Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. i K. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 22 października 2003 r., którą została uchylona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z dnia 10 maja 2003 r. i nakazano skarżącym zamurowanie otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego w Biłgoraju przy ul. [...] od strony działki nr [...], przy czym dopuszczono wypełnienie ich materiałem przepuszczającym światło (luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie).
W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Postępowanie administracyjne w sprawie zamurowania otworów okiennych w budynku skarżących toczy się od 1994 r. W tej sprawie zapadły cztery wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie: z dnia 9 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Lu 2103/94; z dnia 5 marca 1996 r. sygn. akt SA/Lu 1584/95; z dnia 7 kwietnia 1998 r. sygn. akt 547/97; z dnia 7 marca 2002 r. sygn. akt II SA/Lu 1518/00.
Skarżący wznieśli budynek na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 grudnia 1979 r., odstępując w sposób istotny od warunków tego pozwolenia. Według pozwolenia na budowę odległość budynku od granicy z działką uczestników postępowania J. D., M. D. i S. D. powinna wynosić 3,15 m, natomiast skarżący wybudowali budynek w odległości 2,25 – 2,45 m od granicy. Okoliczność ta została przez organ przekonująco wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, a w szczególności warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w tak usytuowanym budynku nie wolno było wykonywać w ścianie od strony granicy jakichkolwiek otworów. W tej sytuacji jedynym sposobem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem było nakazanie zamurowania otworów okiennych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Okoliczność wieloletniego funkcjonowania budynku w takim stanie nie stanowi przeszkody do wydania takiego nakazu, skoro inwestor odstąpił w sposób istotny od warunków pozwolenia na budowę. Dopuszczenie wypełnienia otworów materiałem przepuszczającym światło usuwa wątpliwości wyrażone w wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 1998 r., co do zapewnienia wystarczającego oświetlenia naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżących.
W skardze kasacyjnej skarżący podnieśli zarzuty naruszenia § 20 zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżących pominięte zostały wskazania i wątpliwości podniesione w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1996 r. i z dnia 7 kwietnia 1998 r. W szczególności nie zostało wyjaśnione, że odstępstwa w zabudowie, z uwagi na nietypową sytuację na osiedlu "[...]" (działki budowlane, tzw. "półćwiartki"), były przewidziane przez ówczesne Ministerstwo Budownictwa. Skoro nie ma ustaleń co do nieprawidłowości pozwolenia na budowę, do którego należy odnieść ocenę czy odstępstwa były istotne czy nieistotne, nie można mówić o samowoli skarżących.
Powołując się na takie podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew zarzutom skargi Sąd I instancji nie naruszył wskazanych przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oceniając, iż organy wyjaśniły istotne okoliczności sprawy i dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego. W szczególności nie zostało podważone ustalenie, że skarżący wybudowali budynek mieszkalny niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Prawidłowe było stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, które zostało podzielone przez Sąd, iż zgodnie z pozwoleniem na budowę szerokość budynku powinna wynosić 7,55 m, podczas gdy został wybudowany budynek o szerokości 8,28 m, na skutek czego budynek ten został usytuowany w odległości 2,25 – 2,45 m od granicy działki rodziny [...] ze ścianą z otworami okiennymi od granicy działki. Problem nie polega więc na tym, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wzruszona, ale na tym, iż budynek został wybudowany niezgodnie z pozwoleniem na budowę w taki sposób, że ściana budynku z otworami okiennymi jest zbyt blisko granicy działki, co naruszało i narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nawet gdy przyjmie się, że pozwolenie na budowę tego budynku dopuszczało usytuowanie tego budynku, w stosunku do granicy działki [...], w odległości mniejszej niż 4 m, to na skutek samowolnego zwiększenia szerokości budynku skarżący usytuowali ten budynek ze ścianą z otworami okiennymi od strony działki [...] jeszcze bliżej od tej granicy. Usunięcie takiego naruszenia prawa w sposób przyjęty w zaskarżonej decyzji można ocenić jako minimalne. Należy przy tym mieć na uwadze, że na sąsiedniej działce znajduje się budynek rodziny [...], usytuowany zbyt blisko granicy z działką skarżących, ze ścianą z oknami od tej granicy, w którym również nakazano zamurowanie okien w ścianie od granicy z działką skarżących. W każdym razie nie można podzielić wynikającego ze skargi kasacyjnej poglądu, iż wybudowanie w okolicznościach tej sprawy szerszego budynku, niż określało to pozwolenie na budowę, co powodowało usytuowanie ściany z otworami okiennymi w odległości 2,25 – 2,45 m od granicy działki, nie stanowiło istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę.
Nie można również podzielić zarzutu skarżących, iż nie zostały wyjaśnione i rozważone wskazania i wątpliwości podnoszone w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w tej sprawie, a w szczególności w wyrokach z dnia 5 marca 1996 r. i z dnia 7 kwietnia 1998 r. Nie budzi zastrzeżeń stanowisko Sądu, że okoliczności, iż ówczesne Ministerstwo Budownictwa zezwoliło na odstępstwo w zabudowie i na takie usytuowanie tego budynku, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty objęte wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.