Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę B. F. i uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 4 września 2002 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Powiatu Kołobrzeskiego z dnia 5 sierpnia 2002 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
Starosta Powiatu Kołobrzeskiego decyzją z dnia 5 sierpnia 2002 r. udzielił K. i M. A. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego z funkcją mieszkalną wybudowanego na działkach nr [...] w Kołobrzegu przy ul. [...] Decyzja ta została wydana po uchyleniu przez Wojewodę poprzedniej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie tego budynku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie organu pierwszej instancji uzupełniony został materiał dowodowy, a w szczególności dokumentacja geotechniczna dotycząca posadowienia budynku oraz wykonania pali wierconych. Po rozpoznaniu odwołania B. F. zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze B. F. podniosła zarzut, iż wykonanie obiektu spowodowało zniszczenie jej nieruchomości na skutek wiercenia pali i ich przesunięcie do samej ściany jej budynku, co stanowiło odstępstwo od warunków zabudowy. Ponadto organ odwoławczy w ogóle nie uwzględnił argumentów skarżącej, pomimo że wynikają one z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Uwzględniając skargę Sąd stwierdził, iż organ nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu oraz wcześniejszych pismach składanych w toku postępowania. W szczególności z akt administracyjnych nie wynika jak została rozstrzygnięta sporna kwestia przesunięcia w trakcie budowy położenia kilku pali w stronę nieruchomości skarżącej. Do akt sprawy nie dołączono dziennika budowy, z którego, zdaniem skarżącej, jednoznacznie wynika, że pale zostały przesunięte podczas robót budowlanych. Okoliczność ta powinna być jednoznacznie wyjaśniona w toku postępowania o udzielnie zezwolenia na użytkowanie, chodzi bowiem o rozstrzygnięcie co do zgodności wykonanego obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę (art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż organy obu instancji wskazywały jako strony postępowania I. B. i M. G., podczas gdy w aktach nie ma dowodu, że decyzje zostały im doręczone. Oznacza to, że te osoby zostały pozbawione możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W skardze kasacyjnej wniesionej przez K. i M.A. jako podstawy kasacyjne zostały wskazane przepisy art. 36a i 59 Prawa budowlanego oraz art. 10, 47 i 65 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie wskazanych przepisów Prawa budowlanego polega, zdaniem skarżących, na tym, iż sąd przyjął, że dokonane w trakcie budowy centymetrowe przesuniecie pali w istotny sposób odbiegało od projektu budowlanego. Natomiast naruszenie przepisów o postępowaniu polegało na tym, że Sąd nie doręczył inwestorom odpisu skargi, co uniemożliwiło im obronę przez zarzutami skarżącej w toku postępowania sądowego i uzasadnia zarzut nieważności postępowania. Wskazując takie podstawy kasacyjne K. i M. A. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Uwzględniając skargę B. F. Sąd stwierdził, iż decyzje w tej sprawie zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ organy nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy i nie przedstawiły stanowiska w sposób właściwy w uzasadnieniach rozstrzygnięć administracyjnych. Chodzi w szczególności o to, że ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nie przedstawiły w decyzjach oceny, czy budynek został wybudowany zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania tereny oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, ograniczając się do stwierdzenia, iż inwestor przedłożył określoną dokumentacją, a ponadto nie ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania, a zwłaszcza w odwołaniu przez skarżącą, ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia, iż kwestie te zostały wyjaśnione w toku postępowania. Sąd nie oceniał natomiast, czy odstępstwa od projektu budowlanego są istotne i jakie znaczenie może mieć ta okoliczność w toku rozstrzygania o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Wobec tego całkowicie dowolne jest twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, iż sąd przyjął, że dokonane w trakcie budowy centymetrowe przesunięcie pali w istotny sposób odbiegało od projekty budowlanego. W uzasadnieniach zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził jedynie, iż z akt administracyjnych nie wynika "jak rozstrzygnięto sporną kwestię przesunięcia w trakcie budowy położenia kilku pali w stronę posesji skarżącej". Jest to stwierdzenie w pełni trafne, ponieważ w uzasadnieniu decyzji organ w tej kwestii w ogóle nie zawarł stanowiska, ponieważ za takie stanowisko nie można uznać twierdzenia organu, iż podnoszone przez skarżącą kwestie zostały wyjaśnione w toku postępowania.
Z tych względów zarzut naruszenia art. 36a i 59 Prawa budowlanego nie jest zasadny.
Nie ma również wystarczających podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów o postępowaniu. Uchybienie polegające na nie doręczeniu odpisu skargi uczestnikom postępowania, nie może być bowiem ocenione jako naruszenie przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną byli zawiadomieniu o terminie rozprawy, na którą się nie stawili. Nie wskazują również, do których zarzutów skargi nie mogli się ustosunkować z tego powodu, że nie został im doręczony odpis skargi. W skardze kasacyjnej nie zostały przytoczone takie okoliczności, które wskazywałyby na to, że nie doręczenie odpisu skargi uniemożliwiało im obronę ich praw. W każdym razie nie można przyjąć, że naruszona została zasada jawności, o której mowa w art. 10 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też, że strona została pozbawiona możności obrony swych praw, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naruszenie przepisów o doręczeniu stronie odpisów pism, w okolicznościach tej sprawy, nie daje podstaw do uznania również tej podstawy kasacyjnej za usprawiedliwioną.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz skarżącej poniesienie przez nią koszty przejazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które według okazanych biletów wynoszą 148 zł.