Wyrok NSA z 23 czerwca 2005 r., OSK 1830/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2120/04

Skład

Sędzia NSA Włodzimierz Ryms przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej wymeldowania postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie S. B. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2003 r., którym Sąd odrzucił skargę S. B. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej wymeldowania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia opłaty od skargi.

Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącą, w części dotyczącej odrzucenia zależenia na postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2003 r., skargą kasacyjną, w której podniesiono zarzut naruszenia art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez to, że Sąd uznał pismo skarżącej za niedopuszczalne zażalenie, a ponadto naruszono przepisy postępowania poprzez zaniechanie wezwania strony do sprecyzowania czy pismo "stanowi zażalenie, czy też kasację".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny- Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 2120/03 odrzucił skargę S. B. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej wymeldowania, ponieważ skarga została wniesiona przez adwokata i nie został wniesiony od niej wpis stały (art. 36 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. w związku z art. 15 i 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w prawach cywilnych, Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.). Postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2003 r. było prawomocne, ponieważ nie przysługiwał od niego środek odwoławczy (art. 57 ust. 1 ustawy o NSA). Z tego względu wniesione przez skarżącą w dniu 30 grudnia 2003 r. zażalenie na postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2003 r. było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu, ponieważ w żadnym razie nie można zakwalifikować tego zażalenia jako zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 194 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zażalenie skarżącej na postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2003 r., wniesione przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), nie mogło być również uznane za skargę kasacyjną wniesioną w trybie art. 101 tej ustawy, ponieważ skarga kasacyjna powinna być wniesiona na podstawie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niedopuszczalne zażalenie na prawomocne postanowienie nie mogło przeistoczyć się po 1 stycznia 2004 r. w skargę kasacyjną, o której mowa w art. 101 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające. Skoro skarżąca była reprezentowana przez adwokata nie można podzielić zarzutu, że obowiązkiem Sądu było pouczenie pełnomocnika, iż zażalenie wniesione w 2003 r. jest niedopuszczalne, natomiast strona, w terminie od 1 stycznia do 31 marca 2004 r., może wnieść skargę kasacyjną (sporządzoną przez adwokata) w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r., w której nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego.

Na postanowienie wojewódzkiego sadu administracyjnego o odrzuceniu zażalenia z tego powodu, że jest niedopuszczalne przysługuje zażalenie (art. 194 § 1 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego też mimo, że środek odwoławczy nazwany został kasacją, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten środek odwoławczy jako zażalenie, przyjmując, że zostało wniesione w terminie, ponieważ to Sąd pouczył pełnomocnika skarżącej, że od postanowienia z dnia 19 kwietnia 2004 r. o odrzuceniu zażalenia przysługuje skarga kasacyjna w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem.

Z przytoczonych wyżej względów zażalenie to nie ma jednak usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu, ponieważ, co należy podkreślić, Sąd w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjął, iż od prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych przed 1 stycznia 2004 r. nie przysługiwało i nie przysługuje zażalenie

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.