Wyrok NSA z 29 czerwca 2004 r., OSK 196/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. J.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 10 września 2003 r. sygn. akt SA/Sz 1994/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Edward Janeczko
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. i E. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 września 2003 r. Sygn. akt SA/SZ 1994/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie po rozpoznaniu skargi Z. i E. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego wyroku podano, iż przedmiotem sprawy było orzeczenie o zmianie za zgodą strony decyzji z dnia [...] czerwca 1997 r. o pozwoleniu na budowę polegającym na rozbudowie piekarni i wprowadzeniu aneksu do projektu budowlanego. Skarżący - właściciele działki sąsiadującej z nieruchomością inwestora w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosili zarzuty dotyczące pozostawania w obrocie prawnym nakazu rozbiórki samowoli budowlanej zaistniałej na terenie objętym przedmiotowym pozwoleniem na budowę, który nie został wykonany a ponadto wykonanie już przedmiotowych robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na ich budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te zostały podtrzymane. Wydając zaskarżony wyrok uchylający tylko decyzję organu II instancji Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne ze swej istoty jest dwuinstancyjne i wynika stąd dla organów obu instancji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie rozpatrzył należycie odwołania, dokonał oceny istotnych dla sprawy okoliczności, podnoszonych w skardze, bardzo ogólnikowo. Bezkrytycznie też uznał ustalenia organu I instancji w zakresie stanu faktycznego za niepodważalne pomimo kwestionowania przez stronę odwołującą się rzetelność pracowników organu nadzorującego inwestycję.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł T. J. reprezentowany przez radcę prawnego H. N. zaskarżając wyrok w całości "z powodu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano przebieg postępowania w sprawie stwierdzając w konkluzji, że z zaskarżonym wyrokiem nie zgadza się inwestor, gdyż w jego ocenie organ odwoławczy "w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy występujący w sprawie".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionej podstawie.

Stosownie do art. 174 pkt 1 mającej w niniejszej sprawie zastosowanie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzuca się "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię", czyli wymienia przesłankę określoną w powyższym przepisie, jednakże w ogóle nie wskazuje, iż zaskarżony wyrok został oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego, który w ocenie strony został naruszony przez błędną wykładnię. Dodatkowo w konkluzji uzasadnienia skargi kasacyjnej podnosi się, iż strona nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do tego, że organ odwoławczy nie wywiązał się ze swoich obowiązków procesowych stwierdzając - "Wojewoda Zachodniopomorski jako organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy występujący w sprawie".

W związku z tym według strony, "nie można zgodzić się z naruszeniem przepisu art. 77 Kpa" przez Sąd, który uznał, że przeciwnie, Wojewoda wadliwie przeprowadził postępowanie odwoławcze.

Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej zatem wbrew postawionemu w niej zarzutowi naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, w rzeczywistości wskazuje na to, że skarga kasacyjna nie godząc się z oceną Sądu w kwestii prawidłowości postępowania odwoławczego, odnosi się faktycznie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co mogłoby być przesłanką skargi kasacyjnej, jeżeliby wskazano w niej, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Przyjmując więc nawet, że faktycznie skarga kasacyjna została oparta na zarzucie z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak nie wskazuje się w niej, że zarzucane uchybienie prawu procesowemu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że zaskarżony wyrok uchyla jedynie decyzję organu II instancji, w wyniku czego organ ten jest zobowiązany ponownie wnikliwie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionej podstawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.