpływu na ważność zaskarżonej decyzji, gdyż ta została wydana przed upływem 5 lat od dnia, w którym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stałych się obowiązujące (7.09.1999 r.).
Ponieważ zarzut niewłaściwego składu orzekającego Sądu pierwszej instancji, został cofnięty przez pełnomocnika skarżących w trakcie rozprawy - nie wymaga omówienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.