Postanowienie NSA z 24 czerwca 2005 r., OSK 1831/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt II Sa/Wr 2121/03 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2003 r. o odrzuceniu skargi oraz o odmowie przywrócenia terminu do opłacenia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi I. B. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania dotyczącego wymeldowania postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny OZ we Wrocławiu odrzucił skargę I. B. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania dotyczącego wymeldowania. Sąd wskazał, iż adwokat wnosząc skargę nie uiścił wpisu stałego.

Na powyższe postanowienie pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 grudnia 2003 r. I. B., reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła zażalenie. Jednocześnie skarżąca wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie I. B. oraz odmówił przywrócenia terminu do opłacenia skargi. Sąd stwierdził, iż w obecnym stanie prawnym od postanowień kończących postępowanie (do takich niewątpliwie należy postanowienie o odrzuceniu skargi) przysługuje skarga kasacyjna. Przedmiotowe zażalenie nie może jednak być uznane za taką skargę (nie tylko wniesiono je przed datą wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale i nie odpowiada wymogom przewidzianym art. 173 i nast. powołanej ustawy). Wniesione zażalenie nie jest też środkiem odwoławczym, o którym stanowi art. 194 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego zażalenie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Sąd wskazał także, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania opłaty wpisu są konkurencyjne stąd wykluczają się wzajemnie

Sąd jednocześnie odmówił przywrócenia terminu do opłacenia skargi (tak bowiem Sąd potraktował wniosek strony). W ocenie sądu okoliczności wskazane w rozpoznawanym wniosku nie uzasadniają jego uwzględnienia.

W dniu 9 czerwca 2004 r. I. B. złożyła na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, a w szczególności art. 194 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie uznanie wniesionego zażalenia za środek odwoławczy z art. 194 § 1 w/w ustawy. W sytuacji nie uwzględnienia zarzutu zawartego powyżej pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie wezwania strony do usunięcia braków zażalenia poprzez sprecyzowanie czy w istocie stanowi ono zażalenie, czy też kasację, w sytuacji gdy Sąd miał podstawy, by uznać, że wniesione pismo choć zatytułowane zażalenie w rzeczywistości stanowi kasację. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał, iż zgodnie z przepisami wprowadzającymi ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie nie zostały zakończone postępowania wszczęte wniesionym zażaleniem, zatem sprawa winna zostać rozpoznana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym wniesione pismo stanowi zażalenie z art. 194 § 1 powołanej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Złożone w dniu 29 grudnia 2003 r. pismo I. B. zatytułowane jako zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2003 r. o odrzuceniu skargi na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania dotyczącego wymeldowania należy oceniać według ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z art. 57 ust. 1 tej ustawy orzeczenia Sądu były prawomocne. Dlatego złożenie zażalenia na postanowienie z dnia 26 listopada 2003 r. należy uznać za niedopuszczalne. Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. nie przewidywała w ogóle takiego środka zaskarżenia, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne było wówczas jednoinstancyjne. Dlatego wbrew temu co podnosi pełnomocnik w skardze kasacyjnej pismo I. B. wniesione w dniu 29 grudnia 2003 r. nie może być uznane zarówno za zażalenie jak i za skargę kasacyjną.

W sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, iż sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten bowiem dotyczy nie rozpoznanych do dnia 31 grudnia 2003 r. skarg na działalność organów administracji publicznej. W sprawie niniejszej postępowanie sądowe zostało przed tą datą zakończone przez wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ we Wrocławiu prawomocnego postanowienia z dnia 26 listopada 2003 r. o odrzuceniu skargi.

Z powodów formalnych pozostało jednak do rozpoznania "zażalenie" na w/w postanowienie o odrzuceniu skargi oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Z uwagi na wprowadzoną w dniu 1 stycznia 2004 r. reformę sądownictwa administracyjnego i powołaniem Wojewódzkich Sądów Administracyjnych zamiast ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie o bycie prawnym w/w "zażalenia" należało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o odrzuceniu zażalenia I. B. i odmowie przywrócenia terminu do opłacenia skargi należy uznać za prawidłowe.

Z tego względu na podstawie art. 184 i 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną I. B. należało oddalić.