Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. – po wznowieniu, na wniosek "S." P. S. S. w C., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym oraz miejscami parkingowymi i połączeniami drogowymi przy ul. [...] w C., zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. [...] zmienioną decyzjami z dnia [...] września 1999 r. i [...] listopada 1999 r. (o tym samym numerze) - decyzją z dnia [...] marca 2000 r. [...] stwierdził, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem prawa, tj. art. 10 kpa, lecz odstąpił od ich uchylenia "gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłyby zapaść wyłącznie decyzje odpowiadające w swej istocie decyzjom dotychczasowym z uwagi na fakt, iż zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 21 lutego 1994 r. Nr XLVII/336/94).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr rep. [...] utrzymało w mocy tę decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r. II S.A./Lu 657/00 uchylił decyzję odwoławczą uznając, iż – w świetle obowiązującego planu z 1994 r. – realizacja zamierzonej inwestycji jest niedopuszczalna.
Rada Miejska w C. uchwałą z dnia 28 grudnia 2001 r. Nr XXXVII/466/01 uchwaliła nowy plan zagospodarowania przestrzennego a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Nr rep. [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 9 marca 2000 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zaś wyrokiem z dnia 20 października 2003 r. II SA/Lu 460/02 oddalił skargę na decyzję odwoławczą, wniesioną m.in. przez "S.".
Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że - wobec zmiany planu zagospodarowania przestrzennego – znajduje zastosowanie art.138 § 2 kpa, gdyż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego następuje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak stanowi art. 40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.), zachodzi więc konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.
Sąd nie podzielił przedstawionego w skardze zarzutu, że – stosownie do art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) – pozostaje wiążąca ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00, gdyż związanie oceną prawną nie dotyczy przypadku, kiedy nastąpiła zmiana stanu prawnego.
W skardze kasacyjnej – wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – "S." P. S. S. w C. zarzuciło naruszenie prawa materialnego tj. art.46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Kolegium, oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art.138 § 3 kpa przez akceptację uchylania się Kolegium od rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a także art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez pominięcie oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmianę zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2002 r. przez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] listopada 1998 r., [...] września 1999 r. i [...] listopada 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu skargi podano przede wszystkim, że – w świetle wyroku z dnia l3 grudnia 2001 r. – decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., a zatem – stosownie do art. 46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – nieważne, lecz pomimo tej oczywistej nieważności inwestor uzyskał zezwolenie na budowę i w okresie od 27 kwietnia 2000 r. do 13 grudnia 2001 r. zrealizował całe zamierzenie inwestycyjne, stąd Kolegium było obowiązane zmienić decyzję Prezydenta Miasta C. uchylając decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po czym dopiero przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, aby ponowne postępowanie nie dotyczyło inwestycji już zrealizowanej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poza przypadkami nieważności postępowania, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany przytoczonymi w niej podstawami.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze zarzuca się naruszenie prawa materialnego, lecz prawa materialnego Sąd ani nie wykładał, ani nie stosował, gdyż zajmował się wyłącznie oceną, czy zastosowanie znajdował art. 138 § 2 kpa.
W skardze zarzuca się ponadto naruszenie przepisów postępowania – art. 138 kpa i art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – z których pierwszy mógł naruszyć tylko organ odwoławczy, drugi zaś nie został naruszony przez Sąd dlatego, że zawarta w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. II SA/Lu 657/00 ocena prawna dotyczyła zgodności inwestycji z ustaleniami planu z 1994 r., który utracił moc obowiązującą wobec uchwalenia nowego planu.
Ocena ta oznaczała, że - w świetle planu z 1994 r. – nie było dopuszczalne uznanie, aby w wyniku wznowienia mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jak stwierdzała decyzja z dnia 9 marca 2000 r. na mocy art. 151 § 2 w związku z art.146 § 2 kpa, lecz plan uległ zmianie i ocena przestała wiązać, gdyż zmiana planu zagospodarowania przestrzennego jest równoznaczna ze zmianą stanu prawnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.