Wyrok NSA z 18 sierpnia 2005 r., OSK 1851/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 306/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Anna Orłowska (spr.)
Mariusz Szufnara protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej

Teza

Jeżeli choroba stwierdzona orzeczeniem lekarskim nie figuruje w wykazie chorób zawodowych /rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach - Dz.U. nr 132 poz. 1115/, nie można orzec o chorobie zawodowej wnioskodawcy. Gazeta Prawna 2005 nr 163 str. 26

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2004 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 11 marca 2004 r. o niestwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W wyniku badań lekarskich skarżącego, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Oddział w Zamościu, a następnie Instytut Medycyny Pracy w Łodzi stwierdziły, iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej układu oddechowego, a w szczególności obturacji oskrzeli. Schorzenie rozpoznane u skarżącego to zmiany o charakterze swoistym, przewlekłym w szczycie i górnym polu płuca prawego, zmiany okołooskrzelne oraz zgrubienia opłucnej obu płuc i zrosty w lewym dolnym polu płucnym - prawdopodobnie pozapalne. Tymi orzeczeniami lekarskimi związane były organy administracji orzekające w tej sprawie. Ponadto z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że pomiary stężenia kwasu siarkowego w miejscu pracy skarżącego, przeprowadzone w 1992 r. i obecnie, nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm, jakkolwiek skarżący był zatrudniony od 1976 r. w Zakładzie Telekomunikacji w Zamościu (obecnie Telekomunikacja Polska) na stanowisku osoby odpowiedzialnej za utrzymanie urządzeń zasilających i klimatyzacyjnych, a jego praca polegała na nadzorze i konserwacji prostowników, agregatów prądotwórczych, zespołów akumulatorów kwasowych i akumulatorów alkalicznych. W ocenie Sądu organy prawidłowo rozstrzygnęły więc, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc, wywołanego narażeniem na gazy drażniące, objętej wykazem chorób zawodowych (pkt 5 wykazu), określonych

Sygn. akt OSK1851/04 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 80 i 84 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zasadniczy zarzut sprowadza się do tego, że zostało przyjęte przez Sąd stanowisko, iż orzeczenia lekarskie w tej sprawie mają wiążące znaczenie, podczas gdy podstawą orzekania powinien być cały materiał dowodowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 20 maja 2002 r., OPS 3/02 (ONSA z 2003 r., z. 1, poz.

4. w orzecznictwie jest powszechnie przyjmowany pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem choroby w orzeczeniu lekarskim. Jest bowiem oczywiste, że rozpoznanie określonej choroby wymaga wiedzy medycznej, a wobec tego organ administracji nie może we własnym zakresie dokonać rozpoznania innej choroby. W tym znaczeniu ocena lekarska (medyczna) jest wiążąca dla organu administracji. Nie oznacza to, że organ rozpoznający sprawę nie może odnieść się do orzeczenia lekarskiego tak jak do każdego dowodu w sprawie. Skarżący nie przytoczył żadnych argumentów, które wskazywałyby na wadliwość orzeczeń lekarskich wydanych w tej sprawie, których przedmiotem jest rozpoznanie u skarżącego określonej choroby. Problem nie polega więc na tym, że choroba na którą cierpi skarżący mogła być wywołana określonymi czynnikami występującymi w środowisku pracy, ale na tym czy choroba ta jest objęta wykazem chorób zawodowych. Za chorobę zawodową może być bowiem uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu

Sygn. akt OSK 1851/04 chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Nie budzą zastrzeżeń ustalenia organów i stanowisko Sądu, iż choroba rozpoznana u skarżącego nie jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych. Stanowiska tego nie podważają w niczym ogólne wywody skargi kasacyjnej odnoszące się do zasad postępowania dowodowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.