Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 5 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę PTK "C." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] kwietnia 2002r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] marca 2002 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym na działce Nr [...] we wsi N. Ustalono, że według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego L., zatwierdzonego 30 marca 1987 r. teren, na którym miała być zlokalizowana inwestycja oznaczony symbolem NV - przeznaczony jest na wysypisko stałych odpadów miasta i gminy, a w części oznaczonej symbolem RP/ZP - pod uprawy polowe (zieleń leśna).
Powołano § 2 przepisów ogólnych planu, z którego wynika dopuszczalność lokalizacji inwestycji w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem terenów, a więc obiektów, które służą bezpośredniej obsłudze terenów. Takim obiektem nie jest stacja bazowa telefonii komórkowej.
Skarga kasacyjna PTK C. Sp. z o.o. w W. zarzucając naruszenie art. 7 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej kwestionuje stwierdzenie o sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego projektowanej inwestycji. Powołuje zapis zamieszczony pod symbolem RP (teren pod uprawy polowe) w art. 9 pkt 6, według którego " dopuszcza się ponadto lokalizację infrastruktury technicznej i komunikacji ". Obejmuje to stację bazową telefonii komórkowej, która ma charakter inwestycji służącej bezpośrednio obsłudze terenu. Jej budowa nie spowoduje przy tym "zmiany funkcji wiodącej terenu działki".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwotnym tekście, art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415) miał następujące brzmienie: "Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego..." W późniejszym brzmieniu nadanym nowelą z dnia 15 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 124) obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2002 r., art. 43 stanowił: Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ta zmiana miała istotne znaczenie. Podczas bowiem gdy według brzmienia pierwotnego omawianego przepisu, odmowa była aktualna w zasadzie tylko wówczas, gdy plan zagospodarowania przestrzennego zawierał określone zakazy w zakresie realizacji projektowanego zamierzenia, to w wyniku dokonanej 15 marca 2001 r. zmiany tego przepisu, odmowa była uzasadniona nie tylko przy istnieniu wspomnianych zakazów. Była również uzasadniona także wtedy, gdy ustalenia obowiązującego planu nie przesądzały w sposób pozytywny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego.
W niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma przeto odpowiedź na pytanie czy obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji plan zagospodarowania przestrzennego Gminy L., a ściślej - ustalenia tego planu - dopuszczały możliwość na objętym nią terenie lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej. Na pytanie to należy udzielić odpowiedzi odmownej.
W aktach sprawy znajduje się wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., według którego teren obejmujący działkę, na której ma być zlokalizowana projektowana inwestycja oznaczony jest symbolem N 4, co ma oznaczać jego przeznaczenie pod wysypisko odpadów i symbolem RP/ZL, co według tekstu planu oznacza: symbol RP - uprawy polowe, a symbol ZL - zieleń leśną. Czy i w jakim zakresie takie przeznaczenie terenu pozwala na inwestycję w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje. Powołuje się natomiast na tekst planu zagospodarowania przestrzennego, aprobując w tym zakresie stanowisko organów administracji, że projektowana inwestycja nie służy "bezpośredniej obsłudze" terenów oznaczonych wskazanymi wyżej symbolami.
§ 2 pkt 3 ustaleń planu (Przepisy ogólne) dopuszcza lokalizację określonych obiektów i sieci infrastruktury "służących bezpośrednio obsłudze tych terenów". Według zaś ust. 9 pkt 6 dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, ale pod warunkiem ich "dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego" " nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji planu".
Tego rodzaju stwierdzenia w tekście planu pozwalają na akceptowanie zarówno stanowiska organów administracji jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie tylko braku pozytywnych ustaleń planu dotyczących projektowanej inwestycji, ale nawet o sprzeczności tej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest bowiem związana "z bezpośrednią obsługą terenu" objętego planem.
Wieloznaczne sformułowania w zakresie "wymagań przeznaczenia podstawowego" czy dotyczące "wiodącej funkcji planu" (art. 9 lit. b i art. 10 tekstu planu) także nie pozwalają na stwierdzenie o zgodności inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
W tej sytuacji zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym okazał się nieuzasadniony. Wskazanie zaś w skardze kasacyjnej również naruszenia art. 7 powołanej wyżej ustawy, także nie miało miejsca już choćby z tego względu, że przepis ten nie wiąże się bezpośrednio z kwestionowanymi w tej skardze rozstrzygnięciami organów administracji i sądu administracyjnego.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.