Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 listopada 2004r., odrzucił skargę H. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2003r., Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismami z dnia 13 października 2004r. zobowiązano skarżącą oraz jej syna J. U., który złożył skargę w imieniu H. P., do nadesłania pełnomocnictwa zawierającego umocowanie dla J. U. do reprezentowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub do podpisania skargi. Wezwania te zostały odebrane w dniu 21 października 2004r., przy czym termin wyznaczony do uzupełnienia braków pod rygorem odrzucenia skargi upływał w dniu 28 października 2004r. W ocenie Sądu I instancji wezwanie powyższe nie zostało wykonane, gdyż skarga nie została podpisana przez skarżącą, ani nie nadesłano prawidłowego pełnomocnictwa.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła H. P., stawiając zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naruszenie powyższych przepisów polega m.in. na wadliwym sformułowaniu żądania zawartego w piśmie z dnia 13 października 2004r., albowiem z powyższego wezwania wynika, że Sąd nie ma w aktach sprawy pełnomocnictwa dla J. U. dołączonego jako załącznik do skargi. W skardze kasacyjnej wskazuje się nadto, że złożone dwukrotnie pełnomocnictwo odpowiada wymogom prawa, skoro sprawa tocząca się przed sądem administracyjnym "pozostaje w nierozerwalnym związku z roszczeniami majątkowymi skarżącej, albowiem budowa przy ul. [...] w Warszawie odbywa się częściowo na gruncie odłączonym z nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie". Wadliwe rozstrzygnięcie powyższej kwestii formalnej wynika też z faktu, że Sąd nie wzywał do złożenia nowego pełnomocnictwa dla J. U., ani też do uzupełnienia pełnomocnictwa znajdującego się w aktach niniejszej sprawy.
W skardze kasacyjnej postawiono także zarzut rażącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 2 powołanej ustawy, poprzez uniemożliwienie skarżącej zgłoszenia pełnomocnictwa dla J. U. do protokołu na rozprawie. Podkreślono, że J. U. występuje jako pełnomocnik na podstawie art. 35 § 1 ustawy, nie będąc zawodowym prawnikiem.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa, kto może być pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Osoba uprawniona do reprezentowania strony przed sądem obowiązana jest stosownie do art. 37 § 1 powołanej ustawy dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej. W myśl przepisu art. 36 ustawy pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Pełnomocnictwo winno spełniać określone wymogi, przede wszystkim jego treść powinna przewidywać upoważnienie do działania w imieniu strony przed sądem administracyjnym. Sąd I instancji wzywając do nadesłania pełnomocnictwa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uznał, że złożone pełnomocnictwo nie spełnia wymogów, a jednocześnie określił, że jego treść powinna uprawniać do działania przed tym sądem. Jako alternatywę w stosunku do powyższego wymogu wskazał na możliwość podpisania skargi przez stronę. Strona z tej możliwości nie skorzystała, natomiast nadesłała odpis złożonego już wcześniej pełnomocnictwa, które uprawnia jedynie "do podejmowania wszelkich czynności urzędowych i prawnych związanych z roszczeniami majątkowymi względem nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]". Powyższe "pełnomocnictwo" nie uprawnia zatem do reprezentowania H. P. przed sądem administracyjnym, zatem odrzucenie skargi przez Sąd było koniecznym następstwem zaniedbania procesowego strony, jak również jej "pełnomocnika".
Niezasadne są zatem zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie formy wezwania i sposobu procedowania Sądu I instancji, gdyż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wymagany brak nie został uzupełniony ściśle według treści wezwania z dnia 13 października 2004r. Treść art. 37 § 2 powołanej ustawy nie odnosi się do sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, lecz dotyczy sytuacji, gdy na posiedzeniu Sądu strona zgłasza zamiar ustanowienia pełnomocnika w sprawie. W odniesieniu do zarzutu nieudzielenia skarżącej odpowiednich wskazówek o oparciu o art. 6 ustawy wskazać należy, że wezwanie Sądu z dnia 13 października 2004r. było precyzyjne, zatem nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości interpretacyjnych. Wprawdzie J. U. nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, to jednak wobec podjęcia się przezeń obowiązków reprezentowania strony, spoczywał na nim obowiązek przedstawienia wymaganego przez Sąd pełnomocnictwa.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.