Postanowienie NSA z 17 czerwca 2005 r., OSK 1915/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Grażyny B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2004 r., sygn. akt IV SAB/Po 10/04 o odrzuceniu skargi

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. w przedmiocie mianowania na stopień nauczycielski postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Grażyny B. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie mianowania na stopień nauczycielski. Jak podał Sąd w motywach uzasadnienia, zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę można wnieść do Sądu Administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do hipotezy zawartej w art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie takim organem wyższego stopnia jest Kurator Oświaty w P. Tymczasem skarżąca wniosła skargę nie wyczerpując wymienionego toku postępowania, wyraźnie w swoim piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r. wskazując, że do Kuratorium Oświaty się nie odwoływała. Wobec powyższego Sąd uznał, iż taki stan rzeczy stanowi proceduralną przeszkodę w rozpoznaniu skargi.

Pismem z dnia 5 października 2004 r. Grażyna B. złożyła na powyższe postanowienie skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącej oparł skargę na naruszeniu przepisów postępowania w szczególności art. 37 Kpa oraz art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcia, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 Kpa oraz naruszenie art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpatrzenie skargi na czynności organów Prezydenta K. i Kuratorium Wydziału Oświaty w P. w postaci stwierdzenia braku podstaw do wydania decyzji o nadaniu skarżącej stopnia awansu nauczyciela mianowanego, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nieprawidłowo rozpoznał skargę Grażyny B. Przyjął bowiem, że skarga ta dotyczy wyłącznie bezczynności organu jakim jest Prezydent Miasta K. Ze skargi tymczasem wynika, że skarżąca domaga się uznania jej mianowania na stopień awansu nauczyciela mianowanego, które to mianowanie jej zdaniem nabyła z mocy prawa. Pełnomocnik skarżącej powołał się na pismo Kuratorium Oświaty w P., które w piśmie z dnia 22 maja 2003 r. stwierdziło, że "nie widzi podstaw do wydania decyzji o nadaniu przez organ prowadzący stopnia awansu nauczyciela mianowanego...." oraz na odpowiedź na pozew Prezydenta Miasta K. /w dniu 17 lipca 2003 r. skarżąca wystąpiła z pozwem do Sądu/ skierowany do Sądu Pracy w K., w którym organ oświadczył, że "...brak podstaw do wydania decyzji o nadanie stopnia awansu nauczycielskiego" oraz, że "....okoliczności faktyczne i prawne w zakresie awansu zawodowego powódki, analizowane były przez organ nadzoru pedagogicznego - Kuratora Oświaty w P.". W tym stanie rzeczy, zdaniem pełnomocnika skarżącej, zarzut że skarżąca nie wyczerpała toku postępowania zażaleniowego nie może się ostać.

Według pełnomocnika ww. pismo Kuratorium Oświaty w P. jak i odpowiedź na pozew z Urzędu Miasta K. zawierają w sobie decyzje odmowne. Żaden z powyższych organów nie pouczył skarżącej w swoich pismach o terminie i trybie odwołania się od ich decyzji co jest niesporne w sprawie. Skarżącej nie może szkodzić brak pouczenia jej przez organy do tego zobowiązane. Skarżąca zarzuca, że odrzucenie skargi wynikające w ocenie Sądu z niewyczerpania drogi postępowania odwoławczego, które spowodowane było wyłącznie brakiem pouczenia przez organ o możliwości złożenia środka odwoławczego, ostatecznie powoduje, że została ona pozbawiona możności obrony swych praw, w szczególności prawa do rozstrzygnięcia jej sprawy przez niezawisły Sąd. Skarżąca podnosi ponadto, że w niniejszej sprawie zostały naruszone wszystkie fundamentalne zasady określone w: art. 6 do art. 14 Kpa a także zasady współżycia społecznego o których traktuje art. 5 Kc, a które w niniejszej sprawie winny być zachowane.

Odpowiedź na skargę kasacyjna złożył również Prezydent Miasta K., który wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu Sąd I instancji prawidłowo i zasadnie wywiódł w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia, że skarżąca wnosząc skargę nie wyczerpała administracyjnego toku postępowania - nie wniosła bowiem odwołania do Kuratora Oświaty w P..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść skargi Grażyny B. z dnia 5 kwietnia 2004 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu wyraźnie wskazuje, iż jest to skarga na bezczynność Urzędu Miejskiego w K. Jak podała na wstępie skarżąca "W Urzędzie Miejskim nie zrobiono jednak nic w mojej sprawie, nie otrzymałam żadnej decyzji, ani informacji. Składam więc skargę na pracę Wydziału Edukacji przy Urzędzie Miejskim w K.". Tak sformułowana skarga nie pozostawiała wątpliwości, iż Grażyna B. skarży bezczynność organu administracji publicznej na co pozwala jej art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Podkreślić należy, iż w przedmiotowej skardze nie wskazano jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby być przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Co więcej w uzasadnieniu skargi opisano pokrótce przebieg postępowania i podano, iż na decyzję Wydziału Edukacji skarżąca czekała bezskutecznie wiele tygodni. W takiej sytuacji słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga Grażyny B. z dnia 5 kwietnia 2004 r. jest skargą na bezczynność organu. Tym samym należy uznać, iż zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji błędnie zakwalifikował skargę jako skierowaną przeciwko bezczynności organu nie jest usprawiedliwiony materiałem dowodowym sprawy.

Po takiej kwalifikacji powyższej skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Grażyny B. pismem z dnia 12 maja 2004 r. o wykazanie, że skarżąca żaliła się do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 3 czerwca 2004 r. wskazała, że nie odwoływała się do Kuratorium Oświaty w P.. Powyższe potwierdzają również akta niniejszej sprawy. Zatem skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej na mocy art. 37 Kpa uprawnienia złożenia na niezałatwienie sprawy w terminie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia w tym przypadku Kuratora Oświaty w P. co jest warunkiem skargi na bezczynność organu. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia czego wymaga art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy jako niedopuszczalna.

Nie można zgodzić się natomiast z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, iż pismo Kuratorium Oświaty z dnia 22 maja 2003 r. oraz odpowiedź Prezydenta Miasta K. na pozew Grażyny B. należy uznać za decyzje odmowne. Pismo Kuratorium Oświaty skierowane jest bowiem do Naczelnika Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego w K., nie zaś do skarżącej, i ma ono jedynie charakter informacyjny. Zostało ponadto skierowane w odpowiedzi na pismo z Urzędu Miasta z dnia 19 maja 2003 r., który zwrócił się o udzielenie informacji w sprawie nie zaś skutkiem odwołania skarżącej. Natomiast ww. odpowiedź na pozew Prezydenta Miasta K. jest pismem procesowym w postępowaniu sądowym nie zaś administracyjnym. Z powyższego względów nie można uznać wymienionych wyżej dokumentów za jakąkolwiek postać decyzji administracyjnych. Tym samym nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej, iż dokumenty owe nie zawierały pouczenia.

Poza tym w aktach sprawy nie znajduje się jakiekolwiek pismo skarżącej skierowane do Kuratorium Oświaty, które mogłoby być uznane za jakąś formę odwołania, "zażalenia" poprzedzającego skargę na bezczynność organu I Instancji. Jest natomiast, nie rozpatrzone, pismo Grażyny B. z dnia 10 kwietnia 2003 r. do Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego w K. o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2004 r. o odrzuceniu skargi Grażyny B. należy uznać za prawidłowe.

Z tego względu na podstawie art. 184 i 182 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, skargę kasacyjną Grażyny B. należało oddalić.