Uzasadnienie
Anna S., wnioskiem z dnia 4 listopada 1999 r. wystąpiła "o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego, mającego charakter. decyzji administracyjnej, którym przy dokonywaniu w latach 1982-1984 odnowienia ewidencji gruntów i budynków wsi K., w tym przejścia z systemu parcelowego na system działkowy, wprowadzono zmianę do operatu gruntów i budynków wsi K. w ten sposób, że: 1/ w miejsce parcel gruntu rolnego 1532/1, 1532/3, 1532/4 i 1532/5 utworzono działkę ewidencyjną nr 1319 w K., 2/ w miejsce poszczególnych właścicieli wyżej wymienionych parcel gruntu rolnego, wpisano Urząd Gminy K. jako władającego lub właściciela działką ewidencyjną 1319 w K.".
(...) Wojewódzki Inspektor. Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. decyzją z dnia 3 sierpnia 2000 r. (...), działając na podstawie art. 105 par. 1 Kpa, umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie jako bezprzedmiotowe, po czym postanowieniem z dnia 13 września 2000 r. wyjaśnił wątpliwości co do treści swej decyzji, Główny Geodeta Kraju zaś decyzją z dnia 15 maja 2001 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i postanowienie, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r. II SA 2543-2544/02 oddalił skargę Alicji K. - następcy zmarłej w toku postępowania odwoławczego Anny S. - nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej - aby bez swojej winy została pozbawiona udziału w postępowaniu odwoławczym w miejsce Anny S. - oraz uznał, że - tak, jak organy nadzoru - do czynności ewidencyjnych nie ma zastosowania instytucja stwierdzenia nieważności /art. 156 par. 1 Kpa/, i dlatego postępowanie nadzorcze podlegało umorzeniu.
W skardze kasacyjnej - wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ - Alicja K. zarzuciła, że wyrok ten narusza prawo materialne przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 14 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 6 poz. 32/ oraz par. 6 ust. 1, 29 ust. 1, 32, 64, 91 ust. 1 i 2, 92 ust. 2 i 93 załącznika do zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów /M.P. nr 11 poz. 98 ze zm./,a ponadto przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w szczególności art. 1, 21, 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz art. 59 tej ustawy.
Skarżąca dowodziła, że - w świetle powołanych przepisów - czynności ewidencyjne zostały dokonane wadliwie, natomiast sąd był obowiązany uwzględnić skargę już chociażby dlatego, że w postępowaniu odwoławczym nie uczestniczyli spadkobiercy Anny S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Istota tej sprawy oraz sprawy OSK 571/04, nie sprowadzała się do zagadnienia, czy zmiany ewidencyjne zostały dokonane z naruszeniem prawa, jak utrzymuje skarżąca, lecz wyłącznie do zagadnienia, czy do zmian ewidencyjnych znajduje zastosowanie instytucja stwierdzenia nieważności, której uruchomienia domagała się skarżąca.
Stwierdzenie nieważności dotyczy tylko decyzji administracyjnych /art. 156 par. 1 Kpa/ oraz wydawanych w toku postępowania administracyjnego postanowień /art. 126 Kpa/, tj. regulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego orzeczeń organów administracji, i zamknięty katalog ustawowy nie pozwala objąć tą instytucją innych aktów lub czynności organów administracji, w tym czynności ewidencyjnych.
Postępowanie w sprawie nieważności, którego przedmiotem nie jest decyzja administracyjna lub postanowienie, w świetle art. 156 par. 1 Kpa jest bezprzedmiotowe, i dlatego podlega umorzeniu na mocy art. 105 par. 1 Kpa.
Skarga kasacyjna zatem nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Ze względu na charakter. sprawy nawet nie może być mowy o naruszeniu prawa materialnego, gdyż do oceny zgodności z prawem czynności ewidencyjnych nie doszło i dojść nie mogło.
Z kolei nie może również być mowy, aby - jak stanowi art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zarzucone w skardze naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż w każdym razie wynik sprawy administracyjnej nie mógł być inny.
Inny nie mógł być także wynik sprawy sądowej, gdyż nie zachodziła podnoszona w skardze przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli uwzględnić, że - wprawdzie z opóźnieniem - organ odwoławczy doręczył skarżącej decyzję, działał więc wadliwie, jednak w ostatecznym rezultacie nie pominął udziału skarżącej w postępowaniu odwoławczym.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.