Wyrok NSA z 19 maja 2004 r., OSK 212/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2003r. sygn. akt I SA 825/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.), Sędziowie NSA Edward Janeczko, Zygmunt Niewiadomski
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi W. P. i J. F. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości warszawskiej

Sentencja

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu,
2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz W. P. 280 zł (dwieście osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Starosta Powiatu Warszawskiego - działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 16 lutego 1949r. złożonego przez E. P., którego następcami są W. P. i J. P. - decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu dawnej nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. S. 25 i ul. C. 166 (nr hip. N [...]) obecnie będącego własnością Skarbu Państwa i stanowiącego część działek nr [...], [...] i [...], natomiast Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zaś wyrokiem z dnia 22 lipca 2003r. I SA 825/01 oddalił skargę W. i J. P. Starosta podał, że stan zagospodarowania nieruchomości oraz jej funkcja nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, gdyż działki, w których skład wchodzi nieruchomość stanowią teren ulicy G., W. i S., zatem służą użyteczności publicznej.

Wojewoda podał z kolei, że teren pozostaje we władaniu Zarządu Dróg Miejskich, mieści chodniki wraz z trawnikiem, i "jest to zagospodarowanie docelowe, wydzielające teren pod drogę publiczną służącą ogółowi społeczeństwa, a zatem funkcja, jaką nieruchomość spełnia związana jest z celem publicznym określonym w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 z 2000r. - tekst jednolity)".

Sąd administracyjny - dysponując stanowiskiem Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy zawartym w piśmie z dnia [...] [...] oraz stanowiskiem Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie zawartym w piśmie z dnia [...] [...] - oddalił skargę uznając, że wszystkie części dawnej nieruchomości warszawskiej znajdują się w liniach rozgraniczających ulic i stanowią część pasa drogowego, stąd ich oddanie w użytkowanie wieczyste nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego a nadto z niesprzecznym z tym planem faktycznym zagospodarowaniem gruntu na pasy drogowe ulic, gdyż w skład pasa drogowego wchodzą również chodniki.

W skardze kasacyjnej W. P. zarzucił naruszenie art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 marca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) przez błędną wykładnię normatywnego pojęcia chodnika jako przeznaczonej do ruchu pieszych części drogi wchodzącej w skład pasa drogowego - podnosząc, że zaliczenie gruntu do pasa drogowego musi wynikać z położenia względem linii rozgraniczających ulicę a nie tylko z faktycznego zagospodarowania polegającego na ułożeniu chodnika - oraz naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez pominięcie dostarczonego w postępowaniu sądowym dowodu w postaci sporządzonej 28 czerwca 2003r. przez uprawnionego geodetę mapy sytuacyjnej nieruchomości hip. [...]i N [...], z której wynika że w każdym razie część obecnej działki nr [...], o powierzchni 573 m2, położona przy ul. S. - W., nie wchodzi w skład pasa drogowego, gdyż pozostaje poza projektowanymi liniami rozgraniczającymi ulicę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Wprawdzie sąd - wobec niejasnego stanowiska organów administracji - dostrzegł potrzebę dodatkowych ustaleń, lecz ostatecznie poprzestał na niepopartej dokumentami odpowiedzi udzielonej przez Biuro Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, i nie odniósł się już do przedstawionej przez skarżącego mapy geodezyjnej - z której wynika, że nie wszystkie części dawnej nieruchomości warszawskiej są położone w liniach rozgraniczających ulicę - tym samym nie rozpatrzył całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie, zatem dokładnie nie wyjaśnił jej stanu.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 188 i art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.