Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, wyrokiem z dnia 2 października 2003r. sygn. akt SA/Bk 647/03 oddalił skargę J. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] o braku podstaw do uznania występujących u J. D. schorzeń za chorobę zawodową. Sąd stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty co do nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, bowiem dwie uprawnione jednostki organizacyjne: Podlaski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Białymstoku i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi stwierdziły, iż rozpoznana choroba nie jest zawodową, nie jest bowiem ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) i wydane na podstawie tych orzeczeń decyzje organów inspekcji sanitarnej obu instancji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej są uzasadnione i nie naruszają prawa.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. D., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku i uznanie choroby zawodowej ze względu na naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), poprzez nie uznanie choroby jako zawodowej, spowodowanej ciężką pracą w wieku młodocianym i prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 10, 11, 75 kpa i § 10 ust. 1 rozporządzenia, poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności, a przede wszystkim nie przeprowadzenie oceny zagrożenia zawodowego stanowiska pracy skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w całym postępowaniu skarżący podnosił, że jako młodociany pracownik w latach 1957-1959 dźwigał niedopuszczalne ciężary, co spowodowało spłaszczenie trzonów kręgosłupa, a także inne pochodne schorzenia, a choroby są ujęte w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób jako choroby obwodowego układu krążenia wywołane uciskiem na pnie nerwów, które to okoliczności nie były przedmiotem opinii biegłego lekarza, choć potwierdzili ją lekarze specjaliści, u których leczy się w przychodni, a nadto nie została przeprowadzona ocena zagrożenia stanowiska pracy analogicznego na jakim pracował w latach 1957-1959. Nadto w skardze postawiony został zarzut, iż Sąd nie wziął pod uwagę, że stosownie do § 13 rozporządzenia w stosunku do pracowników PKP, a takim był skarżący, o chorobie zawodowej orzeka okręgowy inspektor sanitarny PKP.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi, wywodząc, iż postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a choroba na jaką cierpi skarżący nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, że zarzut co do niewłaściwości organu jest chybiony, gdyż na mocy ustawy z dnia 21 stycznia 2000r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonariuszem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136 ze zm.) - art. 14 pkt 2 ppkt a - kompetencje inspektora kolejowego przejął powiatowy inspektor sanitarny, a nadto, że niezasadny jest zarzut co do niewłaściwej kwalifikacji choroby zawodowej, bowiem zgłoszona została choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa i co do takiego rozpoznania prowadzono postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona z braku usprawiedliwionych podstaw, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, oddalając - wyrokiem z dnia 2 października 2003r. - skargę J. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2003r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, nie dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych w podstawie tej skargi.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), którego przepisy obowiązywały w dacie orzekania przez organy, za choroby zawodowe uważało się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Chorobą zawodową była więc nie każda choroba, która mogłaby mieć jakikolwiek związek z czynnikami szkodliwymi, występującymi w środowisku pracy, ale taka, która była ujęta w wykazie chorób zawodowych i której powstanie spowodowały czynniki szkodliwe dla zdrowia, występujące w środowisku pracy.
Ustaleniu czy takie okoliczności miały miejsce w przypadku zgłoszenia choroby zawodowej służy postępowanie przed właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych jednostkami organizacyjnymi, o których mowa w § 7 ust. 1-3 rozporządzenia i dochodzenie epidemiologiczne, przewidziane w § 5 rozporządzenia. Na podstawie dowodów uzyskanych w wyniku w/w działań organy inspekcji sanitarnej orzekają o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia, na mocy § 10 ust. 1 rozporządzenia.
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, do czego upoważniał Sąd art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku uznał, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej przeprowadzone przez organy i decyzje w jego wyniku wydane nie naruszają prawa. Z taką oceną Sądu, wyrażoną w zaskarżonym wyroku, należy się zgodzić. Akta sprawy potwierdzają prawidłowość postępowania organów, w którym skarżącemu zapewniono przewidziane przepisami rozporządzenia uprawnienia do dochodzenia swoich praw, tak w postępowaniu przed jednostkami właściwymi do rozpoznania choroby (dwuinstancyjne postępowanie orzeczenia - lekarskie), jak i organami inspekcji sanitarnej.
Rozpoznana u J. D. choroba nie była ujęta w wykazie chorób zawodowych, co stwierdziły właściwe jednostki orzecznicze lekarskie. W takiej sytuacji organy inspekcji sanitarnej nie mogły stwierdzić choroby zawodowej, gdyż byłoby to wbrew § 1 ust. 1 rozporządzenia. Nie można więc zarzucić Sądowi, że dokonał błędnej oceny, skoro oddalił skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia choroby wobec nie spełnienia jednej z przesłanek niezbędnych do jej uznania, co zostało prawidłowo udowodnione w postępowaniu administracyjnymi.
Natomiast zarzuty co do tego, że w wykazie była ujęta inna choroba zawodowa, którą być może jest dotknięty skarżący oraz to, że postępowanie prowadził organ niewłaściwy, są całkowicie chybione, pomijając fakt, iż zostały podniesione i tak dopiero w skardze kasacyjnej.
Postępowanie prowadziły właściwe organy inspekcji sanitarnej, o czym przesądziła ustawa z dnia 21 stycznia 2000r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonariuszem administracji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 136 ze zm.) - art. 14 pkt 2 ppkt a, natomiast prowadziły one postępowanie obejmujące chorobę jaka została zgłoszona, o ile zaś skarżący cierpi na inną chorobę, nie zamyka mu to drogi do występowania o jej uznanie za chorobę zawodową.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).