Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku Mirosława K., postanowieniem z dnia 25 listopada 2002 r. (...) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (...) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 października 2000 r. w przedmiocie odmowy uznania zatrudnienia w ochronie przeciwpożarowej za okres służby w Państwowej Straży Pożarnej.
Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r. (...) odmówił uchylenia określonej powyżej decyzji.
Mirosław K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł m.in., że przedstawił nowe istotne okoliczności mogące mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Takimi okolicznościami są zeznania bezpośrednich świadków potwierdzających fakt istnienia i złożenia przez niego deklaracji o przystąpieniu do Państwowej Straży Pożarnej.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 21 lutego 2003 r. (...) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 31 grudnia 2002 r. (...).
Organ podał, że niezbędnym warunkiem do uznania zatrudnienia w ochronie przeciwpożarowej jako okresu służby w Państwowej Straży Pożarnej było złożenie do 31 stycznia 1992 r. oświadczenia woli o podjęciu służby w Państwowej Straży Pożarnej.
Z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że zainteresowany takiego oświadczenia nie złożył. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w T. postanowieniem z dnia 14 lipca 2000 r. wszczął na wniosek zainteresowanego postępowanie w przedmiocie złożenia oświadczenia woli /deklaracji/, po przeprowadzeniu którego odmówił zainteresowanemu wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt złożenia deklaracji, o której mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zażalenie na to postanowienie Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nie uwzględnił i postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2000 r. utrzymał je w mocy, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2001 r. skargę na to postanowienie oddalił.
Ponadto organ podał, że zainteresowany wniosek o wznowienie postępowania oparł na przesłance z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, tj. na oświadczeniach woli świadków.
W ocenie organu, warunkiem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa jest, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenie dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji., przy czym nie była znana organowi, który ją wydał.
Oświadczenia woli świadków, zdaniem organu, nie są nową okolicznością, która istniała w dniu wydania decyzji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 października 2000 r. (...), gdyż oświadczenia woli zostały złożone w dniu 4 września 2002 r.
Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lutego 2003 r. (...) stała się przedmiotem skargi złożonej przez Mirosława K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa i wniósł o jej uchylenie. Skarżący powtórzył argumenty przedstawiane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 września 2004 r. II SA 1052/03, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mirosława K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie wznowienia postępowania, oddalił skargę. W uzasadnieniu sąd wskazał, że jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, skarżący żądanie wznowienia postępowania oparł na przesłance określonej w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 1 października 2002 r. skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że istnieją bezpośredni świadkowie, którzy mogliby potwierdzić fakt istnienia i złożenia przez niego w przewidzianym terminie deklaracji o przystąpieniu do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Na potwierdzenie tego skarżący dołączył do wniosku dwa oświadczenia świadków z 4 października 2002 r.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia 25 listopada 2002 r. (...) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 października 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy uznania zatrudnienia w ochronie przeciwpożarowej ze okres służby w Państwowej Straży Pożarnej.
Kluczowym zagadnieniem, które organ powinien wyjaśnić było to, czy nowe dowody, na które powołuje się skarżący istniały w dniu wydania decyzji.
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. 2002 nr 147 poz. 1230 ze zm./, dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stają się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wyraża na to pisemną zgodę.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący przedmiotowej zgody w określonym powyżej terminie nie złożył.
Jak trafnie stwierdził organ, nowe dowody zgłoszone przez skarżącego dotyczą wyłącznie ustaleń dokonanych w toku postępowania w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt złożenia deklaracji o przystąpieniu do Państwowej Straży Pożarnej.
Poza sporem jest, że przedstawione przez skarżącego dowody w postaci oświadczeń dwóch świadków powstały po upływie dwóch lat od wydania skarżącemu decyzji o odmowie uznania zatrudnienia w ochronie przeciwpożarowej za okres służby w Państwowej Straży Pożarnej, a tym samym nie istniały w dacie wydania decyzji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Mirosław K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 45 par. 1 Kpa i art. 75 par. 1 Kpk przez niewłaściwą ich wykładnię przez przyjęcie, że w dacie wydania decyzji o odmowie uznania zatrudnienia skarżącego w ochronie przeciwpożarowej nie istniały dowody w postaci oświadczeń świadków.
Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wywodził, że przedstawił nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a nadto zeznania bezpośrednich świadków potwierdzających fakt istnienia i złożenia deklaracji przez skarżącego o przystąpieniu do PSP. Zeznania świadków są okolicznościami, których skarżący nie mógł powołać w postępowaniu, bowiem skarżący nie wiedział, że ci świadkowie mają takie informacje. Nie ma tu znaczenia data złożenia oświadczeń przez świadków bowiem dotyczyły one faktów istniejących w czasie składania deklaracji przystąpienia do PSP. Nowymi dowodami są w sprawie informacje zawarte w dokumentach i te informacje świadkowie posiadali w dacie wydawania decyzji, a skarżący nie mógł ich przedstawić, nie wiedział bowiem, że świadkowie posiadają informacje istotne dla sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
Przyjmując zasadę związania, przy rozpoznawaniu sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi kasacyjnej, w art. 176 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostały uregulowane warunki materialne skargi kasacyjnej. Do warunków materialnych skargi kasacyjnej należy przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu prawa procesowego art. 45 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 75 Kodeksu postępowania karnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Według art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego "Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym, doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism". Według art. 75 par. 1 Kodeksu postępowania karnego "Oskarżony, który pozostaje na wolności, jest obowiązany stawić się na każde wezwanie w toku postępowania karnego oraz zawiadomić organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca swego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, o czym należy oskarżonego uprzedzić przy pierwszym przesłuchaniu".
Wprowadzenie przymusu zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wymaga staranności przy jej sporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej w zakresie jej podstaw. Nie może przyjmować, że w zakresie podstaw doszło do oczywistej omyłki i w konsekwencji dokonywać ustalenia podstaw skargi kasacyjnej.
Wskazane w skardze kasacyjnej podstawy nie są zasadne w świetle art. 174 powoła ej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 45 Kodeksy postępowania administracyjnego, jak i art. 75 par. 1 Kpk nie mają zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.