Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. I SA 1674/03 oddalił skargę Grzegorza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 2 czerwca 2003 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia 12 lutego 2003 r. (...) przyznającą skarżącemu zasiłek celowy na żywność i leki w wysokości 120 zł.
Sąd stwierdził, że - chociaż przyznane świadczenie nie zaspokaja wszystkich potrzeb skarżącego, osoby bezrobotnej, pozbawionej źródła dochodu - wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, gdyż zasiłek celowy ma uznaniowy charakter, wysokość zaś świadczenia wynika z ograniczonych możliwości pomocy społecznej dysponującej kwotą 8.150,61 zł na zasiłki celowe dla 91 osób.
W skardze kasacyjnej - wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, przez adwokata ustanowionego z urzędu - zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1, 3 i 4 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ przez błędną ich wykładnię, w której wyniku wysokość zasiłku została określona nie w odniesieniu do sytuacji skarżącego, lecz w odniesieniu do ograniczonych możliwości finansowych pomocy społecznej; ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 Kpa i art. 52 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym szczególnej sytuacji skarżącego i zakresu jego potrzeb.
W uzasadnieniu podniesiono przede wszystkim, że ograniczone możliwości pomocy społecznej nie zwalniają od obowiązku ustalenia, w jakiej sytuacji pozostaje wnioskodawca, gdyż uznaniowość nie może polegać na równym rozdziale środków i wymaga indywidualizacji, aby pomoc otrzymali ci, którzy jej najbardziej potrzebują.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nietrafny, gdyż już okoliczność, że skarżący nie ma żadnego źródło dochodu, określa zakres jego potrzeb, przy czym istota sprawy nie sprowadzała się do zagadnienia, jakie są potrzeby skarżącego, lecz do zagadnienia, jakie są możliwości pomocy społecznej.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego.
Wprawdzie pomoc społeczna ma prowadzić do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej /art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej/ i zaspokoić niezbędne potrzeby oraz pozwolić na bytowanie w godnych warunkach /art. 2 ust. 1/, świadczenia zaś powinny być stosowne do okoliczności, lecz zarazem "potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej" /art. 2 ust. 4/.
Potrzeby skarżącego odpowiadają celom, lecz nie odpowiadają możliwościom pomocy społecznej właśnie z uwagi na ograniczone środki finansowe i liczbę osób objętych pomocą.
Wysokość świadczenia znajduje więc nie tylko faktyczne, lecz także prawne uzasadnienie, zwłaszcza, że - stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - zasiłek celowy ma uznaniowy charakter i już samo przyznanie świadczenia nie pozwala przyjąć, aby organ pomocy działał dowolnie tylko dlatego, że nie zaspokoił wszystkich potrzeb skarżącego.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.