Wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 289/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 czerwca 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Podkarpackiego

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Rz 1438/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Zygmunt Niewiadomski /spr./
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Rady Miasta Tarnobrzega na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 sierpnia 2003 r. Nr P.I 0911/125/03 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał o odrzuceniu zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Teza

W sytuacji gdy rada gminy podejmuje uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i upoważnia przewodniczącego rady do wniesienia skargi do sądu to podmiot ten staje się sui generis pełnomocnikiem rady. Nie można w takiej sytuacji skutecznie dowodzić, że skarga wniesiona przez przewodniczącego rady gminy jest z tego powodu niedopuszczalna.

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 27 sierpnia 2003r. Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność czternastu uchwał Rady Miasta Tarnobrzega z dnia 26 czerwca 2003r., oznaczonych odpowiednio numerami XI/114-127/03, uwzględniającymi zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "Miechocin-Ocice" w Tarnobrzegu. W ocenie Wojewody ograniczenie się Rady Miasta Tarnobrzega do stwierdzenia, że przedmiotowe zarzuty uwzględnia się ze względu na ochronę prawa własności to w istocie brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, wymaganego art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Działając ze skargi Rady Miasta Tarnobrzega Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004r., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia nadzorcze ze względu na to, iż organ nadzoru – Wojewoda Podkarpacki, z naruszeniem art. 91 ust. 1, art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, orzekał w sprawie po terminie 1 miesiąca, ustawowo przewidzianego dla tego organu.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła pełnomocnik Wojewody Podkarpackiego radca prawny E. P. Skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 18 tej ustawy i art. 91 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że z treści art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż termin do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego rozpoczął bieg z dniem doręczenia uchwały bez dokumentacji planistycznej w sytuacji gdy art. 18 w/w ustawy ustanawia odrębne zasady sporządzania i uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie skarżonym wyrokiem art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, iż przewodniczący rady gminy jest uprawniony do podpisania i wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji tych zarzutów, tj. naruszenia w/w przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, że przewodniczący rady gminy, w sytuacji gdy rada gminy podjęła uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego i upoważniła go do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie był uprawniony do dokonania tej czynności. Co prawda nie ma przepisu prawa, który stanowiłby o tym wprost, poza art. 98 ust. 3a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) z którego takie uprawnienie dla przewodniczącego rady gminy wynika w okresie zmiany kadencji rady gminy, to jednak uprawnienie to o charakterze ogólnym można wyprowadzić z wykładni systemowej przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Skoro bowiem jej przepisy tworzą konstrukcję nadzoru opartą o kontrolę legalności działalności oddzielnie każdego z organów gminy (rady oraz wójta, burmistrza lub prezydenta miasta), wyposażając każdy z nich w uprawnienie do decydowania o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego, to należy przyjąć, że w tych sprawach w imieniu rady gminy wystąpić może podmiot upoważniony przez radę, w szczególności jej przewodniczący, który z mocy art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym organizuje pracę rady. W sytuacji gdy rada gminy podejmuje uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i upoważnia przewodniczącego rady do wniesienia skargi do sądu to podmiot ten staje się sui generis pełnomocnikiem rady. Nie można w takiej sytuacji skutecznie dowodzić, że skarga wniesiona przez przewodniczącego rady gminy jest z tego powodu niedopuszczalna.

Co do zaś zarzutu, iż Sąd – wyrokujący w sprawie – błędnie przyjął, że termin do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego przez wojewodę rozpoczyna bieg w dacie doręczenia kwestionowanej uchwały, a nie od dnia doręczenia niezbędnych do oceny jej legalności materiałów planistycznych to trzeba stwierdzić, iż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia tego poglądu. Stosownie do regulacji art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy organ nadzoru orzeka w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Stosownie zaś do art. 93 ust. 1 tej ustawy po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważność uchwały (zarządzenia) organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę (zarządzenie) do sądu administracyjnego. Zasad tych – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – nie zmieniły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a trzydziestodniowy termin do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały dotyczył również uchwał o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, że jeśli Wojewoda Podkarpacki doszedłby do przekonania, że do oceny legalności przedmiotowej uchwały niezbędne były określone materiały planistyczne to winien do nich sięgnąć przy pomocy dostępnych mu środków prawnych w trakcie trwania postępowania nadzorczego i w terminie o którym mowa.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).