Postanowienie NSA z 30 sierpnia 2005 r., OSK 1866/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K.-L. i J. L.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1488/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Maria Rzążewska /spr./, Anna Orłowska
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi E. K.-L. i J. L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 23 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu do ogłoszenia zamiaru budowy postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie wyrokiem z dnia 21 września 2004r. uwzględniając skargę E. K.-L. i J. L. uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 23 października 2003r., w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy.

E. K.-L. i J. L. wnieśli skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zaskarżając następującą część jego uzasadnienia: "W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że do terminów materialnych prawa administracyjnego zastosowanie mieć będą reguły zawarte w części ogólnej kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 115 k.c., jeżeli koniec terminu do dokonania czynności przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Termin trzydziestodniowy na wniesienie sprzeciwu jest jednocześnie terminem dla inwestora, określającym dzień przystąpienia do robót budowlanych. Z punktu widzenia inwestora nie jest to więc termin na dokonanie czynności, lecz termin nakładający obowiązek powstrzymania się od wykonywania robót budowlanych do czasu upływu tego terminu. Chwilę pozwalającą na przystąpienie do robót budowlanych określa trzydziesty dzień od dokonania zgłoszenia. Literalnie interpretując przepis art. 30 ust. 5 należałoby stwierdzić, że inwestor ma prawo przystąpić do budowy zawsze trzydziestego pierwszego dnia, licząc od daty zgłoszenia. Termin na wniesienie sprzeciwu musi być jednak skorelowany z terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Jeśli uzna się, że upływ terminu nie mógł nastąpić w dniu ustawowo wolnym od pracy, także rozpoczęcie budowy w tym dniu byłoby przedwczesne. W przypadku, gdy termin na wniesienie sprzeciwu upłynąłby dnia następnego po dniu ustawowo wolnym od pracy, rozpoczęcie robót byłoby możliwe dopiero po upływie trzydziestu jeden dni od chwili dokonania zgłoszenia". wskazując, że chodzi o jego treść znajdującą się na stronie 8.

Skarżący zarzucili zaskarżanemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, wnieśli" o uchylenie tego wyroku w części, merytoryczne rozpoznanie sprawy i jego zmianę poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu, iż inwestor, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego może zawsze rozpocząć wykonywanie robót budowlanych trzydziestego pierwszego dnia licząc od dnia dokonania zgłoszenia, nawet gdyby dzień trzydziesty przypadał w dniu ustawowo wolnym od pracy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, bowiem nie została skierowana przeciwko orzeczeniu wymienionemu w art.173ppsa i nie zawiera wniosków mających umocowanie w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art.176 ppsa skarga kasacyjna powinna wskazywać czy zaskarżone jest orzeczenie w całości czy w części jak i zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Formułowane w tym zakresie wnioski muszą się mieścić w granicach przewidzianych form orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny tj. art. 185 i art. 188 ppsa.

Skarga kasacyjna wprawdzie wskazuje, że zaskarża wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2004r. to została skierowana nie do części jego rozstrzygnięcia lecz wyłącznie do wymienionego ekspressis verbis fragmentu uzasadnienia tego wyroku.

W przeciwieństwie do decyzji administracyjnych, dla których stosownie do art.107 § 1 i 3 kpa sentencja i jej uzasadnienie stanowią jedność, uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego nie jest integralną jego częścią, która mogłaby podlegać samodzielnemu zaskarżeniu w rozumieniu art.176 w związku z art. 174ppsa. Sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie jego odpisu wraz z orzeczeniem stronie otwiera stosownie do treści art.177§1ppsa jedynie możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie wyroku jest wyłącznie pisemnym uzewnętrznieniem przesłanek i podstaw jakie miał na względzie skład orzekający rozpoznając skargę lecz nie stanowi ono części tego wyroku.

Dokonując kontroli wyroku sądu I instancji w aspekcie podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wprawdzie łącznie bada sentencję wyroku i jego uzasadnienie to nie można z tego wyprowadzać wniosku, że uzasadnienie stanowi integralną część wyroku, którą można samodzielnie zaskarżyć.

Podnieść należy, że taką samą moc prawną mają prawomocne wyroki sądów administracyjnych, w których sporządzono uzasadnienia jak i te które ich sporządzenia nie wymagały. Zwrócić należy przy tym uwagę na art.184 in fine ppsa, w myśl którego skarga kasacyjna podlega oddaleniu jeżeli zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że uzasadnienie aczkolwiek jest ściśle związane z wyrokiem, dla którego zostało sporządzone, to nie jest jego częścią podlegającą samodzielnemu zaskarżeniu.

Uregulowania objęte art.185 i art.188ppsa dopuszczają wyłącznie możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku lub jego części, a przy braku naruszeń proceduralnych, w przypadku ujawnienia naruszenia prawa materialnego dopuszczają rozpoznanie również skargi. Przepisy te, w tym art. 188ppsa w oparciu o który formułuje wniosek skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie, nie dopuszczają możliwości uchylenia uzasadnienia wyroku sądu I instancji i zastąpienia go inną treścią jak tego domaga się skarga kasacyjna. Przepis ten uprawnia wyłącznie do merytorycznego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny o skardze, nie stanowi natomiast podstawy do uchylenia uzasadnienia wyroku i wprowadzanie w to miejsce innych stwierdzeń. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem nie została skierowana przeciwko orzeczeniu a tylko przeciwko uzasadnieniu wyroku przy błędnym założeniu, że stanowi ono jej integralną część, a nadto zawiera wnioski co do rozstrzygnięcia nie mające umocowania prawnego.

Z tych przyczyn na podstawie art. 180ppsa orzeczono jak w sentencji.