Uzasadnienie
Na wniosek K. P. – C. z dnia 22 listopada 1999 r. Burmistrz Gminy Warszawa - Bielany ustalił decyzją Nr [...] z dnia 4 czerwca 2000 r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej, polegającej na rozbudowie i remoncie budynku mieszkalnego jednorodzinnego bliźniaczego usytuowanego przy Ul. [...] w gminie Warszawa – Bielany.
Utrzymująca decyzję tę w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2000 r. uchylona została wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie sygn. akt IV SA 114/01.
Sąd, rozpatrzywszy skargi K. i A. J. oraz S. B. i M. D., uchylił decyzję organu II instancji wskazując, min., że z postanowienia Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Warszawskim o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 2 marca 2000 r. oraz pism skarżących wynika, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w poważnej części (min. dokonano nadbudowy przybudówki).
Sąd wyjaśnił, że zaawansowanie robót budowlanych przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jak też decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, iż rozstrzyganie w tych sprawach staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.
Zatem w ocenie Sądu w opisanym stanie rzeczy organ odwoławczy powinien sprawdzić, czy rzeczywiście roboty budowlane pozostają w toku, a w razie potwierdzenia tej okoliczności wydać decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stosując jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 105 K.p.a.
Kolejną decyzją z dnia 12,09,2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, powoławszy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek K. P. – C. i umorzyło postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że uzupełniając materiał dowodowy zgodnie z zaleceniem NSA, Kolegium uzyskało od organu I instancji potwierdzenie, że roboty budowlane obejmujące remont lokalu na I piętrze oraz nadbudowę nad istniejącą przybudówką były przedmiotem postępowania w ramach nadzoru budowlanego, przy czym ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy nr [...] z dnia 12 grudnia 2002 r. zezwolono na wznowienie uprzednio wstrzymanych robót budowlanych. Wskazuje to, że roboty budowlane, objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, określającym inwestycję jako nadbudowa wraz z remontem i wymianą dachu, są zaawansowane i pozostają w toku.
Zgodnie zatem z oceną prawną zawartą w wiążącym organ wyroku NSA z dnia 4.12.2002 r. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Po rozpatrzeniu skargi K. P. – C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie II S.A. 4328/03 opisaną wyżej decyzję uchylił stwierdzając, ze podjęto ją z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.
Sąd wskazał, że organ odwoławczy niedostatecznie wywiązał się z obowiązku sprawdzenia, czy istotne w sprawie roboty budowlane pozostają w toku.
Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego uzasadnione byłoby jedynie w sytuacji, gdyby istniała pewność, że zakresy robót projektowanych przez wnioskodawczynię i faktycznie wykonanych przez inwestorkę przed zakończeniem postępowania, pokrywają się.
Niewystarczająca analiza uzupełnionego materiału dowodowego i zaniechanie dokładnego wyjaśnienia żądania zawartego we wniosku wszczynającym postępowanie stanowią o naruszeniu art. 7 K.p.a.
Ponadto uzupełniając na zlecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie materiał dowodowy organ I instancji napisał wprost, że nie dysponuje dokumentacją pozwalającą na określenie, czy roboty już wykonane w budynku [...] przy ul. S. w Warszawie były tożsame z określonymi we wniosku o wszczęcie postępowania.
Braki w zgromadzonym materiale dowodowym nie mogą powodować negatywnych konsekwencji dla inwestora.
Reasumując Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz, 1270 ze zm.)
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w oparciu o zarzut rażącego naruszenia art. 136 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit, c w zw. z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zdaniem skarżącego stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza prawo i pozostaje w rażącej sprzeczności z wyrokiem NSA z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 114/01, treścią którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie jest związane.
Inwestycja określona została we wniosku jako nadbudowa wraz z remontem i wymianą dachu. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zachodziła potrzeba ani możliwość uzupełniania wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i na potrzebę taką nie wskazywał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r.
Uzyskane przez kolegium informacje potwierdziły, że w budynku w chwili złożenia wniosku (o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) były prowadzone roboty budowlane mieszczące się w pojęciu "remont i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego", tj. zostały one rozpoczęte i pozostawały w toku, co wyczerpuje dyspozycję NSA z wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r.
Wbrew zatem stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie było ani potrzebne ani możliwe szczegółowe analizowanie robót remontowych, które zostały przeprowadzone.
W kwestionowanym wyroku przyjęto ponadto bezpodstawnie, ze to bezpośrednio na organie II instancji ciążył obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego.
Reasumując skarżący stoi na stanowisku, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności - przywołana w wyroku przesłanka naruszenia przepisów postępowania mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok wydany został zatem z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 P.o.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący słusznie podnosi, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem było przedmiotem zaskarżenia.
Nadto zasadnie wskazano, ze zgodnie z możliwościami organu określonymi w art. 136 K.p.a. dodatkowe postępowanie w sprawie uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie może przeprowadzić - na zlecenie organu odwoławczego - organ I instancji.
W niniejszej sprawie chodzi jednak o to, że organ I instancji, któremu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zleciło przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, nie wywiązał się ze zleconego obowiązku, a nawet wprost napisał, że nie dysponuje dowodami (dokumentami), z których wynikałoby, jakie roboty budowlane i w jakim czasie wykonano w budynku.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku zasadnie przyjął, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w dostatecznym stopniu stanu faktycznego sprawy, a w szczególności - wbrew stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. nie ustalił, czy pokrywają się zakresy robót projektowanych i wykonanych przez inwestorki jeszcze w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie należy bowiem zapominać, że zarówno we wniosku, jak i decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Bielany z dnia 22 listopada 1999 r. planowana inwestycja określona została jako remont i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. Swarzewskiej 49 na Bielanach.
Poza remontem K. P. – C. zamierzała wykonać nadbudowę budynku i wymianę dachu, których to prac -jak ponosi w trakcie niniejszego postępowania -inwestorka nawet nie rozpoczęła, a wykonywała jedynie prace remontowe.
W wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie nakazał umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lecz wskazał, że należy uzupełnić materiał dowodowy celem sprawdzenia, czy rzeczywiście w toku pozostają roboty budowlane objęte wnioskiem, a wymagające decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skoro uzupełniające postępowanie dowodowe okoliczności tych w sposób dostateczny nie wyjaśniło, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. słusznie zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 września 2003 r. podjęta została z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a.
Wskazane wyżej okoliczności prowadzą do uznania za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przechodząc do zarzutu rażącego naruszenia art. 136 K.p.a., jaki postawiono w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że Sąd nie stosował przywołanego przepisu w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. - podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy p.o.p.p.s.a.) sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 w zw. z art. 153 p.o.p.p.s.a, jest nieskuteczny, bowiem jak wyżej wyjaśniono, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest zbieżne z treścią wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2002 r. W uzasadnieniu Sąd wskazuje, że celem prawidłowego wypełnienia zaleceń tego wyroku jest konieczność bardziej szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a istnienie takiej potrzeby w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.