Wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 301/04

Rozpoznanie

w dniu 1 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasto Sz.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2004 r. SA/Sz 1822/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Gminy Miasto Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia 14 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej za niezabudowanie gruntu - oddala skargę kasacyjną; (...).

Teza

Jeżeli wójt, burmistrz lub prezydent miasta jako organ administracji publicznej rozstrzyga w indywidualnej sprawie w drodze decyzji administracyjnej, a jednocześnie występuje w postępowaniu jako organ gminy, to doręczenie mu decyzji organu odwoławczego jest skuteczne w obu pełnionych przez niego funkcjach.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2004 r. /SA/Sz 1822/03/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę gminy - Miasto Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia 14 sierpnia 2003 r., uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Sz., ustalającą użytkownikom wieczystym Arturowi R. i Andrzejowi Ł. dodatkową opłatę roczną na rok 2004 r. w wysokości 496.000 zł z tytułu nie zagospodarowania w terminie nieruchomości stanowiącej własność gminy - Miasto Sz. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu, powołując się na art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, iż skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu ustawowo przewidzianego do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. została doręczona Prezydentowi Miasta Sz. w dniu 18 sierpnia 2003 r., a skarga na tę decyzję została wniesiona do Sądu w dniu 18 września 2003 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia do sądu administracyjnego.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła gmina - Miasto Sz., reprezentowana przez radcę prawnego Waldemara S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez odmowę jego zastosowania. Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2

Konstytucji RP poprzez zastosowanie art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do oceny terminu wniesienia skargi przed dniem 1 stycznia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Rozstrzygające znaczenie dla oceny zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ma kwestia daty doręczenia Prezydentowi Miasta Sz. przywołanej na wstępie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. w sytuacji gdy występował on w sprawie w podwójnej roli: organu administracji publicznej orzekającego w sprawie oraz organu gminy reprezentującego jej interesy. Żądanie gminy - Miasta Sz., aby w takiej sytuacji decyzja organu odwoławczego była doręczana Prezydentowi Miasta dwukrotnie w zależności od funkcji w jakiej występuje w sprawie nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa i co nie pozostaje bez znaczenia w sprawie, kłóciłoby się z wymogami racjonalnego i ekonomicznego działania organów administracji publicznej, w tym wyrażoną w art. 12 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą zobowiązującą do eliminacji z postępowania administracyjnego nadmiernego formalizmu. W tej sytuacji nie można skutecznie powoływać się na to, iż Prezydent Miasta Sz. otrzymując decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. występował tylko w roli organu administracji publicznej orzekającego w sprawie. Jeżeli wójt, burmistrz lub prezydent miasta jako organ administracji publicznej rozstrzyga w indywidualnej sprawie w drodze decyzji administracyjnej, a jednocześnie występuje w roli organu gminy, to doręczenie mu decyzji organu odwoławczego jest skuteczne w obu pełnionych przez niego funkcjach. Nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku te argumenty strony skarżącej, które związane są z twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. została doręczona Prezydentowi Miasta Sz. wyłącznie jako organowi administracji orzekającemu w sprawie, a gmina - Miasto Sz. dowiedziała się o niej znacznie później i w związku z tym termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego winien być liczony od dnia doręczenia decyzji Prezydentowi Miasta jako organowi gminy.

Jeżeli zatem przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. została doręczona Prezydentowi Miasta Sz. w dniu 18 sierpnia 2003 r., a skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie została wniesiona w dniu 18 września 2003 r., to nastąpiło to z uchybieniem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przewidzianego zarówno przez Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ jak i ustawę z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. To zaś oznacza, że traci na znaczeniu zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z powołaniem się w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 97 par. 1 ww. Przepisów wprowadzających ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, a nie na art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Jeżeli zaś chodzi o ocenę zasadności tego zarzutu to trzeba stwierdzić, że Sąd wyrokujący w sprawie, zasadnie powołał się na art. 97 par. 1 ww. Przepisów wprowadzających ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, choć winien to uczynić w związku z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceniając termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego stosownie do regulacji art. 35 ust. 1 wówczas obowiązującej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. To uchybienie /błędne uzasadnienie części orzeczenia/ nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone orzeczenie Sądu odpowiada zatem prawu, co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.