Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 17 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania w postępowaniu nadzorczym decyzji od orzeczeń Rejonowej Komisji Lekarskiej w Kołobrzegu z dnia: 1) [...] kwietnia 1985 r., 2) [...] grudnia 1985 r., 3) [...] września 1990 r., 4) Rejonowej Komisji Lekarskiej Szczecinie z [...] lipca 1988 r., 5) Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy z [...] czerwca 2001 r.
Według uzasadnienia tego postanowienia, postanowieniem z 24 września 1998 r. NSA odrzucił skargę Z. P. na bezczynność w postępowaniu odwoławczym i nadzorczym m.in. od orzeczeń RKL w Kołobrzegu z [...].12.1985 r., Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Szczecinie z [...] lipca 1988 r., gdyż wyłączona była przez art. 3 § 2 pkt 2 kpa droga postępowania administracyjnego. To samo dotyczy orzeczenia z [...] kwietnia 1985 r. Co do orzeczeń z [...] września 1990 r. i z [...] czerwca 2001 r. to i w tych przypadkach droga sądowa przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalna, co przesądził Sąd Najwyższy w uchwale z 27 października 1999 r. (III SP 9/99 – OSNIAPiUS 2000, Nr 5, poz. 167).
Tego rodzaju orzeczenie stanowi natomiast podstawę do wydania decyzji o rencie (art. 56 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.). Decyzja o rencie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu powszechnego (art. 4778 i 4779 kpc). Wyłączenie postępowania przed sądem administracyjnym obejmuje również postępowanie nadzorcze.
Kontroli orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dotyczy zaś rozdział 7 rozporządzenia MON z 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej...(Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.), dopuszczający możliwość uchylenia orzeczenia (nie stwierdzenia nieważności) przez Ministra ON.
Obszerna skarga kasacyjna zarzuca rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2, 32 ust. 1,m ust. 2, 45 ust. 1, 184 w związku z art.. 7, 9, 87 ust. 1, 91 ust. 1 Konstytucji i przepisów postępowania tj. art.1, 21, 26, 29, 51, 55 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1, 20 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Skarżący wnosi o uchylenie w całości "z mocą ex tunc" zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy przez nakazanie MON wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, zgodnie z jego wnioskiem z 7 listopada 2002 r. Wnosi również o orzeczenie przez NSA, że wszystkie orzeczenia komisji lekarskich "wystawione zostały zaocznie, bezprawnie, samowolnie, bezpodstawnie z rażącym naruszeniem i pogwałceniem zasad..."
Obszerne również wywody uzasadnienia skargi kasacyjnej zawierają zarzuty dotyczące nieprawidłowości rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniach komisji lekarskiej oraz zarzuty wskazujące na wadliwość zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonego dalej skrótem ppsa, ogranicza zakres orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny do granic wskazanych w skardze kasacyjnej, co oznacza powołane w tej skardze podstawy sprowadzające się do przytoczenia określonych przepisów, które zdaniem skarżącego, zostały naruszone.
Uwzględniając to kryterium, należy stwierdzić, że nie ma naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji. Podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu w wystarczającej mierze były bowiem przepisy zawarte w innych aktach normatywnych w postaci ustaw lub rozporządzenia.
Powołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dotyczyły zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (art.1, 21), jego właściwości co do rozpoznawania skarg na bezczynność organów (art. 26), zakresu orzekania (art. 29, 51), elementów orzeczenia Sądu (art. 55). Generalny charakter tych przepisów powoduje, że nie ma podstaw do twierdzenia ich naruszenia, jeżeli jednocześnie nie zostanie wykazane naruszenie przepisów aktów normatywnych, będących podstawą rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Takiego wykazania skarga kasacyjna, mimo jej obszerności, nie zawiera.
W szczególności nie mają istotnego znaczenia zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej dotyczące wadliwości orzeczeń komisji lekarskich, powołanych w zaskarżonym postanowieniu. Podstawą rozstrzygnięcia tego postanowienia było bowiem przyjęcie założenia o braku właściwości sądu administracyjnego w sprawach dotyczących orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. Brak zaś takiej właściwości z istoty swej i z mocy regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (art.
- i obecnie obowiązującej ustawie ppsa (art. 149) odnosi się również do wydawania orzeczeń zobowiązujących określony organ administracji, a w tej sprawie – Ministra Obrony Narodowej, rozstrzygnięć w trybie nadzoru w tych sprawach. Należało w związku z tym podzielić w tym zakresie stanowisko zaskarżonego postanowienia i przytoczoną, zawartą w jego uzasadnieniu argumentację. Tego rodzaju stanowisko znajduje zresztą uzasadnienie w utrwalonym już orzecznictwie sądowym, wynikającym między innymi z orzeczeń wydanych w składach powiększonych. Chodzi tu o uchwałę Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. (III CZP 9/99 – OSNP 2000/5/167) i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2000 r. (OSA 1/00 – ONSA 2001/2/47).
Powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a także w uzasadnieniach wskazanych wyżej orzeczeń wydanych w składach powiększonych, rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, doznało późniejszych kilkakrotnych nowelizacji. Chodzi tu o zmiany wprowadzone w latach 2000, 2003 i 2004. Jego brzmienie po dokonanych nowelizacjach również nie daje podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska niż zawartego w orzeczeniach sadowych wydanych w składach powiększonych co do właściwości sądu administracyjnego, w zakresie orzekania w sprawach dotyczących orzeczeń wojskowych komisji lekarskich.
Z tych względów wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, skargę tę należało oddalić (art. 184 ppsa).