Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30.10.2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy (ze zmianą dotyczącą przedłużenia terminu ważności) decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ożarów Mazowiecki nr [...] z dnia 5.08.2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego do tankowania pojazdów samochodowych na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w Ożarowie Mazowieckim, oznaczonej jako działka geod. Nr [...]. W motywach tych decyzji organy ustaliły, że dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Ożarów Mazowiecki, zatwierdzony uchwałą [...] Rady Miejskiej w Ożarowie Mazowieckim z dnia 7.04.1994 r. Zgodnie z tym planem przewidziana do inwestycji działka znajduje się w strefie mieszkaniowo-usługowej oraz urządzeń komunikacji samochodowej. Organy administracyjne ustaliły, że wnioskowane przez K. K. i A. K. zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przeznaczeniem tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie więc z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 43 tej ustawy organ dokonuje ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie może odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamieszenie nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu E. R.-B. od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kwestia szczegółowego usytuowania planowanego obiektu, a także sprawy związane z zabezpieczeniem przed jego oddziaływaniem na sąsiednie nieruchomości będą przedmiotem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja pierwszoinstancyjna określiła też warunki zabudowy i zagospodarowania wynikające z przepisów szczególnych oraz warunku obsługi w zakresie infrastruktury technicznej a także terminu ważności decyzji.
Na wymienioną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła, w dniu 17.12.2003 r. E. R.-B.. Podniosła w niej, iż nie wyraża zgody na projektowaną inwestycję ze względu na jej niekorzystne oddziaływanie na sąsiednią nieruchomość stanowiącą własność skarżącej, na której znajduje się jej dom mieszkalny. W skardze podniesiono też, że usytuowanie stacji tankowania pojazdów płynnym gazem na tej nieruchomości naruszy zasady bezpieczeństwa ruchu na przyległych do niej ulicach, naruszy przepisy o odległościach takich obiektów oraz spowoduje zagrożenie pożarowe ze względu na znajdujący się tam główny zawór gazowy dla znacznej części Ożarowa.
Wyrokiem z dnia 6.10.2004 r. sygn. akt IV SA 5090/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz zasądził od SKO w Warszawie na rzecz skarżącej 10 zł kosztów postępowania sądowego. Sąd podał w uzasadnieniu wyroku, iż skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów, niż podała skarżąca. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie wskazało – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – żadnych danych, w oparciu o które można przyjąć obowiązywanie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Ożarowa Mazowieckiego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej tego miasta nr [...] z 7.04.1994 r. Było to konieczne ze względu na przepis art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przewidujący utratę mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dniu 1.01.1995 r. w zasadzie do dnia 1.01.2003 r. i w szczególnych sytuacjach (uchwalenia do 1.01.2003 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany) nie później niż do dnia 1.01.2004 r.
Zaistnienie wyjątku od tej zasady winno być szczegółowo wykazane w uzasadnieniu decyzji, dla której fakt obowiązywania planu ma zasadnicze znaczenie. Brak wyjaśnienia tej podstawowej dla wyniku sprawy okoliczności oznacza naruszenie w postępowaniu administracyjnym art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co – zdaniem Sądu - uzasadnia uchylenie obu decyzji.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skargę kasacyjną inwestor zamierzenia inwestycyjnego K. K.. Zarzucił mu naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa przez przyjęcie, że organy administracyjne orzekające w tej sprawie naruszyły te przepisy nie wykazując w sposób szczegółowy w uzasadnieniach swych decyzji, że w dacie ich wydania obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Ożarowa Mazowieckiego. Skarga zarzuciła też naruszenie przepisu art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z odpowiednich dokumentów dla stwierdzenia czy plan zagospodarowania przestrzennego dla Ożarowa Mazowieckiego obowiązywał jeszcze w dacie wydania zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej. W rzeczywistości bowiem uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ożarowie Mazowieckim z dnia 3.10.2002 r. zostało uchwalone Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy Ożarów Mazowiecki, co zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym spowodowało przedłużenie ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego miasta do dnia 1.01.2004 r. Nieprzeprowadzenie tego dowodu było przyczyną zbędnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo o jego zmianę i oddalenie skargi E. R.-B. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie kasacyjne jest ściśle sformalizowane i jego granice – poza przypadkami nieważności postępowania – wyznacza skarga kasacyjna, która musi spełniać ustawowe wymagania formalne. Związanie granicami skargi kasacyjnej (art. 183 ustawy z 30.08.2002 r. p.p.s.a.) oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w zasadzie bada tylko, czy wskazane w skardze podstawy rzeczywiście zaistniały i nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądami I instancji.
W badanej skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. mimo, iż są to przepisy stosowane tylko w postępowaniu administracyjnym a nie przez Sąd I instancji. Przepisów tych, w oczywisty sposób, Sąd nie mógł naruszyć skoro ich nie stosował. Skarżący podniósł, iż obraza zawartych w nich norm polegała na tym, iż WSA błędnie uznał, że do naruszenia ich doszło w postępowaniu administracyjnym. Również tak sformułowanego zarzutu nie można uznać za słuszny. Sąd wykazał bowiem (co pośrednio przyznaje skarżący w dalszej części skargi kasacyjnej), iż nie zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, to jest wynikające z przepisu art. 67 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zachowania mocy prawnej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1.01.1995 r. – do dnia 1.01.2004 r.
Wiąże się z tym drugi zarzut skargi kasacyjnej – naruszenie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Również ten zarzut nie jest uzasadniony. Przepis ten pozwala sądowi, zgodnie z jego uznaniem, przeprowadzać dowody z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie oznacza to jednak, że Sąd ma obowiązek prowadzić postępowanie dowodowe służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, bowiem należy to do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta polega, miedzy innymi, na rozpoznawaniu skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a). Dokonując takiej kontroli Sąd nie miał obowiązku ustalania stanu faktycznego sprawy, lecz winien był skontrolować, czy został on prawidłowo ustalony w postępowaniu administracyjnym. Skoro zaś stwierdził, iż nie zostały w tym postępowania wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, co mogło mieć wpływ na zaskarżoną decyzję, to zasadnie uchylił tę decyzję do ponownego rozpoznania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a).
Dlatego na mocy art. 184 wskazanej ostatnio ustawy orzeczono jak w sentencji.