Wyrok NSA z 25 lipca 2005 r., OSK 1885/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 lipca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Radomia

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2004r., sygn. akt IV SA 2335/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Jaśkowska, Danuta Tryniszewska-Bytys
Dorota Korybut - Orłowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi K. i I. L. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Radomia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2002 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny

Teza

Przepis art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ pozwala sądowi, rozpoznającemu skargę na określony akt lub czynność organu, na orzekanie w stosunku do aktów lub czynności wydanych w innych postępowaniach w tej samej sprawie w znaczeniu materialnoprawnym.

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K. i I. L. i wymierzył Prezydentowi Miasta Radomia grzywnę w kwocie 1.100 zł za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2002r., sygn.akt IV SAB 194/02. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przyjął, iż wyrokiem z dnia 4 grudnia 2002r. organ został zobowiązany do załatwienia sprawy z wniosku skarżących w terminie 30 dni od daty otrzymania wyroku. Wyrok został doręczony organowi w dniu 3 kwietnia 2003r. Pierwsze zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o wyznaczeniu rozprawy podjęte 11 czerwca 2003r.,doręczono skarżącym w dniu 7 lipca 2003r. Pismem z dnia 16 maja 2003r. skarżący wezwali organ do wykonania wyroku. Dopiero 22 września 2003r. organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Skoro wyrok Sadu nie został wykonany w terminie spełnione zostały warunki wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W skardze kasacyjnej Prezydent Miasta Radomia wskazał jako podstawy kasacyjne naruszenia przepisów art. 135, art. 141 § 4 oraz art.. 154 § 1, 3 i 6 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie wskazanych przepisów polega na tym, że Sąd nie uwzględnił opóźnień spowodowanych przez skarżących, ponadto nie zajął się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach tej sprawy. Do skargi kasacyjnej dołączony został wykaz spraw dotyczących zmiany ukształtowania terenu i spływu wód opadowych na gruncie obejmującym działki nr 8/1 i 9/1 przy ul. Wodnej w Radomiu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podstawą do wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku był przepis art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia tego przepisu przez Sąd nie uzasadniają w żadnej mierze okoliczności, na które powołano się w skardze kasacyjnej. W szczególności to, że skarżący wnieśli do organu wiele podań i toczyły się w związku z tym liczne sprawy nie jest okolicznością, która ma istotne znaczenie w sytuacji, gdy dotyczy to spraw podjętych po upływie terminu do załatwienia sprawy określonej w wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2002r. W wykazie spraw dołączonych do skargi kasacyjnej wymienia się przede wszystkim pisma i orzeczenia administracyjne z drugiej połowy 2003r. oraz z 2004r., podczas gdy wyznaczony przez sad termin załatwienia sprawy upływał w maju 2003r. Nie jest również przekonujący argument, że przewlekłość postępowania była spowodowana przez skarżących, skoro pierwsze czynności (zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o wyznaczeniu rozprawy) podjęte zostały przez organ dopiero w czerwcu 2003r.

Nie jest natomiast zrozumiałe stawianie zarzutu naruszenia przepisu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który sprowadza się do tego, że Sąd nie zajął się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Powołany przepis pozwala sądowi, rozpoznającemu skargę na określony akt lub czynność organu, na orzekanie w stosunku do aktów lub czynności wydanych w innych postępowaniach w tej samej sprawie w znaczeniu materialnoprawnym. Stosowanie tego przepisu w toku rozpoznawania skargi, o której mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z reguły nie wchodzi w rachubę. Powstaje bowiem pytanie jakie środki w celu usunięcia naruszenia prawa oraz w stosunku do jakich aktów lub czynności miał stosować sąd rozpoznając skargę wniesioną w związku z niewykonaniem przez organ wyroku sądu.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom określonym w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wobec tego szerzej nie uzasadniony zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać również za nietrafny.

Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.