Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 września 2003 r. (sygn. akt II SA/Lu 1522/01) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę Z. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2001 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2001 r. w części nakazującej Z. Ś. rozbiórkę ogrodzenia pełnego o konstrukcji betonowej z filarami murowanymi o grubości ok. 55cm, posadowionego na działce przy ul. [...] w Lublinie (od strony sąsiednich nieruchomości przy ul. [...] oraz [...]) do wymaganej przepisami wysokości 2,2 m nad teren istniejącej działki.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie stwierdził, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, że Z. Ś. od 1997 r. prowadzi, bez wymaganego prawem zgłoszenia, roboty budowlane polegające na realizacji na działce przy ul. [...] w Lublinie ogrodzenia od strony sąsiednich nieruchomości przy ul. [...] oraz ul. [...]. Ogrodzenie to wykonywane było w formie pełnego muru, w którym przestrzeń między murowanymi filarami wypełniona została ścianą betonową grubości około 55 cm, a na szczycie ściany pozostawiono wnęki rozstawione co 100 cm z zabetonowanym trzpieniem stalowym. Mur ogrodzeniowy betonowo-ceglany w czasie oględzin w dniu 27 lutego 2001 r. sięgał wysokości od 2,68 m do 4,43 m. Jeżeli zatem – podkreślił Sąd – stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m, to organy administracji orzekające w sprawie zasadnie zobowiązały Z. Ś. do rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, równie zasadnie przywołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy – Prawo budowlane, a to w związku z tym, iż ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym a nie obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 48 tego prawa.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniósł radca prawny P. S., pełnomocnik Z. Ś.. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 8 i 12 kpa i w konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż strona skarżąca upatruje naruszenie art. 8 kpa w tym, iż Sąd orzekając w sprawie, nie wziął pod uwagę sprzecznych opinii, wydawanych przez organy nadzoru budowlanego, a także prowadzonego postępowania. Z kolei naruszenie art. 12 kpa przejawiało się – zdaniem strony skarżącej – w przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawie.
Nadto strona skarżąca zarzuciła Sądowi "naruszenie zasad postępowania" poprzez nieuwzględnienie wniosków strony skarżącej zawartych w skardze i piśmie procesowym z dnia 18.08.2003 r.
Z uzasadnienia można też wnosić, iż strona skarżąca zarzuca Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego. Przepisów tych jednak nie wskazuje stwierdzając jedynie, iż przedmiotowe ogrodzenie jako urządzenie budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, a wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki spowoduje katastrofę budowlaną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do przepisów art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia NSA wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. jest wnoszona na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1270)., Oznacza to, że również do rozpoznania takiej skargi kasacyjnej mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego, przy czym stosownie do regulacji art. 176 w/w ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom tam określonym, w tym przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Samo uzasadnienie bez wskazania normy prawnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca, nie może być uznane za spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej, tak samo zresztą jak wskazanie podstaw kasacji bez uzasadnienia. Skarga kasacyjna nie może być pozbawiona podstawowych elementów konstrukcyjnych. Jeżeli tak, to nie mogły odnieść zamierzonego skutku te zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej, które choć zawarte zostały w uzasadnieniu, nie wskazywały konkretnych norm prawnych, które – zdaniem strony skarżącej – zostały naruszone.
Pozostaje zatem do oceny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania tj. art. 8 i art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Nie ulega wątpliwości, że naruszenie przepisów dotyczy etapu postępowania administracyjnego. Tymczasem podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania przez sąd orzekający w sprawie. Nie oznacza to, że sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, można zarzucić sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego. Takiego zarzutu strona skarżąca jednak nie sformułowała, ale zakładając nawet, że w istocie o to chodziło stronie skarżącej, to i tak skarga kasacyjna nie miałaby usprawiedliwionych podstaw. Pomimo twierdzeń skargi kasacyjnej, zebrane w sprawie materiały dawały Sądowi podstawę do podjęcia zaskarżonego wyroku.
Jeżeli bowiem w sprawie wyjaśniono w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że inwestor wzniósł ogrodzenie w formie pełnego muru od strony sąsiednich nieruchomości o wysokości powyżej 2,20 m, to tym samym był zobowiązany do zgłoszenia zamiaru jego budowy, stosownie do wymagań art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
W sprawie bezsporne jest, że inwestor zgłoszenia takiego nie dokonał. Wyjaśnienie tych okoliczności przesądziło o możliwości i zasadności wydania przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji nie mogły odnieść zamierzonego skutku te wszystkie twierdzenia strony skarżącej, które związane były z zarzutem niewzięcia pod uwagę przez Sąd sprzecznych opinii organów administracji publicznej wyrażonych w sprawie, jak również zarzutem przewlekłości postępowania, a także twierdzenia o murze jako integralnej części legalnie dokonanej rozbudowy budynku garażowo-warsztatowego w sytuacji gdy nakaz rozbiórki muru orzeczono przed wydaniem pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku garażowo-warsztatowego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.