Wyrok NSA z 6 września 2005 r., OSK 1943/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...]

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt IV SA 5130/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Ludwik Żukowski, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Małgorzata Stahl (spr.)
Mariusz Szufnara protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7 listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzenie ścieków

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2004 r.(IV SA 5130/03) oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7 listopada 2003 r.(nr [...]) w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za wprowadzanie ścieków. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej (art.302 ust.1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska) jest ustalenie czasu przekroczeń. W tej kwestii skarżący w toku postępowania administracyjnego i przed sądem nie wnosił zastrzeżeń. Kwestie wielkości dobowego wymiaru kary zostały w rozpatrywanej sprawie przesądzone ostatecznymi decyzjami z dnia 16 marca i 25 kwietnia 2002 r. Decyzje te przesądziły kwestie wielkości stwierdzonego przekroczenia w skali doby(przesądzona została też prawidłowość ustalenia przekroczenia) oraz określiły podmiot ponoszący odpowiedzialność za naruszenie i zobligowany do poniesienia w przyszłości kary ustalonej z uwzględnieniem kar biegnących. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące decyzji ustalających wymiar kary biegnącej nie mogą być skutecznie podnoszone w toku postępowania w przedmiocie wymierzenia kary, mogą być podnoszone w ramach ewentualnych postępowań nadzwyczajnych. W związku z tym zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania wielkości przekroczenia w związku z likwidacją odprowadzania ścieków z przedsiębiorstwa "[...]", warunków dokonywania pomiarów i błędnego określenia podmiotu,w stosunku do którego wymierzono kary – nie mogły być uwzględnione. Za przesądzone poprzednimi decyzjami należy też uznać kwestie ewentualnego uwzględnienia własnych wyników pomiarów wykonanych w dniu 27 grudnia 2001 r.

Zaskarżoną decyzję wydano z uchybieniem, które nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – niewystarczająco precyzyjnie wyjaśniono w uzasadnieniu zakres, w jakim uwzględniono informacje skarżącego w sprawie zmniejszenia wielkość przekroczenia w ostatecznej decyzji z dnia 16 maja 2002 r.

Pełnomocnik [...]zaskarżył powyższy wyrok w całości i wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 302 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska(Dz.U. Nr 62,poz.627) przez błędną wykładnię, przez przyjęcie że zaskarżona decyzja jest zasadna i nie narusza prawa oraz naruszenie przepisów postępowania – art.7 k.p.a. przez przyjęcie, że zaskarżona decyzja i decyzja I instancji zostały przyjęte po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych przez organy administracji doprowadziło do niezasadnego naliczenia kary za okres od 1 stycznia do 31 stycznia 2002 r. Zlikwidowanie źródła ścieków przemysłowych, powodujące przekroczenia ChZT powinno być uwzględnione nie tylko co do ilości ścieków ale także co do ich jakości i tym samym powinna nastąpić odpowiednia zmiana kary biegnącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zarzuty skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm.).

Są to: naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku drugiej podstawy skargi kasacyjnej chodzi o naruszenie przepisów procedury stosowanych przez sąd. Zważywszy, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisu art. 7 k.p.a. zawierającego ogólną zasadę postępowania administracyjnego (a nie sądowego), nie można uznać powołanego zarzutu za właściwie sformułowany. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej i z tego względu granice te powinny być określone zgodnie z powołanym przepisem. Zarzut naruszenia przepisu procedury niestosowanej przez sąd I instancji nie mógł być zatem rozpoznany.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego – art.301 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62,poz.627 ze zm.)należy stwierdzić, że również i on nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Skarżący w istocie kwestionuje ustalenia dokonane w poprzedzających decyzjach z dnia 16 maja 2002 r. i 25 marca 2002 r. o ustaleniu wymiaru kar biegnących. Decyzje te stały się ostateczne. Zaskarżoną do sądu I instancji decyzję wydano na podstawie art.302 ust.1 pkt 2 pow. ustawy podczas gdy zarzut dotyczy naruszenia art. 301 ust.2 pkt 1 i 2.Jak wynika z tego przepisu wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska,zawierający wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń, przy czym wniosek ten musi być przedłożony w terminie 30 dni od dnia dokonania własnych pomiarów lub ustaleń. Skarżący był informowany o tym, że powoływane własne wyniki pomiarów nie mogą być uwzględnione, bo zostały wykonane w dniu 27 grudnia 2001 r. a przedłożono je dopiero w dniu 31 stycznia 2002 r., co naruszało warunki formalne określone w przepisie ust.3 art.301 Prawa ochrony środowiska.

W sytuacji gdy kwestie związane z zasadnością wymierzenia kary skarżącemu Zakładowi, prawidłowości poboru próbek i ustalenia wielkości przekroczenia zostały ustalone w ostatecznych decyzjach w przedmiocie wymiaru kar biegnących to nie mogły być, bez ich wzruszenia, rozważane na etapie wymierzenia kary. Tym samym także i zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art.184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.