Wyrok NSA z 14 września 2004 r., OSK 225/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 16 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 3142/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz, Joanna Runge-Lissowska (spr.)
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16.12.2003 r. sygn. akt II S.A./Ka 4142/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargę T. R. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].09.2001 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gliwicach z dnia [...].08.2001 r. nr [...], orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u T. R. choroby zawodowej w postaci zawodowego urazu akustycznego. Sąd uznał, że dowody zgromadzone przez organy w sprawie nie pozwalają na uznanie choroby - obustronnego mieszanego (przewodzeniowo - odbiorczego) urazu akustycznego - za chorobę zawodową, ale spowodowaną innymi czynnikami niż hałas.

W skardze kasacyjnej T. R., reprezentowany przez adw. J. P., zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, polegające na nieuwzględnieniu faktu, iż dolegający niedosłuch ma nie tylko charakter przewodzeniowy, ale również odbiorczy - zatem posiadający etiologię zawodową, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozp. RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) przez niewłaściwą wykładnię i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek, a nadto błędne przyjęcie, że dolegający zawodowy uraz akustyczny wywołany jest innymi czynnikami niż hałas, podczas gdy te inne czynniki nie występowały w pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna powinna zawierać podstawy sformułowane zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu prawa materialnego, czy procesowego i stopnia naruszenia tego przepisu przez orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego wniesiona została ta skarga. Precyzyjnemu wskazaniu podstaw kasacyjnych służy, nałożony art. 175 § 1, ustawy rygor sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, jak wynika z art. 183 § 1 ustawy. Sąd może zatem brać pod uwagę tylko przedstawione w podstawie skargi kasacyjnej zarzuty w przeciwieństwie do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który zarzutami i wnioskami skargi nie jest związany, z mocy art. 134 § 1 ustawy. W przeciwieństwie bowiem do tej skargi, skarga kasacyjna nie jest nadzieją na możliwość uchylenia zaskarżonego nią orzeczenia, ale środkiem, który precyzyjnie ma wskazywać swoje podstawy. Niezgodne z art. 174 ustawy, przytoczenie podstaw kasacyjnych może w konsekwencji spowodować pozostawienie w obrocie prawnym wadliwego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w rezultacie i wadliwych decyzji administracyjnych lub wyeliminowanie z obrotu decyzji prawidłowych.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawiera podstawy sformułowane zupełnie ogólnikowo, stwierdzając jedynie, że zostały naruszone przepisy prawa procesowego, bez wskazania o jakie mogły chodzić, a także przepisy materialne tj. rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych, również bez wskazania, o które przepisy tego aktu chodzi. Tak przytoczonych podstaw kasacyjnych nie można uznać za usprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny musiałby bowiem dokonać wykładni skargi kasacyjnej o jakie przepisy prawa materialnego i procesowego skarżącemu chodzi, a zatem uzupełnienia podstaw kasacyjnych do czego uprawniony nie jest wobec określenia przez art. 183 § 1, granic rozpoznania sprawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w/w ustawy.