Postanowienie NSA z 8 lipca 2005 r., OSK 1947/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lipca 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Marka K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2004 r. sygn. akt II SA 2116/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Wojciech Chróścielewski
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Marka K. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem dyscyplinarnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 września 2004 r., II SA 2116/03 odrzucił skargę Marka K. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 8 kwietnia 2003 r., odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem dyscyplinarnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

W uzasadnieniu postanowienia odnosząc się do regulacji prawnych, na podstawie których wydano zaskarżone postanowienie, par. 52 i 49 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 12 listopada 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa... /Dz.U. nr 133 poz. 1495/, który to akt Sąd uznał za wydany z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - Sąd oceniał dopuszczalność skargi na podstawie przepisów ustawy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w pierwszej instancji przez ministra, a skoro tak to zgodnie z treścią art. 127 par. 3 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy wprawdzie odwołanie, lecz strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.

Skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i tym samym nie wyczerpał przewidzianego prawem trybu. Wniesienie skargi Sąd uznał więc za niedopuszczalne i odrzucił ją na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marek K., reprezentowany przez adwokat Andrzeja L. i zaskarżając postanowienie w całości na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 9 i 222 Kpa oraz art. 107 par. 1 i art. 127 par. 3 Kpa przez przyjęcie, że skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, podczas gdy pomimo braku właściwego pouczenia już w dacie 18 kwietnia 2003 r. złożył Szefowi ABW opatrzone datą 17 kwietnia pismo zatytułowane "zażalenie", domagając się ponownego rozpoznania sprawy, które - w myśl art. 9 i 222 Kpa - powinno być potraktowane przez WSA jako wniosek w rozumieniu art. 127 par. 3 Kpa.

Skarga domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Sąd odwoławczy rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W tej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 par. 2 ustawy, nie występuje.

Rozpoznając sprawę w granicach podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie są one zasadne, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, iż zaskarżone postanowienie z 8 kwietnia 2003 r. Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zapadło w postępowaniu administracyjnym, jednakże nie mogło być ono skutecznie zaskarżone do sądu z uwagi na przepisy art. 52 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wymagają one przed wniesieniem skargi wyczerpania środków zaskarżenia, przy czym przez wyczerpanie środków należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z uwagi na to, iż skarga została wniesiona pod rządami ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należy stwierdzić, iż także wówczas przepisy art. 34 ust. 1 i 2 zawierały identyczne warunki skutecznego wniesienia skargi.

Skarżący wnosząc skargę warunków tych nie spełnił, nawet przy przyjęciu, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył przed właściwym organem w ustawowym terminie. Nie wystarczy bowiem samo złożenie wniosku, lecz wymagane jest aby skarga została wniesiona na akt administracyjny wydany w wyniku złożenia takiego wniosku. Dopiero akt wydany w następstwie rozpatrzenia wniosku spełnia warunki określone w ustawie. Zatem nietrafnym jest zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów procedury, skoro zarzut ten winien być skierowany przeciwko organowi, a Sąd mógłby tę sprawę rozpatrywać jedynie na skutek skargi na bezczynność organu.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy, chociaż błędnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarł stwierdzenie sugerujące, iż rozpatrywał skargę i oceniał jej zasadność.

Odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej oznacza, iż badanie Sądu ogranicza się jedynie do badania dopuszczalności jej wniesienia, nie zaś jej zasadności. To ostatnie może nastąpić tylko wówczas gdy skarga została wniesiona w terminie i jest w świetle przepisów dopuszczalna.

Błędne stwierdzenie zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu nie narusza prawa w takim stopniu, aby orzeczenie to mogło zostać uchylone. Wywody Sądu w tym zakresie jak również argumentacja odnosząca się do oceny zgodności aktu wykonawczego z przepisami Konstytucji RP należy potraktować jedynie w takim aspekcie w jakim odnosiły się one do oceny przesłanek warunkujących dopuszczalność skargi.

Z powyższych względów naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.