Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w D. - działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./ - rozkazem personalnym Nr 49 z dnia 23 lutego 2004 r. zwolnił Marka I. ze służby w Policji z dniem 25 lutego 2004 r., natomiast Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia 2 kwietnia 2004 r. /bez numeru/ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji /zmieniając ją tylko w części dotyczącej daty zwolnienia, którą ustalił na dzień 15 kwietnia 2004 r./, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaś wyrokiem z dnia 8 września 2004 r. II SA/Rz 417/02 oddalił skargę Marka I. Marek I. został zwolniony ze służby dlatego, że Sąd Rejonowy w D. wyrokiem z dnia 16 grudnia 2003 r. warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne o przestępstwo z art. 18 par. 2 Kk w związku z art. 158 par. 1 Kk, popełnione 2 sierpnia 2002 r.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zarazem uznał, że powołana przez organy Policji podstawa zwolnienia ze służby jest błędna, gdyż zastosowanie znajduje art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, stanowiący o obligatoryjnym zwolnieniu ze służby w przypadku "skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał bowiem, że Marek I. został skazany prawomocny wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, przy czym "Rodzaj kary jest bez znaczenia. Poza tym warunkowe umorzenie na okres próby jest karą, która zostaje wpisana do rejestru karnego". Wnosząc skargę kasacyjną Marek I. jako jej podstawę podał mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a to:
"1/ art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" tej ustawy przez nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji mimo stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, na podstawie którego decyzja ta została wydana, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, 2/ art. 134 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego Marka I. poprzez zmianę w wyroku podstawy prawnej jego zwolnienia z Policji z przyjętego w zaskarżonej decyzji art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji na surowszy art. 41 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy, przy czym zastosowanie tego ostatniego przepisu jest całkowicie błędne i stanowi naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne jego zastosowanie, jako że wyrok, którym postępowanie karne warunkowo umorzono nie jest wyrokiem skazującym".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie omówiono przytoczone podstawy oraz zarzucono ponadto, że pkt 8 w ust. 2 art. 41 ustawy o Policji został dodany ustawą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji /Dz.U. nr 192 poz. 1873/, która weszła w życie 29 października 2003 r., i "żaden przepis ustawy nowelizującej nie zezwala na stosowanie wprowadzonego nią art. 41 ust. 2 pkt 8 do czynów zaistniałych przed jej wejściem w życie", skarżący zaś został zwolniony ze służby z powodu czynu popełnionego 2 sierpnia 2002 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w R. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego; jak zaś stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawanie w służbie, policjanta można zwolnić ze służby.
Wprawdzie w obydwu przypadkach dochodzi do zwolnienia ze służby, przy czym tylko w pierwszym przypadku obligatoryjnie, lecz różne są konsekwencje zwolnienia, gdyż w drugim przypadku policjant zawsze otrzymuje 50 procent odprawy, natomiast w pierwszym przypadku może wyjątkowo otrzymać do 50 procent odprawy /art. 114 ust. 3 i 4 ustawy o Policji/.
W zależności zatem od podstawy zwolnienia wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dla policjanta będzie znacząco różny.
Ponadto przyjęcie innej podstawy zwolnienia przez sąd powoduje, że - poprzez zawartą w wyroku wiążącą ocenę prawną - w istocie dochodzi do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, w rozumieniu art. 134 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednak stanowiska sądu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego jest tożsame ze skazaniem, nie można podzielić, i nie ma nawet potrzeby wyjaśniania rzeczy tak oczywistych.
Skarga kasacyjna ma zatem usprawiedliwione podstawy, lecz nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Wydane w sprawie decyzje znajdują podstawę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i nietrafny jest pogląd, że - przedstawiony tylko w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - powołany przepis dotyczy wyłącznie czynów popełnionych po 29 listopada 2003 r.
Od tego dnia przepis może być stosowany, i prowadzić do zwolnienia ze służby w Policji także za czyny popełnione wcześniej, gdyż właśnie ograniczenie działania przepisu - tylko do czynów popełnionych po dniu 29 listopada 2003 r. - wymagałoby odpowiedniej regulacji, jakiej ustawa nowelizująca nie zawiera.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.