Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2003 r. w sprawie II SA 1369/03 oddalił skargę Ryszarda T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 24 stycznia 2003 r. wydaną na podstawie art. 156 par. 1, art. 157 par. 1 i art. 158 par. 1 Kpa, odmówił Ryszardowi T. stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA (...), z dnia 23 stycznia 2001 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż oceniając stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, w świetle art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa uznano, że przepis art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ pozwala Ministrowi Obrony Narodowej określić organ wojskowy, właściwy do zwalniania ze służby wojskowej żołnierzy zawodowych.
Na podstawie tego upoważnienia Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 7 poz. 38/ przyznał Dyrektorowi Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego kompetencje do wypowiadania oficerom stosunków służbowych z przyczyn określonych w art. 78 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /par. 37 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia/, czyniąc go tym samym organem wojskowym w rozumieniu art. 74 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej.
Zgodnie z par. 163 ust. 2 pkt 3 tegoż rozporządzenia MON, kompetencje Dyrektora Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON przysługiwały w dniu wydania decyzji, w odniesieniu do żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, Dyrektorowi Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA.
W tej sytuacji nie stanowiło naruszenia prawa podpisanie decyzji o wypowiedzeniu oficerowi stosunku służbowego przez Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA.
Oceniając, czy w powyższej sprawie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności analizowanej decyzji, określona w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa stwierdzono, że przesłanka rażącego naruszenia prawa odnosi się do sytuacji, gdy podstawa do wydania decyzji istnieje, jednak rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w sposób oczywisty odbiega od obiektywnie istniejącego i możliwego do zastosowania stanu prawnego. Ponadto o istnieniu tej przesłanki można mówić w sytuacji, gdy decyzja jest ewidentnie, w sposób niebudzący wątpliwości sprzeczna z wyraźnym przepisem prawa /wyrok NSA z 21.10.1992 r., V SA 86/92 i 436-466/92 - ONSA 1993 Nr 1 poz. 23/.
Analizując, czy przedmiotowa decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego naruszyła art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazano, że wypowiedzenie stosunku służbowego płk Ryszardowi T. zostało dokonane w związku z reformowaniem /decyzją nr 52 MSWiA z dnia 25.02.2000 r./ (...) Jednostek Wojskowych MSWiA oraz z uwagi na brak możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe w innych jednostkach wojskowych podległych MSWiA. Szef JW. (...) wystąpił w dniu 6 grudnia 2000 r. z wnioskiem o przeniesienie płk Ryszarda T. do dyspozycji Dowódcy JW z uwagi na szczególnie uzasadnione potrzeby MSWiA.
Powyższy wyrok należało traktować równocześnie jako opinię Szefa JW. /. BOR na temat braku możliwości dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w podległej jednostce wojskowej przez płk Ryszarda T. Dowódca-Likwidator JW MSWiA po dokonaniu bieżącej analizy możliwości ewentualnego wyznaczenia wym. oficera na stanowisko w podległych jednostkach JW MSWiA, nie widząc takiej możliwości, w dniu 23 stycznia 2001 r. wystąpił z wnioskiem formalnym o wypowiedzenie oficerowi stosunku służbowego.
W związku z faktem, że stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych /wszystkie istniejące/ w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją tego Ministra z dnia 16 stycznia 2001 r. przekształcały się w stanowiska przeznaczone dla członków korpusu służby cywilnej, a istniejące stosunki służbowe żołnierzy zawodowych były rozwiązane, organ stwierdził, że w resorcie spraw wewnętrznych i Administracji nie istnieje możliwość wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe w celu pełnienia dalszej zawodowej służby wojskowej przez odwołującego się.
W przedstawionej sytuacji zastosowanie jako podstawy materialnoprawnej wypowiedzenia oficerowi stosunku służbowego przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ w związku z reformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową oraz brakiem możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe było prawidłowe i w pełni uzasadnione.
Ustosunkowując się do zarzutu, iż Ryszardowi T. nie doręczono decyzji (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego podkreślono, że organ wydający decyzję, której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca, przekazał ją Dowódcy-Likwidatorowi JW MSWiA /w którego dyspozycji pełnił służbę Ryszard T./ jako organowi właściwemu w świetle par. 137 ust. 3 cyt. rozporządzenia MON do doręczenia wypowiedzenia. W związku z brakiem możliwości doręczenia jej osobiście, zgodnie z art. 42 Kpa przesłano powyższą decyzję Ryszardowi T. na adres domowy, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W związku z niepopdjęciem przesyłki, pomimo dwukrotnego awizowania /w dniach 23.02.2001 r. oraz 02.03.2001 r./ oraz pozostawienia w skrzynce na korespondencję adresata informacji dotyczącej możliwości odbioru jej w urzędzie pocztowym /co potwierdza informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki/, powyższa przesyłka została zwrócona do nadawcy. Zgodnie z art. 44 Kpa pismo złożone w sposób opisany powyżej, uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego okresu złożenia w urzędzie pocztowym. Z uwagi na powyższe, doręczenie zastępcze wypowiedzenia stosunku służbowego tj. decyzji (...) z dnia 23 stycznia 2001 r. miało miejsce w dniu 30 marca 2001 r. Zgodnie z tym, biorąc pod uwagę, że okres wypowiedzenia biegnie przez okres 9 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wręczono wypowiedzenie, skuteczny bieg terminu wypowiedzenia rozpoczął się z dniem 1 kwietnia i upłynął z dniem 31 grudnia 2001 r., o czym dodatkowo poinformowano oficera pismem nr 1464 Dowódcy Likwidatora JW MSWiA.
Z uwagi na przedstawioną argumentację, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie znalazł podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za nieważną.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 4 marca 2003 r. nr 28-67-2003, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy nie znajdując podstaw do jej uchylenia.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi płk rez. Ryszarda T. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 24 stycznia 2003 r. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 139 par. 1 pkt 1 Kpa. Skarżący podniósł również, iż brak jest przesłanek do uznania, aby doręczenie mu decyzji Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA z dnia 23 stycznia 2001 r. nastąpiło w trybie art. 44 Kpa. Podkreślił, że z decyzją tą zapoznał się dopiero w dniu 7 października 2002 r. Ponadto skarżący zarzucił, iż Minister MSWiA bezpodstawnie przyjął, że brak jest podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa niezbędne jest wykazanie, że decyzja została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie, zaś na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA z dnia 23 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej prawidłowo stwierdził, iż Dyrektor Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA był organem właściwym do wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego.
Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ z zawodowej służby wojskowej zwalnia żołnierzy zawodowych Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy. Właściwość organów wojskowych i tryb zwalniania z zawodowej służby wojskowej określa Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.
W świetle par. 137 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 7 poz. 38 ze zm./ organami uprawnionymi do wypowiadania oficerom stosunków służbowych z przyczyn określonych w art. 78 ust. 2 ustawy, jest dyrektor Departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwy do spraw kadr.
Stosownie do par. 163 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia, w dniu wydania decyzji w odniesieniu do żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, kompetencje Dyrektora Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON przysługiwały Dyrektorowi Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA.
W związku z tym w ocenie Sądu, zarzut skarżącego dotyczący wydania decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego przez organ niewłaściwy nie mógł być uwzględniony.
Podobnie ocenił Sąd zarzut skarżącego, iż nieprawidłowe było stwierdzenie, iż decyzja o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego z dnia 23 stycznia 2001 r. nr 67/Kadr została mu skutecznie doręczona w trybie art. 44 Kpa mimo, że faktycznie zapoznał się z nią dopiero 7 października 2002 r.
Z akt osobowych skarżącego wynika, iż w związku z niemożnością doręczenia tej decyzji skarżącemu osobiście, zgodnie z art. 42 Kpa Dowódca-Likwidator JW w dniu 22 lutego 2001 r. przesłał ją na adres domowy skarżącemu, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Urząd pocztowy awizował tę przesyłkę dwukrotnie w dniach 23 lutego 2001 r. i 2 marca 2001 r., pozostawiając w skrzynce na korespondencję adresata zawiadomienie o jej nadejściu i możliwości odbioru. Zgodnie z art. 44 Kpa w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 sierpnia 2001 r. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa, pismo składa się na okres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe - na drzwiach mieszkania adresata, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Skoro w tej sprawie przesłanki określone w art. 44 Kpa były spełnione, zasadnym było uznanie skuteczności doręczenia skarżącemu tej decyzji w dniu 30 marca 2001 r.
Jako nietrafny ocenił również Sąd zarzut skarżącego, że skoro przebywał on w dyspozycji Dowódcy Likwidatora JW MSWiA, to zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wypowiedzenie mu stosunku służbowego mogłoby nastąpić, gdyby dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Skoro właściwy organ wojskowy nie złożył mu wymienionych propozycji, to naruszył zarówno powołany przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i par. 137 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./. Sąd wskazał, że zgodnie z par. 39 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz w służbie stałej pełni zasadniczą służbę wojskową na stanowisku służbowym lub pozostając w dyspozycji właściwego organu przez czas określony w przepisach. Tak więc skarżący będąc w dyspozycji Dowódcy JW MSWiA pełnił służbę wojskową w jednostce wojskowej, która następnie została rozformowana. Przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje inne przyczyny wypowiedzenia stosunku służbowego niż przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
Jako podstawę prawna wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wskazano przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wojskowy może wypowiedzieć żołnierzowi zawodowemu stosunek służbowy, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
W niniejszej sprawie wykazano, iż przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Ponadto Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji o rozformowaniu jednostki wojskowej oraz powszechnie znanych faktów, dotyczących znacznego zmniejszenia stanu osobowego nie tylko w jednostkach wojskowych podległych MSWiA, lecz także w Siłach Zbrojnych, za wiarygodne uznać należy stwierdzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż nie miał możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe.
Od wyroku tego, skargę kasacyjną wniósł Ryszard T. zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 42 par. 3 i art. 107 par. 3 Kpa i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący pełnił służbę w JW (...) Biuro Ochrony Rządu na stanowisku Szefa Logistyki - Zastępcy Szefa BOR. Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2000 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Dowódcy-Likwidatora (...) Jednostek Wojskowych MSWiA. Zdaniem skarżącego jego przeniesienie do jednostki wojskowej uprzednio postawionej w stan likwidacji było jedynie działaniem pozornym, zmierzającym faktycznie do zastosowania przepisów o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w przypadku likwidacji jednostki wojskowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo przedstawiono okoliczności dotyczące przeniesienia służbowego skarżącego oraz wnioski jakie płyną z takiego działania organów.
Ponadto podniesiono naruszenie przepisów art. 42 Kpa. Zgodnie z par. 3 tego przepisu doręczenie pisma może nastąpić w każdym miejscu, w którym zastanie się adresata. Z akt sprawy wynika, że dowódca był poinformowany o pobycie skarżącego w szpitalu. W związku z tym jeżeli nawet ze względu na szczególny reżim pracy służby wojskowej, dopuszczalne było doręczenie wypowiedzenia w czasie pozostawania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, to winno ono być dokonane w miejscu pobytu tj. w szpitalu. Korzystanie w takiej sytuacji z zawiadomienia zastępczego w trybie art. 44 Kpa jest, zdaniem skarżącego, rażącym nadużyciem prawa.
Okoliczności tej nie uwzględnił Sąd w toku postępowania, czym naruszył art. 7 Kpa w zw. z art. 42 par. 3 Kpa.
Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono, że zarówno uzasadnienie decyzji administracyjnej jak i uzasadnienie zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie spełnia wymogów art. 107 par. 3 Kpa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko co do braku podstaw stwierdzenia nieważności decyzji dot. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi i uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Należy wskazać, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji, a więc sprowadzało się do badania istnienia przesłanek nieważności określonych w art. 156 par. 1 Kpa. Przy takim zakresie rozstrzygania sprawy, zarzucone w skardze kasacyjnej naruszenie przepisu 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ można jedynie rozpatrywać w kontekście art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa tj. jego rażącego naruszenia. Jednakże w skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miałoby polegać to rażące naruszenie powołanego przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2. Wskazuje się jedynie, że przepis ten został rażąco nadużyty, przedstawiając okoliczności faktyczne, które prowadziły do likwidacji jednostki wojskowej. Należy w tym miejscu wskazać, że przedmiotem oceny zarówno organu, a w konsekwencji i Sądu, była decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z dnia 23 stycznia 2001 r. W związku z tym nie mają znaczenia te wszystkie okoliczności i zarzuty podniesione w skardze, a odnoszące się do innej decyzji - o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji Dowódcy-Likwidatora (...) Jednostek Wojskowych MSWiA.
Niezasadny jest więc zarzut, iż Sąd nie ustosunkował się do tych okoliczności i nie wyjaśnił przyczyn przeniesienia skarżącego. Tak jak to wskazano wyżej, Sąd ocenił legalność decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z dnia 23 stycznia 2001 r. i prawidłowo uznał, iż nie doszło do naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Bezsporne bowiem jest, iż skarżący był w dyspozycji dowódcy-likwidatora jednostki wojskowej podlegającej likwidacji. Ponieważ stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji przekształciły się w stanowiska przeznaczone dla korpusu służby cywilnej, nie istniała możliwość wyznaczenia skarżącemu innego stanowiska służbowego w celu pełnienia dalszej zawodowej służby wojskowej.
W związku z tym zasadnie Sąd uznał, że istniały przesłanki do wypowiedzenia stosunku służbowego w oparciu o powołany przepis art. 78 ust. 2 pkt 2.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. Odnośnie art. 7 Kpa należy wskazać, że Sąd dysponował stosownym materiałem dowodowym, pozwalającym na dokonanie oceny legalności rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji dot. wypowiedzenia stosunku służbowego. Nota bene w skardze kasacyjnej nie wskazuje się nawet jakie inne dowody winien Sąd zgromadzić przed wydaniem orzeczenia. Zupełnie chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd art. 107 par. 1 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, która obowiązywała w dacie wydania zaskarżonego wyroku, przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w postępowaniu sądowym.
Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 42 par. 3 Kpa, to należy wskazać, iż w postępowaniu sądowym nie istniała potrzeba jego stosowania, a więc Sąd również nie dopuścił się jego naruszenia. Jeżeli zaś intencją skarżącego - co można wnioskować z uzasadnienia skargi kasacyjnej - było wskazanie, iż Sąd nie wziął pod uwagę rażącego naruszenia przez organ administracji publicznej przepisu art. 42 par. 2 Kpa, to należy stwierdzić, że zarzut ten także jest bezpodstawny. Sąd bowiem zasadnie uznał, że doręczenie kwestionowanej decyzji zostało prawidłowo dokonane przy zastosowaniu art. 42 par. 1 Kpa, a wobec niedoręczenia tej decyzji w powyższym trybie, również prawidłowo zastosowano doręczenie zastępcze określone w art. 44 Kpa. Z akt osobowych skarżącego wynika jednoznacznie, iż skarżący nie stawił się u dowódcy jednostki w dniu 21 lutego 2001 r. wobec choroby i zwolnienia lekarskiego w dniu 20-23 luty 2003 r.
W związku z tym, przedmiotową decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego wysłano pocztą w dniu 22 lutego 2001 r. W związku z nieobecnością skarżącego w miejscu zamieszkania w dniu 23 lutego 2003 r., przesyłkę złożono zgodnie z art. 44 Kpa w urzędzie pocztowym, o czym pozostawiono stosowne zawiadomienie. Tak więc dokonując doręczenia decyzji, skarżący nie przebywał jeszcze w szpitalu, gdzie znalazł się w dniu 26 lutego 2001 r. i organ w ogóle nie musiał rozważać potrzeby doręczenia skarżącemu decyzji w trybie par. 3 art. 42 Kpa. W takiej sytuacji nie można uznać, że Sąd niesłusznie przyjął, iż organ dokonał doręczenia decyzji zgodnie z przepisami.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Sąd na zasadzie art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.