Wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 442/04

Rozpoznanie

w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy w K. w sprawie ze skargi Rady Gminy w K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 18 września 2003 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy K. z dnia 19 sierpnia 2003 r. w sprawie nadania Statutu Samorządowej Administracji Placówek Oświatowych w K. - w części załącznika do uchwały - Rozdział V pkt 4 - oddala skargę kasacyjną.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 18 listopada 2003 r. II SA 1312/03

Teza

Zasady wynagradzania reguluje wyłącznie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 61 poz. 708 ze zm./, nie zaś ustalany przez pracodawcę regulamin wynagradzania.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2003 r. II SA/Lu 1312/03 oddalił skargę Rady Gminy w K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 18 września 2003 r. stwierdzające nieważność uchwały tej Rady z dnia 19 sierpnia 2003 r., w sprawie nadania statutu Samorządowej Administracji Placówek Oświatowych w K., w części objętej Rozdziałem V pkt 4 będącego załącznikiem do uchwały statutu stanowiącego, że "zasady wynagradzania określa regulamin wynagradzania pracowników zatrudnionych w Samorządowej Administracji Placówek Oświatowych".

Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że zasady wynagradzania pracowników samorządowych określa Rada Ministrów i dlatego nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu pracy dotyczące ustalania warunków wynagradzania za pracę przez pracodawcę w regulaminie wynagradzania.

W skardze kasacyjnej Rada Gminy w K. zarzuciła, że wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 239 par. 3 pkt 3 w związku z art. 77[2] par. 5 oraz art. 240 par. 4 Kodeksu pracy, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wykluczeniu możliwości wprowadzenia w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego regulaminów wynagradzania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

W skardze zarzuca się bowiem naruszenie przepisów Kodeksu pracy przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy sąd tych przepisów ani nie interpretował, ani nie stosował, lecz właśnie stwierdził, że nie znajdują zastosowania ponieważ pracownicy samorządowi podlegają odrębnej regulacji prawnej.

Jak o tym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1593 ze zm./, tylko w kwestiach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy, lecz zasady wynagradzania zostały w niej uregulowane w ten sposób, że w art. 20 ust. 2 do określania ich upoważniono Radę Ministrów.

Zasady wynagradzania reguluje zatem wyłącznie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 61 poz. 708 ze zm./, nie zaś ustalany przez pracodawcę regulamin wynagradzania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.