Wyrok NSA z 22 czerwca 2004 r., OSK 331/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 czerwca 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 28 listopada 2003r. sygn. akt II SA/Ka 2940/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski, Joanna Runge-Lissowska /spr./
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 28.11.2003r. sygn. akt II SA/Ka 2940/01 oddalił skargę W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...].09.2001r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gliwicach z dnia [...].04.2001r. nr [...] orzekającą o braku podstaw do rozpoznania u W. M. choroby zawodowej - uszkodzenia narządu słuchu. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, iż odpowiada ona wymogom prawa, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), obowiązującego w dacie orzekania przez organy. Sąd podkreślił, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że W. M. pracował w warunkach narażenia na chorobę zawodową i okoliczności tej organy inspekcji sanitarnej nie kwestionowały, jednak uprawnione placówki diagnostyczne obydwu szczebli nie rozpoznały uszkodzenia słuchu typu odbiorczego, ale niedosłuch obustronny typu mieszanego (przewodzeniowo - odbiorczy), a zatem nie jest to uszkodzenie wywołane działaniem hałasu, wymienione pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia i wobec tego nie zaistniała jedna z przesłanek wymaganych § 1 ust. 1 rozporządzenia, co uniemożliwiało stwierdzenie choroby zawodowej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył W. M. wnosząc o jego zmianę w ten sposób, żeby uchylona została decyzja organu II-ej instancji, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Jako podstawa skargi kasacyjnej zostało wskazane naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na rozstrzygnięcie poprzez nieuwzględnienie przez Sąd faktu, że niedosłuch ma nie tylko charakter przewodzeniowy, lecz również i odbiorczy, a więc posiadający etiologię zawodową, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych przez niewłaściwą jego wykładnię, wobec uzależnienia stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek. Skarżący podniósł, iż skoro bezsporne jest, że praca była wykonywana w warunkach gdzie występował czynnik szkodliwy dla zdrowia, a stwierdzony niedosłuch ma charakter mieszany przewodzeniowo - odbiorczy, to należy dojść do wniosku, iż oprócz przyczyn samoistnych choroba ma również podłoże zawodowe i wobec tego Sąd powinien uchylić decyzję odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna wniesiona przez W. M. tak ogólnie przytacza podstawy kasacyjne, że nie można jej uznać za mającą usprawiedliwione podstawy.

Podstawy skargi kasacyjnej to naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotnym wpływ na wynik sprawy, jak wynika z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przedstawiając zarzuty skargi jako naruszenie prawa materialnego czy procesowego nie wystarczy ogólne powołanie się na przepisy mające zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją, którą oceniał sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi, ale konieczne jest wskazanie, które konkretne przepisy zostały naruszone w sposób, o którym mowa w art. 174 ustawy, aby można było te zarzuty ocenić w świetle art. 184 ustawy jako usprawiedliwione, bądź nie. Powołanie się w skardze kasacyjnej tylko ogólnie na przepisy aktu normatywnego uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, o której mowa w art. 184, jest on bowiem związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, o czym przesądza art. 183 § 1 ustawy. Tym różni się skarga kasacyjna wnoszona do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych od skargi na decyzje administracyjne wnoszone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ten Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co wynika z art. 134 § 1 ustawy jest zatem uprawniony do tego, aby z urzędu brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, dokonując oceny działalności organu pod względem zgodności z prawem. Precyzyjnemu wskazaniu podstaw kasacyjnych poprzez wskazanie konkretnych przepisów aktu normatywnego służy, nałożony art. 175 § 1, przymus sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego.

Skarga kasacyjna W. M. zarzuca naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) bez wskazania, który konkretny przepis rozporządzenia został naruszony i w jaki sposób i wobec tego skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu....