Wyrok NSA z 13 lipca 2004 r., OSK 370/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 13 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Eugeniusza F.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt II SAB 173/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Joanna Runge-Lissowska /spr./
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Eugeniusza F. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia 26 lipca 2001 r. (...) oraz roszczeń finansowych

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23.09.2003 r. II SAB 173/03, oddalił skargę Eugeniusza F. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, od którego domagał się nakazania podległym organom wypłaty należności finansowych, związanych z uchyleniem orzeczenia o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, należnych na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 37 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 370 ze zm./ oraz rozpoznaniu odwołaniu od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ dopuszczał skargę na bezczynność w sprawach wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4, jednakże aby ją można było uwzględnić i zobowiązać organ do załatwienia sprawy, w myśl art. 26 tej ustawy, musiał być to organ właściwy w sprawach w sprawie. Organem właściwym w sprawie płatności wymienionych w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o dyscyplinie wojskowej jest Wojewódzki Sztab Wojskowy w W., zaś płatności z tytułu zwolnienia ze służby, ekwiwalentu za urlop, nagrody jubileuszowej - Dowódca Jednostki Wojskowej (...), zgodnie z par. 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. nr 62 poz. 729 ze zm./, zaś co do nierozpoznania odwołania, to wyrok Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., przekazujący to odwołanie do rozpoznania Ministrowi nie został organowi doręczony - stwierdził Sąd.

Eugeniusz F. zaskarżył w całości wskazany wyrok Sądu, domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zwrotu kosztów postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez nierozpoznanie merytoryczne żadnego z roszczeń, a to: art. 98 pkt 1 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o dyscyplinie wojskowej, art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1 i 2 i art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy, a także przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 par. 1 pkt 8 w zw. z pkt 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ oraz art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu i art. 28 par. 1 i 2, art. 32 i art. 33 par. 1 tej ustawy.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, nieposiadając usprawiedliwionych podstaw, bowiem jej podstawy kasacyjne są całkowicie chybione.

Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ani prawa materialnego, ani procesowego, bowiem w postępowaniu ich nie stosował. Przepisów prawa materialnego z tego względu, że nie dotyczyły one właściwości organów wojskowych do załatwienia, zaś prawa procesowego z tej przyczyny, że nie obowiązywały one w dacie orzekania. Przepisy te weszły w życie z dniem 1.01.2004 r., a w postępowaniu przed sądem miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i na mocy jej art. 59, odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w nim wskazane i przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Tylko wykazanie w skardze kasacyjnej naruszenie tych przepisów postępowania i ciężaru tego naruszenia, tj. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, mogło stanowić o usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

To samo jeśli idzie o naruszenie przepisów prawa materialnego. Jako usprawiedliwione podstawy kasacji możnaby uznać tylko wykazane w sposób przewidziany w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, naruszenie tych przepisów prawa materialnego, które Sąd stosował.

Skarga na bezczynność organu nie mogła prowadzić do merytorycznego rozpoznania roszczeń skarżącego, ale tylko do zobowiązania organu właściwego w sprawie do załatwienia sprawy. Tylko wykazanie, iż Sąd błędnie uznał, iż Minister Obrony Narodowej nie był organem właściwym oraz, że odwołanie zostało mu doręczone, poprzez prawidłowe wskazanie w podstawach kasacyjnych z jakich przepisów to wynika, mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.