Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 października 2003 r. sygn. akt IV SA 1915/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. i L. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki oddalił skargę podając, co następuje: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. uchylił decyzję Burmistrza Gminy Warszawa-Ursynów z dnia [...] września 1996 r. nakazującą Zarządowi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "..." w Warszawie rozbiórkę części obiektu budowlanego - nadbudowy garaży - pomieszczeń trzech pracowni i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że decyzja organu I instancji została uchylona decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 1996 r. przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 199 r. uchylił decyzję Wojewody Warszawskiego z dnia [...] grudnia 1995 r. ze względu na naruszenie art. 138 kpa. Wojewoda rozpatrując sprawę ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnił zmiany stanu sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. Burmistrz Gminy Warszawa-Ursynów zezwolił Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "..." na użytkowanie przedmiotowego budynku. Wojewoda podkreślił, iż w stosunku do obiektu budowlanego, co do którego wydano decyzję zezwalającą na użytkowanie, niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania na podstawie art. 48, 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę wniesioną od powyższej decyzji przez S. i L. S. za niezasadną, uznając, że organ orzekający w postępowaniu dotyczącym rozbiórki obiektu budowlanego miał obowiązek uwzględnić fakt wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. Podnoszona natomiast przez stronę kwestia uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie "mogła natomiast stanowić ewentualną podstawę wznowienia postępowania", bowiem powstała ona po wydaniu kwestionowanej decyzji, "co oznacza, że jej zaistnienie nie było związane z naruszeniem przez organ prawa, a tylko w takim wypadku możliwe byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA". Wobec obowiązywania ostatecznej decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu postępowanie w sprawie rozbiórki tego obiektu stało się bezprzedmiotowe /art. 105 (1 kpa/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. i L. S. reprezentowani przez adwokata M. R. zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie utrzymanej tym wyrokiem decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji ją poprzedzającej. Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 8 i 12 kpa w związku z art. 64 Konstytucji RP, wobec nie zbadania rzeczywistego stanu sprawy i nieuwzględnienia faktu samowoli budowlanej, 2/ naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważa się, iż "Z punktu widzenia logiki trudno odmówić racji" ustaleniu Sądu, iż organ zasadnie umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki, bowiem nie mógł przewidzieć, że następnie zostanie uchylona decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Jednakże w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną organ mógł zastosować art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym a skoro tego nie uczynił, nie został spełniony postulat szybkości postępowania oraz zasada prawdy obiektywnej /art. 7 i 12 kpa/. Ponadto w sprawie danej inwestycji toczy się postępowanie przed sądem powszechnym z powództwa wnoszących skargę kasacyjną przeciwko inwestorowi, w toku którego zostało wydane postanowienie zabezpieczające powództwo z dnia 15 maja 1997 r. nakazujące wstrzymanie prac budowlanych i zakaz korzystania z już wybudowanej części, które jest ignorowane przez inwestora oraz organy orzekające w sprawie administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, iż nie mógł być uwzględniony zarzut niezastosowania przez Sąd I instancji art. 48 Prawa budowlanego, bowiem tego przepisu Sąd nie stosował w niniejszej sprawie. Jak to jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził jedynie, iż z uwagi na to, że w dacie orzekania zaskarżoną decyzją istniała ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie danej inwestycji, a więc postępowanie, którego przedmiotem był nakaz rozbiórki, było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 (1 kpa. Późniejsze uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie /po wydaniu decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie/, stanowi w ocenie Sądu "ewentualną podstawę wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją".
Jak to przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie przez Sąd, czyni nieskutecznym zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania /patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 ONSA z.1, poz.11/. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania - art. 7, 8 i 12 kpa. Wprawdzie przepisy te miały w myśl art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ zastosowanie, jednakże nie można skutecznie twierdzić, iż Sąd naruszył te przepisy w sytuacji, gdy nie jest kwestionowana okoliczność istnienia w dacie wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie rozbiórki, decyzji ostatecznej pozwalającej na użytkowanie obiektu. Oddalenie skargi przez Sąd oparte na uznaniu legalności zaskarżonej decyzji nie narusza z pewnością wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, iż w ocenie strony organ orzekający wiedząc o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powinien był skorzystać z przepisu art. 38 ust 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie odnosi się do postępowania przed Sądem oraz nie stanowi zarzutu postawionego Sądowi, a jedynie jest wyrazem ogólnej oceny działania organu. Podnoszona także okoliczność, iż toczy się postępowanie cywilne przed sądem powszechnym nie stanowi uzasadnienia dla konkretnego zarzutu skierowanego przeciwko zaskarżonemu wyrokowi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.