Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 października 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 1965/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Sądu Okręgowego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2003 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym, przy ulicy [...] w Warszawie, dla Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie.
W motywach wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę nie naruszają prawa. W szczególności nie są uzasadnione zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty te bowiem nie mogą być podnoszone w toku postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę zaś ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organu architektoniczno - budowlanego. Oceny, że zaskarżona decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę nie narusza prawa, nie podważa również podnoszona w skardze okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 grudnia 1999 r została zmieniona decyzją z dnia 14 listopada 2000 r. oraz że ta ostatnia decyzja nie została powołana w decyzji o pozwoleniu na budowę. Uchybienie to (tzn. sam fakt nie powołania w decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14 listopada 2000 r.) nie ma wpływu na ważność pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę wydane zostało inwestorowi (Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]") w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz posiadaniu przez inwestora wszystkich uzgodnień. Zdaniem Sądu nie można również uznać za uzasadnione zarzutów o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Powoływana już bowiem decyzja z dnia 14 listopada 2000 r. dopuszczała wysokość obiektu przyjętą w projekcie budowlanym (a nawet dopuszczała większą). Chybiony, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, jest również zarzut dezaktualizacji ekspertyzy dotyczącej analizy wpływu projektowanego budynku mieszkalnego na istniejące budynki przy ul. [...]. Wprawdzie ekspertyza wykonana została przed wydaniem decyzji zmieniającej warunki zabudowy, jednakże odnosi się do parametrów budynku, jakie ostatecznie uwzględniono w projekcie architektonicznym. Wreszcie, jak to podniósł Sąd Wojewódzki, utrudnienia związane z budową, na które powołano się w skardze, dotyczą sfery interesów faktycznych a nie prawnych wobec czego i ta kwestia nie podważa legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji o udzielonym pozwoleniu na budowę.
Od powyższego wyroku z dnia 4 października 2004 r. skargę kasacyjną wniósł Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie, reprezentowany przez radcę prawnego J. P..
W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów: art. 5 ust. 1 pkt. 6, art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego (poprzez pominięcie słusznego interesu strony), art. 35 ust. 1 pkt. 1 – 3 Prawa budowlanego (przez pominięcie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), § 10, 11, 12, 13, 15 i 208 ust. 1 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiada budynki i ich usytuowanie (poprzez nie rozważenie ograniczenia korzystania z nieruchomości). Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 7 i 107 kpa poprzez nie powołanie prawidłowej podstawy prawnej i podanie błędnego uzasadnienia nie uwzględniającego nowej zmienionej decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano przy tym, że bezpośrednie sąsiedztwo planowanej budowy budynku mieszkalnego do budynku Sądu jest zagrożeniem dla jego funkcjonowania, zwłaszcza w obecnych warunkach wzrostu przestępczości i wagi spraw kryminalnych rozpoznawanych w tymże Sądzie. Przyleganie budynku mieszkalnego do Sądu może sprzyjać próbom zagarnięcia akt czy też przedostania się do pomieszczeń aresztanckich. Podkreślono, że przewozy aresztantów w specjalistycznych konwojach wymagają szczególnych warunków do jego realizacji tzn. odpowiedniego dojazdu, dostępności i w miarę możliwości otwartej przestrzeni dla prawidłowego zabezpieczenia przed próbami odbicia aresztantów. Zwarta zabudowa natomiast sprzyja podejmowaniu takich prób i ułatwia możliwość ucieczki. Wymogi w tym zakresie zawarte są w przepisach dotyczących pracy policji i konwojowania tymczasowo aresztowanych lub skazanych. Dodatkowo podniesiono, że w warunkach realizacji inwestycji, natężenia hałasu, drgań, zanieczyszczeń powietrza, wykopów itp. byłaby sparaliżowana codzienna praca Sądu, co przy obecnie narastającej ilości rozpoznawanych spraw jest całkowicie wykluczone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 – 3 Prawa budowlanego, który to zarzut wnoszący skargę kasacyjna upatruje w braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie dostrzeżono w skardze kasacyjnej, jak to trafnie wywiódł Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zarzut ten nie podlegał badaniu w toku postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę, gdyż ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organu architektoniczno - budowlanego. O tym bowiem czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem miejscowym przesądza ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W warunkach sprawy pozostaje poza sporem, że walor ostateczności posiada zarówno decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 grudnia 1999 r., jak i decyzja z dnia 14 listopada 2000 r. (por. m. in. protokół rozprawy z dnia 9 września 2005 r.). Skoro tak, to trudno mówić o zasadności zarzutu jakoby Sąd Wojewódzki "nie rozważył przesłanek zastosowania przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane..".
Dowolne są również zarzuty naruszenia art. 7 i 107 kpa - "poprzez nie powołanie prawidłowej podstawy prawnej i podanie błędnego uzasadnienia nie uwzględniającego nowej zmienionej decyzji o warunkach zabudowy". W szczególności należy wskazać, że powołane przepisy nie były stosowane przez Sąd Wojewódzki wobec czego nie mogło dojść do ich naruszenia przez Sąd. Jeśli natomiast odczytywać ten zarzut w ten sposób, że to Sąd Wojewódzki nie zbadał zasadności ich zastosowania przez organ, to i tak zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W szczególności dlatego, że w omawianej kwestii w uzasadnieniu wyroku zawarte zostały obszerne wywody i argumentacja. Poza tym myli się wnoszący skargę kasacyjną twierdząc, że Sąd Wojewódzki "pominął" drugą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która zmieniła "w sposób istotny warunki tej inwestycji". Jak już była o tym mowa również ta druga decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (z dnia 14 listopada 2000 r.), posiada walor ostateczności. Skoro tak, to nie podlegała ona badaniu zarówno przez organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę jak i Sąd Wojewódzki oceniający legalność tejże decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14 listopada 2000 r. muszą być uznane za polemikę z ustaleniami zaskarżonego wyroku.
Nie są również uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia § 10, 11, 12, 13, 15 i 208 ust. 1 pkt. 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiada budynki i ich usytuowanie. Ponownie należy podnieść, że Sąd Wojewódzki nie stosował tych przepisów, a gdyby odczytywać ten zarzut pod adresem Sądu Wojewódzkiego, który nie zbadał ich naruszenia przez organ to uszło uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, że w zaskarżonym wyroku powołane zostały wszystkie uzgodnienia, którymi legitymował się inwestor. Jedno z tych uzgodnień zakwestionowano w skardze kasacyjnej (dezaktualizacja ekspertyzy dotyczącej analizy wpływu projektowanego budynku mieszkalnego na istniejące budynki), jednakże pominięto ustalenia w tym przedmiocie na które powołał się Sąd Wojewódzki a w tym, że ekspertyza odnosi się do parametrów budynku, jakie ostatecznie uwzględniono w projekcie architektonicznym.
Niewątpliwie istotne są obszerne wywody skargi kasacyjnej nawiązujące do zwartej zabudowy (budynku mieszkalnego i budynku Sądu) a także utrudnień w funkcjonowaniu Sądu Okręgowego, zwłaszcza w obecnych warunkach wzrostu przestępczości łącznie z wagą spraw kryminalnych rozpoznawanych w tymże Sądzie. Podzielić jednakże należy stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że dotyczą one sfery interesów faktycznych a nie prawnych wobec czego i te zarzuty nie podważają legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji o udzielonym pozwoleniu na budowę
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec jak w sentencji.