Wyrok NSA z 14 lipca 2004 r., OSK 412/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Lublina

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 2 grudnia 2003r. sygn. akt II SA/Lu 625/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Zygmunt Niewiadomski /spr./
A. Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi D.T. G. S. D. T., A. T., N. T. – Spółka jawna w L. na uchwałę Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 24 stycznia 2002 r. Nr 1278/XLVI/2002 w przedmiocie zarzutu do projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie (sygn. akt II SA/Lu 625/02) stwierdził nieważność uchwały Nr 1278/XLVI/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 24 stycznia 2002r. odrzucającej, uznany za protest, zarzut D. T. i N. T. wniesiony do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta Lublina część II ze względu na uniemożliwienie im realizacji planowanej stacji tankowania pojazdów gazem oraz stacji obsługi samochodów poprzez przeznaczenie terenu ich działki pod pas zieleni miejskiej. W uzasadnieniu do w/w wyroku Sąd podniósł, iż o przynależności pisma wnoszonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odpowiednio do kategorii protestów i zarzutów, przesądza naruszenie interesu prawnego wnoszącego to pismo. Jeżeli - stwierdził Sąd - interes prawny skarżących został naruszony w związku ze zmianą przeznaczenia ich nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem planu to wnieśli oni zarzut, a nie protest i tak też ich uwagi powinny zostać zakwalifikowane, a w ślad za tym podjęte rozstrzygnięcie winno być należycie uzasadnione, stosownie do wymagań art. 24 ust. 3, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W konkluzji uzasadnienia Sąd stwierdza, iż wymogom tym nie odpowiada zaskarżona uchwała, co skutkuje obowiązkiem Sądu wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniosła gmina – Miasto Lublin, reprezentowane przez radcę prawnego M. G. Strona skarżąca zarzuciła w/w wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 12 w związku z art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a to w związku z tym, że przeznaczenie nieruchomości strony skarżącej nie uległo w projekcie planu zmianie w stosunku do tego co ustalał ówczesny plan dla tego obszaru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W pierwszej kolejności Sąd był zobowiązany do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej w związku z jej wniesieniem przez Prezydenta Miasta Lublina, a nie Radę Miasta Lublina jako że pełnomocnictwo zostało podpisane przez Prezydenta Miasta Lublina (fakt ten został podniesiony przez stronę przeciwną na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 2 lipca 2004r.). Mając na uwadze, iż stosownie do regulacji art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wójt (burmistrz, prezydent miasta) reprezentuje gminę na zewnątrz, do właściwości której, mająca zastosowanie w sprawie, ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zaliczała m.in. sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd doszedł do przekonania, że w tej konkretnej sprawie Prezydent Miasta Lublina mógł wnieść przedmiotową skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem skargę kasacyjną Miasta Lublina stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w granicach skargi kasacyjnej, uznając że podstawa kasacji przytoczona w skardze kasacyjnej nie jest usprawiedliwiona. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, wyrokując w sprawie, nie naruszył prawa materialnego, najzupełniej prawidłowo stosując art. 12 w związku z art. 24, a nie art. 23, ówcześnie obowiązującej, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Jeżeli bowiem D. T. i N. T., współwłaściciele działki położonej na obszarze objętym projektem zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta Lublina – część II, wnieśli uwagi do tego projektu w trybie przewidzianym dla protestów i zarzutów, przewidzianych w/w ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, to zadaniem Rady Miejskiej było ich rozpatrzenie, stosownie do charakteru prawnego wniesionych uwag (protest lub zarzut). Podzielić trzeba stanowisko, orzekającego w sprawie Sądu, że Rada Miejska nie miała podstaw prawnych do zakwalifikowania w/w uwag jako protestu. Uwagi te wnieśli współwłaściciele nieruchomości objętej przedmiotowym projektem zmiany planów miasta Lublina, żądając przeznaczenia działki w projektowanych rozwiązaniach planistycznych tak aby można ją było zagospodarować w sposób nie ograniczający wykonywanie prawa własności. Ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności w projektowanych rozwiązaniach planistycznych niezależnie od tego, iż miało już miejsce w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi o naruszeniu interesu prawnego - w rozumieniu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie, jak wynika z jej materiałów, doszło do korekty linii rozgraniczających drogi przebiegającej wzdłuż działki D. T. i N. T.. Jeżeli tak to Rada Miejska w Lublinie winna była zakwalifikować uwagi D. T. i N. T. do projektu zmiany przedmiotowych planów miasta Lublina jako zarzut i w tym, bardziej wymagającym, trybie je rozpatrzeć. Postępując inaczej Rada Miejska w Lublinie naruszyła przepisy art. 23 i 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyniąc z kolei niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej błędnego zastosowania przez Sąd przepisów tej ustawy tj. jej art. 12 w związku z art.

23. Sąd zasadnie wyszedł z założenia, że statuowane art. 12 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prawo rady gminy do decydowania w przystąpieniu do sporządzenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia jej z obowiązku prowadzenia postępowania planistycznego w zgodzie z obowiązującym prawem, tak aby m.in. zapewnić właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości możliwości obrony ich praw w trybie przewidzianym przez ustawodawcę. Zastosowany tryb może bowiem – choć nie musi – w innym świetle stawiać żądanie właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości w zakresie ograniczeń sposobu wykonywania prawa własności.

Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.