Wyrok NSA z 26 maja 2004 r., OSK 268/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dariusza K.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 3040/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz(spr.), Sędziowie NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Zbigniew Rausz
Edyta Pawlak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Dariusza K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 9 października 2001 r. (...) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2003 r. I SA 3040/01 oddalił skargę Dariusza K. - emerytowanego funkcjonariusza Straży Granicznej- na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 9 października 2001 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w G. z dnia 27 lipca 2001 r. (...) odmawiającą przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Sąd podzielił stanowisko obydwu organów Straży Granicznej, że - w świetle art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej /t.j. Dz.U. 2002 nr 171 poz. 1399/ oraz par. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania /Dz.U. nr 106 poz. 1213/ - świadczenie to nie przysługuje funkcjonariuszowi, który przeszedł na emeryturę.

Występując ze skargą kasacyjną Dariusz K. zarzucił, że wyrok został wydany z rażącym naruszeniem: art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, par. 5 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., oraz art. 104 par. 1 Kpa w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej "poprzez zaniechanie wydania decyzji ustalającej przez Morski Oddział Straży Granicznej w G. o cofnięciu lub utracie uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego" i wskazując na te podstawy domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji organów obydwu instancji oraz orzeczenia ustalającego o uprawnieniu do równoważnika.

Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż jeszcze jako żołnierz zawodowy Wojsk Ochrony Pogranicza nabył prawo do osobnej kwatery stałej i dlatego otrzymywał ten równoważnik. Z chwilą zwolnienia skarżącego ze służby zaprzestano wypłaty ww. równoważnika bez wydania decyzji pozbawiającej tego świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, przy czym w istocie chodzi tylko o ustawę o Straży Granicznej - która odwołuje się do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z dnia 20 maja 1976 r., nie zaś do obowiązującej ustawy z 1995 r. - lecz art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej nie znajdował zastosowania w sprawie.

Przepis ten stanowi o zachowaniu uprawnień mieszkaniowych - nabytych na podstawie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do Straży Granicznej - podczas, gdy uprawnienia mieszkaniowe skarżącego nie były kwestionowane, natomiast przedmiotem postępowania było wyłącznie uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, rozpatrywane w świetle obowiązującego w chwili orzekania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1999 r. regulującego zasady przyznawania tego świadczenia. Z tej przyczyny nie może uznać za uzasadniony zarzut naruszenie art. 24 ust. 4 cytowanej ustawy.

Skarżący zarzuca także naruszenie par. 5 powołanego rozporządzenia, w którym jest mowa, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej.

Zarzut ten również nie jest trafny, gdyż skarżący nie pozostaje w służbie, a więc nie spełnia przesłanki określonej w tym przepisie do przyznania przedmiotowego równoważnika.

Naruszenie art. 104 par. 1 Kpa, które podnosi się w skardze kasacyjnej nie może odnosić się do sądu, gdyż wydawanie decyzji administracyjnych z zastosowaniem tego przepisu należy do organów administracji zaś w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania.

Wobec powyższego, mając na uwadze, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach /zarzutach/, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.