Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17.12.2003 r. sygn. akt II SA/Lu 407/03, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę P. D. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...].03.2003 r. nr [...]. Decyzją tą Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania P. D. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].01.2003 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu go z pobytu stałego, uchylił decyzję organu I instancji w całości i anulował czynność materialno-techniczną polegającą na zameldowaniu na pobyt stały. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) - który stanowił podstawę decyzji organu I instancji - zgodnie z którym wymeldowanie następuje w sytuacji, gdy osoba zameldowana opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, ma zastosowanie wyłącznie, gdy uprzednio dokonana czynność materialno-techniczna polegająca na zameldowaniu była prawidłowa, natomiast w przypadku, gdy osoba zameldowana na pobyt stały nie spełniała w dacie tej czynności warunków przewidzianych w art.9, 10 i 11 tej ustawy, tj. nie przebywała pod wskazanym adresem, organ administracyjny z urzędu winien uchylić taką wadliwą czynność, która rodzi jedynie domniemanie o zameldowaniu pod danym adresem. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że P. D., co przyznaje, w lokalu, w którym został zameldowany dnia 28.11.2001 r., nie zamieszkiwał i nie zamieszkuje, co, choć było spowodowane czynnikami obiektywnymi, to jednak nie wykazał, że poczynił jakiekolwiek kroki w celu wejścia w posiadanie lokalu (P. D. jest współwłaścicielem lokalu, o zameldowanie w którym się ubiegał), zatem uzasadnione było stanowisko Wojewody, że dane stanowiące podstawę do zameldowania były nieprawdziwe, co dawało podstawę do anulowania czynności, na podstawie art.47 ust.2 cyt. ustawy - stwierdził Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. D., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego uchylenia i zarzucając: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.6 ust.1 w zw. z art.4 pkt 1 oraz art.47 ust.2, art. 15 ust.2, art.9 ust.2 i innych cyt. ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, iż zameldowanie rodzi jedynie domniemanie, że dana osoba mieszka pod wskazanym adresem, które może być obalone na podstawie art. 47 ust.2 i zastosowanie tego przepisu wobec skarżącego wskazuje pominięcie przesłanki art.6 ust.1 w zw. z art.4 pkt 1 ustawy, mające pierwszeństwo w analizie stanu prawnego i faktycznego i pominięcie faktu, że jest on współwłaścicielem, co daje mu prawo zgłoszenia stałego miejsca pobytu rodzące po stronie organu obowiązek przyjęcia tego zgłoszenia i dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na podstawie tego zgłoszenia oraz rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 139, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i in. kpa, jeżeli mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, a polegające na nie uzasadnieniu przepisów służących załatwieniu sprawy, nie wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, pominięciu faktu uzasadniającego wieloletnie zamieszkiwanie, nie dokonanie oceny czynności sprawdzających, nie zwrócenie się o udzielenie informacji czy przedstawienie dokumentów (np. wypis z księgi wieczystej), a ograniczenie się przez organ tylko do krótkiego protokołu i doręczenia decyzji stronom.
Pismem z dnia 16.10.2004 r. Wojewoda Lubelski poinformował Sąd, iż nie skorzysta z prawa udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, jako posiadająca usprawiedliwione podstawy.
W podstawach skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który miał zastosowanie do postępowania przed Sądem, na mocy art.59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jak i prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie.
Zgodzić należy się z zarzutem skargi, że Sąd nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, choć wynikało to z art.7 kpa, a taką był fakt, iż P. D. był współwłaścicielem lokalu, o zameldowanie w którym ubiegał się, a do odwołania od decyzji załączył stosowne postanowienie Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych, a choć z twierdzenia drugiego współwłaściciela lokalu - żony P. D. - wynikało, że zostały podjęte czynności co do pozbawienia go tego tytułu, to kwestii tej Sąd nie wyjaśnił, ani się do niej nie ustosunkował. Prawo własności do lokalu nie pozostaje bez wpływu na czynność materialno-techniczną jaką jest zameldowanie w lokalu będącym przedmiotem tego prawa. Pominięcie tej okoliczności miało w konsekwencji wpływ na ocenę co do tego, że w sprawie może mieć zastosowanie art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 47, poz. 960 ze zm.).
Za przesądzającą w sprawie uznana została okoliczność nie przebywania w lokalu, a nie tytuł prawny do niego, co doprowadziło do uznania, że niewadliwa jest czynność anulowania zameldowania osoby, mającej tytuł własności do lokalu, i istnienia podstaw, o których mowa w art. 47 ust.2 cyt. ustawy, do takiego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).